Skalnica Arendsa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Skalnica Arendsa
Saxifraga arendsii.JPG
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Rząd skalnicowce
Rodzina skalnicowate
Rodzaj skalnica
Gatunek skalnica Arendsa
Nazwa systematyczna
Saxifraga ×arendsii Engel.
"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons

Skalnica Arendsa (Saxifraga ×arendsii Engel.) – mieszaniec powstały w wyniku skrzyżowania różnych gatunków skalnic[2]. Nazwa rośliny, zarówno polska, jak i łacińska pochodzi od niemieckiego ogrodnika Georga Arendsa, który wyhodował tę skalnicę[3]. Jest uprawiana w wielu krajach jako roślina ozdobna.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Pokrój
Roślina poduszkowa, chamefit, tworząca wypukłe, zwarte i sztywne poduszki składające się z pojedynczych roślinek tworzących różyczki liściowe o średnicy 2-3 cm każda[4]. Poduszki osiągają wysokość do 15 cm.
Liście 
Intensywnie zielone, klinowate, 3-klapowe, głęboko wcinane, gładkie.
Kwiaty
Gęsto wyrastają na krótkich łodyżkach na szczycie poduszki. U typowej formy mają karminowy kolor i średnicę do 1,5 cm, 5 wolnych płatków korony, 5 działek kielicha, 10 pręcików i 2 słupki. Kwitnie w maju, podczas przekwitania płatki korony bledną, a łodyżki kwiatowe wydłużają się[4]. Istnieją kultywary o barwie kwiatów od białej do ciemnoczerwonej[5]. Jednym z intensywniej wybarwionych jest `Rosenzwerg`o karminowym kolorze kwiatów[4].

Zastosowanie i uprawa[edytuj | edytuj kod]

Szczególnie nadaje się do alpinarium. Może być uprawiana nie tylko na rabatach, ale również w szczelinach skał, murków. Dobrze prezentuje się wśród kamieni, lub na obrzeżach oczka wodnego. Wymaga nieco zacienionego stanowiska, ziemi próchnicznej i stale wilgotnej[4]. Może rosnąć również w pełnym słońcu, ale jeśli zapewni się jej stałe podlewanie[5]. Jest wystarczająco mrozoodporna. Starsze poduszki stają się nieładne, należy je więc odnowić przez podział. Robi się to po przekwitnięciu, lub wczesną wiosną przed kwitnieniem[4].

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2009-06-26].
  2. Lucjan Rutkowski: Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14342-8.
  3. Świat kwiatów. [dostęp 2010-01-24].
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 Eugeniusz Radziul: Skalniaki. Warszawa: PWRiL, 2007. ISBN 978-83-09-01013-5.
  5. 5,0 5,1 Miłowit Boguszewicz, Piotr Banaszczak: Katalog roślin II : drzewa, krzewy, byliny polecane przez Związek Szkółkarzy Polskich. Warszawa: Agencja Promocji Zieleni. Związek Szkółkarzy Polskich, 2003. ISBN 83-912272-3-5.