Skalar (fizyka)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Wielkość skalarna, skalar – pojęcie używane w fizyce oznaczające wielkość fizyczną posiadającą charakter skalarny. Jest to wielkość, do której określenia wystarczy jedna liczba rzeczywista wraz z wymiarem wielkości fizycznej (mogą być też bezwymiarowe), np. długość, pole powierzchni, objętość, temperatura, gęstość, potencjał pola elektrostatycznego lub grawitacyjnego, praca. Skalar jest tensorem rzędu zerowego. Skalarami nie są np. wielkości wymagające określenia w układzie współrzędnych.

Wielkościami skalarnymi nie są wartości (długości) wektorów, np. prędkości czy siły. Przy rozwiązywaniu określonych problemów można zajmować się np. tylko wartością sił bez podania ich zwrotu i kierunku, ale tylko wówczas, gdy wcześniej stwierdzono, że wszystkie te cechy są zgodne dla wszystkich sił.

Pseudoskalar[edytuj | edytuj kod]

Na wzór podziału wektor, pseudowektor wyróżnia się skalary od pseudoskalarów. Skalary przy obrotach, przesunięciach i odbiciach nie zmieniają wartości, natomiast pseudoskalary mogą zmieniać wartość przy odbiciach[1]. Przykładem pseudoskalara jest strumień pola magnetycznego.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

WiktionaryPl nodesc.svg
Zobacz hasło skalar w Wikisłowniku

Przypisy