Skierowanie (medycyna)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Skierowanie - z reguły pisemna dyspozycja lekarska (lub innego, uprawnionego na mocy ustawy, pracownika medycznego[1]), często na sformalizowanym druku:

  • zlecająca wykonanie badania diagnostycznego
  • zlecająca konsultację u lekarza specjalisty
  • kierująca pacjenta na leczenie w poradni specjalistycznej
  • kierująca pacjenta na leczenie szpitalne
  • kierująca pacjenta na leczenie sanatoryjne
  • kierująca pacjenta na leczenie rehabilitacyjne

Aktualnie w Polsce, w ramach kontraktu z Narodowym Funduszem Zdrowia, nie jest wymagane skierowanie do poradni: onkologicznej, stomatologicznej, ginekologicznej, okulistycznej, dermatologicznej oraz psychiatrycznej. Każdy ubezpieczony bez skierowania ma także zagwarantowany dostęp do lekarza POZ, jeśli pozostaje pod jego stałą opieką. Skierowanie lekarskie ważne jest bezterminowo.

Dodatkowo, od wymogu posiadania skierowań na konsultacje specjalistyczne zwolnieni są:

  • kombatanci i osoby represjonowane;
  • zakażeni HIV (nie jest wymagane skierowanie do poradni chorób zakaźnych);
  • chorzy na gruźlicę (nie jest wymagane skierowanie do poradni leczenia gruźlicy);
  • osoby uzależnione od alkoholu i środków psychoaktywnych (nie jest wymagane skierowanie do wszystkich specjalistów pracujących w poradniach uzależnień).

Skierowania nie są też wymagane w sytuacjach nagłych, wymagających podjęcia natychmiastowej interwencji.

Przypisy

  1. w niektórych krajach, w tym w Polsce, w pewnych sytuacjach także inni pracownicy służby zdrowia mogą wystawiać skierowania - np. położna ma uprawnienia do prowadzenia fizjologicznej ciąży, w tym także do zlecania pewnych badań ciężarnej będącej pod jej opieką.