Skały głębinowe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Skały głębinowe (skały plutoniczne)skały magmowe, których stygnięcie i krystalizacja odbywały się na dużych głębokościach. Ponieważ proces ten zachodzi powoli, powstałe w jego wyniku kryształki są wykształcone i dobrze widoczne (struktura jawnokrystaliczna), często średnioziarnista (średniokrystaliczna) lub gruboziarnista (grubokrystaliczna).

Ze względu na chemiczny skład magmy i lawy, decydujący o mineralnym składzie skał, wyróżnia się skały kwaśne, obojętne i zasadowe. Z magmy kwaśnej, tj. zawierającej dużo krzemionki (powyżej 60%), powstają skały kwaśne z dużym udziałem kwarcu nadającego skale jasną barwę. Poza kwarcem występują głównie skalenie i miki (jasna – muskowit i ciemna – biotyt). W magmie uboższej w krzemionkę, obojętnej lub zasadowej, wzrasta udział skaleni i minerałów ciemnych ze związkami żelaza, jak np. biotyt, pirokseny i amfibole. Stąd skały obojętne i zasadowe są najczęściej ciemne i trudno w nich rozpoznać minerały. [1]

Przykładami skał głębinowych są: gabro, noryt, tonalit, anortozyt, labradoryt, dioryt, granodioryt, sjenit, granit.

Krystalizacja minerałów przebiega według określonej kolejności, kolejno krystalizujące minerały tworzą tzw. szeregi reakcyjne Bowena.

Kolejność krystalizacji minerałów

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • W. Ryka i A. Maliszewska. Słownik petrograficzny. Wydawnictwa Geologiczne. Warszawa, 1982. ISBN 83-220-0150-9

Przypisy

  1. R. Domachowski, D. Makowska, Vademecum maturzysty GEOGRAFIA, Wydawnictwo "Oświata", Warszawa 1994, ISBN 83-85394-36-2