Skalikurek andyjski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Skalikurek andyjski
Rupicola peruvianus[1]
(Latham, 1790)
Skalikurek andyjski
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd neognatyczne
Rząd wróblowe
Podrząd pierwowróblowce
Rodzina bławatniki
Rodzaj Rupicola
Gatunek skalikurek andyjski
Synonimy
  • [Pipra] peruviana Latham, 1790[2]
Podgatunki
  • R. p. sanguinolentus Gould, 1859
  • R. p. peruvianus (Latham, 1790)
  • R. p. aequatorialis Taczanowski, 1889
  • R. p. saturatus Cabanis & Heine, 1859
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Skalikurek andyjski (Rupicola peruvianus) – gatunek ptaka z rodziny bławatników (Cotingidae).

Morfologia
Długość ciała 32 cm. Sylwetka bardzo podobna do skalikurka gujańskiego. Samiec – upierzenie szkarłatne lub pomarańczowoczerwone (zależy od podgatunku). Ogon oraz skrzydła czarne z szerokimi białymi lotkami III rzędu. Samica – ciemna, czerwonawobrązowa, z białymi oczami i małym czubkiem. Toki skalikurka andyjskiego różnią się od toków skalikurka gujańskiego tym, że odbywają się na drzewach, a nie na ziemi.
Zasięg, środowisko
Pospolity od pogórza do średnich partii Andów, od Wenezueli do Boliwii. Zamieszkuje zalesione wąwozy, często w pobliżu rzek. Poza tokowiskami obserwowane zazwyczaj samotnie. Żerują na owocujących drzewach.
Podgatunki
Wyróżnia się kilka podgatunków R. peruviana[2][4]:
  • skalikurek czerwony (Rupicola peruvianus sanguinolentus)
  • skalikurek andyjski (Rupicola peruvianus peruvianus)
  • Rupicola peruvianus aequatorialis
  • Rupicola peruvianus saturatus

Przypisy

  1. Rupicola peruvianus w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. 2,0 2,1 Andean Cock-of-the-rock (Rupicola peruvianus) (ang.). IBC: The Internet Bird Collection. [dostęp 19 lutego 2012].
  3. Rupicola peruvianus. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  4. Nazwy polskie za: Paweł Mielczarek, Marek Kuziemko: Cotingidae Bonaparte, 1849 - bławatniki - Cotingas. W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 19 lutego 2012].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Wiesław Dudziński, Marek Keller, Andrew Gosler: Atlas ptaków świata. Warszawa: Oficyna Wydawnicza Multico, 1994. ISBN 83-7073-059-0.