Skaza krwotoczna
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
| Plamica i inne skazy krwotoczne | |||||||||||||||||||||
| purpura | |||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||
Skaza krwotoczna (łac. diathesis haemorrhagica) – skłonność do krwawień w obrębie tkanek (np. skóry i błon śluzowych), narządów (np. nosa, stawów) oraz układów (np. pokarmowego, moczowo-płciowego, ośrodkowy układ nerwowy).
Podział[edytuj]
Skazy krwotoczne, zgodnie z udziałem w procesie hemostazy różnych mechanizmów, dzielimy na:
- skazy naczyniowe,
- skazy płytkowe – wynikają z niedoboru płytek krwi (trombocytów)
- skazy osoczowe – obejmujące zaburzenia w układzie krzepnięcia krwi i fibrynolizy, wynikają z niedoboru, lub braku osoczowych czynników krzepnięcia. Niedobory te mogą być wrodzone (np. w hemofilii) lub nabyte (np. niedobór protrombiny wynikający z niedoboru wit. K)
- skazy mieszane (złożone).
W wielu nabytych skazach krwotocznych dochodzi do zmian w obrębie drobnych naczyń krwionośnych, płytek krwi i procesu krzepnięcia. W przebiegu wielu chorób, np. w ostrej białaczce, aplazjii szpiku czy marskości wątroby może występować skaza krwotoczna maskująca właściwy obraz choroby.