Sklerota

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Sklerota, sklerocjum (łac. sclerotium) – występujące u grzybów, zwykle bulwkowate wytwory grzybni zbudowane z plektenchymy, czyli gęsto splątanych strzępków grzybni. Są rodzajem przetrwalników[1]. Szczególnie zbite, zwarte strzępki znajdują się na powierzchni skleroty, tworząc rodzaj jej okrywy. Zadaniem sklerot jest magazynowanie substancji zapasowych, ale także biorą udział w rozmnażaniu. Z czasem, gdy skleroty zgromadzą substancje zapasowe, coraz bardziej zbita warstwa zewnętrznej plektenchymy odcina ich łączność z grzybnią i skleroty uniezależniają się od niej. W sprzyjających warunkach korzystając ze zgromadzonych zapasów rozwijają się z nich owocniki[2].

Skleroty mogą występować na grzybni pod ziemią, lub nad ziemią. Tak np. u pasożytniczej buławinki czerwonej skleroty zwane sporyszem występują na ziarniakach zbóż, skleroty innych pasożytniczych grzybów z rodzaju Sclerotina wyrastają na powierzchniach korzeni, łodyg, liści, owoców wielu gatunków roślin. Skleroty niektórych pasożytniczych grzybów mogą występować także wewnątrz tkanek roślinnych, częste są np. wewnątrz łodyg słonecznika. Po obumarciu rośliny skleroty w rózny sposób ostatecznie przedostają się zazwyczaj do gleby, w której mogą przetrwać przez wiele miesięcy, a czasami nawet przez wiele lat, zanim wyrosną z nich nowe owocniki[2].

Skleroty mają różny rozmiar; od wielkości główki szpilki po pięść człowieka i zazwyczaj ciemny kolor. Największe skleroty wytwarza występujący w Australii Polyporus mylittae. Rozmiary tych występujących pod ziemią sklerot dochodzą do wielkości głowy człowieka i są one jadalne[2].

Przypisy

  1. Barbara Gumińska, Władysław Wojewoda: Grzyby i ich oznaczanie. Warszawa: PWRiL, 1985. ISBN 83-09-00714-0.
  2. 2,0 2,1 2,2 Edmund Malinowski: Anatomia roślin. Warszawa: PWN, 1966.