Skalnica ziarenkowata
| Skalnica ziarenkowata | |
|---|---|
 |
|
| Systematyka[1] | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | rośliny |
| Klad | rośliny naczyniowe |
| Klad | rośliny nasienne |
| Klasa | okrytonasienne |
| Rząd | skalnicowce |
| Rodzina | skalnicowate |
| Rodzaj | skalnica |
| Gatunek | skalnica ziarenkowata |
| Nazwa systematyczna | |
| Saxifraga granulata L. Sp. Pl. 1: 403. 1753 |
|
 Systematyka w Wikispecies |
|
 Zdjęcia i grafiki w Commons |
|
Skalnica ziarenkowata (Saxifraga granulata L.) – gatunek rośliny wieloletniej z rodziny skalnicowatych
Spis treści |
Rozmieszczenie [edytuj]
Występuje w całej Europie. W Polsce dość pospolita na niżu, w górach rzadka.
Morfologia [edytuj]
- Pokrój
- Długość 15-40 cm[2].
- Kłącze
- Z licznymi bulwkowatymi rozmnóżkami o średnicy 5 mm, różniące się w zależności od siedliska.
- Łodyga
- Cienka, pojedyncza, owłosiona. Wysokość od 20 do 50 cm.
- Liście
- Odziomkowe, okrągławonerkowate, głęboko karbowane lub karbowanoklapowane[2].
- Kwiaty
- Białe o długości 3 – 4 mm, kilka sztuk występuje w wiechowatej wierzchotce[2].
Biologia i ekologia [edytuj]
Bylina, hemikryptofit. Kwitnie od kwietnia do kwietnia do czerwca. Rośnie na suchych, ubogich murawach, jako jedna z nielicznych skalnic nie występuje w górach. Rośnie również w widnych lasach, na ich brzegach i na przydrożach, umiarkowanie nawożonych łąkach. Występuje na jałowych i ubogich w wapń darniach. W Polsce przede wszystkim na niżu, sporadycznie w górach. Dość dobrze trzyma się podłoża, a rośnie przewaznie w otoczeniu bujnej roślinności. Oprócz rozmnażania przez nasiona istnieje możliwość wegetatywnego rozmnażania przez czerwone bulwy. Znajdują się one w kątach obumarłych liści rozetkowych znajdujących się przy ziemi[2]. W klasyfikacji zbiorowisk roślinnych gatunek charakterystyczny dla O. Arrhenatheretalia elatioris[3].
Zmienność [edytuj]
Tworzy mieszańce z Saxifraga cuneata Willd[4]. i Saxifraga trabutiana Engl. & Irmsch[5].
Przypisy
- ↑ Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2009-06-26].
- ↑ 2,0 2,1 2,2 2,3 Ursula Stichmann-Marny, Erich Kretzschmar: Przewodnik. Rośliny i Zwierzęta. Warszawa: Multico, 1997, s. 286. ISBN 83-7073-092-2.
- ↑ Władysław Matuszkiewicz: Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14439-4.
- ↑ Saxifraga × blatii Mateo , Fabado & C.Torres (The International Plan Names Index)
- ↑ Saxifraga × sorianoi García Maroto & Gómez-Merc. (The International Plan Names Index)
Bibliografia [edytuj]
- Bertram Münker: Kwiaty polne i leśne. Warszawa: Świat Książki, 1998. ISBN 83-7129-756-4.
- Ursula Stichmann-Marny, Erich Kretzschmar: Przewodnik. Rośliny i Zwierzęta. Warszawa: Multico, 1997. ISBN 83-7073-092-2.
