Skoki narciarskie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Skok narciarski)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Skocznia narciarska Wielka Krokiew im. Stanisława Marusarza w Zakopanem.

Skoki narciarskie – dyscyplina sportowa rozgrywana na skoczniach narciarskich od połowy XIX wieku. Skoki narciarskie wraz z biegami narciarskimi oraz kombinacją norweską (połączenie biegów i skoków) należą do rodziny sportów narciarstwa klasycznego. Dyscyplina ta cieszy popularnością głównie w Europie, szczególnie w krajach nordyckich (w Norwegii i Finlandii) i Europy Środkowej (w Austrii, Czechach, Niemczech, Polsce, Słowenii i Szwajcarii), a poza Europą dyscyplina ta jest popularna głównie w Japonii.

Celem jest wykonanie jak najdłuższego skoku po rozpędzeniu się i odbiciu od progu skoczni. Na największych skoczniach, tzw. mamucich, możliwe są skoki przekraczające 200 metrów (konkurencję tę nazywa się wtedy lotami narciarskimi). Ocenia się odległość uzyskaną przez zawodnika oraz styl skoku.

Od 1924 skoki mężczyzn są konkurencją olimpijską na normalnej skoczni, od 1964 także na dużej, a od 1988 rozgrywane są zawody drużynowe; mistrzostwa świata od 1925 na normalnej, od 1962 na dużej, od 1982 drużynowo; od 1972 także mistrzostwa świata w lotach, a od 2004 w ramach tych zawodów organizowane są konkursy drużynowe; od 1953 prestiżowy Turniej Czterech Skoczni, a od 1979 cykl zawodów składających się na Puchar Świata. Rozgrywane są również mistrzostwa świata juniorów. W latach 1997–2010 rozgrywano także Turniej Nordycki. Od 2009 rozgrywany jest FIS Team Tour. Od 1994 roku organizowane jest Letnie Grand Prix czyli cykl zawodów organizowanych w sezonie letnim, będący odpowiednikiem zimowego Pucharu Świata, gdzie skoczkowie rozpędzają się na rozbiegu po porcelanowych torach, a lądują na specjalnym tworzywie - igelicie - pokrywającym zeskok.

Od sezonu 2011/2012 w ramach Pucharu Świata rywalizują również kobiety, dla których dotąd najbardziej prestiżowymi rozgrywkami był Puchar Kontynentalny. Wchłonął on w 2004 dotychczasowy najważniejszy cykl kobiecy, FIS Ladies Winter Tournee, rozgrywany od 1999, początkowo pod nazwą FIS Ladies Grand Tournee. Od 2009 skoki kobiet weszły w program mistrzostw świata, a w 2014 skoki kobiet zadebiutowały w programie igrzysk olimpijskich[1]. Od 2012 roku organizowane jest również Letnie Grand Prix kobiet.

Od 11 lutego 2011 nieoficjalnym rekordzistą świata[a] jest Norweg Johan Remen Evensen. Uzyskał on odległość 246,5 m na największej na świecie skoczni mamuciej Vikersundbakken w Vikersund.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Skok w 1905

Miejscem, w którym narodziły się zimowe konkurencje klasyczne, w tym także skoki, jest Norwegia. Tam właśnie pojawili się narciarze, wykorzystujący "dwie deski" nie tylko do biegania, ale i skakania. Jednym z nich był Sondre Norheim z Telemarku, oraz pierwszy rekordzista w długości skoku narciarskiego Olaf Rye. Pierwszy klub narciarski, Trysil Shooting and Skiing Club, założono na początku lat sześćdziesiątych XIX wieku. W tym samym czasie zorganizowano pierwsze zawody narciarskie "Holmenkollen Nordic", które z czasem zyskały miano Igrzysk Nordyckich. Pierwsza większa skocznia została zbudowana w Holmenkollen, gdzie 31 stycznia 1892 rozegrano pierwszy konkurs skoków, podczas którego najdalej skoczył Arne Ustvedt (21,5 metra). Szybko popularność poza Norwegią skoki zyskały także w Finlandii i Szwecji, a poza Skandynawią znalazły uznanie w Austrii, Szwajcarii i pozostałych krajach alpejskich.

Styl aerodynamiczny, zapoczątkowany przez Jacoba Tullina-Thamsa

Początki skoków w Polsce to rok 1908, kiedy to przeprowadzono konkurs skoków w Sławsku (wygrał zawodnik "Czarnych Lwów" Leszek Pawłowski). Pierwsza z prawdziwego zdarzenia skocznia powstała we Lwowie w 1910. Natomiast pierwsza duża skocznia (jak na owe czasy) pojawiła się w Dolinie Jaworzynki, oficjalnie otwarta 8 marca 1921. Przez wiele kolejnych lat cieszyła się ona wielkim zainteresowaniem. Trenowali na niej m.in. Aleksander Rozmus, Bronisław Czech i Stanisław Marusarz. W 1925 zrealizowano pomysł budowy wielkiej, nowoczesnej skoczni na Krokwi w Zakopanem, dzięki staraniom działacza sportowego i architekta w jednej osobie – Karola Stryjeńskiego. Uroczystość otwarcia miała miejsce 22 marca, a pierwsze zawody wygrał Stanisław Gąsienica Sieczka skokiem na 36 m, co było nowym rekordem Polski. Na Wielkiej Krokwi można było osiągać większe odległości niż na skoczni w Jaworzynce.

Na 1911 rok notuje się pierwszy oficjalny skok w wykonaniu kobiety. Pierwszą rekordzistką świata w długości kobiecego skoku narciarskiego została austriacka hrabina, Paula von Lamberg, która uzyskała 22 metry[2].

W lutym 1924 odbyły się I Zimowe Igrzyska Olimpijskie w Chamonix. Najlepsi w konkursie skoków byli Norwegowie zajmując całe podium, a złotym medalistą został Jacob Tullin Thams, który skoczył dwa razy na odległość 49 metrów. Wykorzystał on nowy styl, silnie pochylając się do przodu.

Pierwsze polskie sukcesy pojawiły się w 1936 na IV Igrzyskach w Garmisch-Partenkirchen. Stanisław Marusarz skoczył wtedy 73 i 75,5 metra i zajął 5. miejsce. W tym samym roku powstała największa mamucia skocznia w Planicy, na której 15 marca została złamana bariera 100 metrów. Dokonał tego Austriak Josef Bradl, który tego dnia uzyskał 101 metrów.

Przez lata zmieniała się technika skoku. Na początku zawodnicy skakali "na stojąco", wymachując rękami. W latach dwudziestych zaczęli przyjmować bardziej aerodynamiczną sylwetkę, pochylając się do przodu. Po wojnie, w latach pięćdziesiątych, trzymali ręce wyciągnięte przed siebie (taką techniką skakał m.in. mistrz olimpijski z 1960 – Helmut Recknagel), by po jakimś czasie układać je wzdłuż tułowia, co jest normą do dzisiaj. Ostatnią wielką rewolucją była zmiana ustawienia nart. Zapoczątkował ją w 1985 Szwed Jan Boklöv, który jako pierwszy odnosił sukcesy międzynarodowe skacząc stylem "V" (narty podczas lotu nie są ustawione równolegle do siebie, tylko tworzą kształt litery V). Początkowo Szwed był karany przez sędziów otrzymując niższe noty za styl wykonywanego skoku. Pomimo uzyskiwanych znacznie dłuższych odległości od rywali przegrywał właśnie poprzez ocenę stylu przez sędziów. Podczas igrzysk olimpijskich w Albertville w 1992 oba style uznano za dozwolone. Zmiana ta uczyniła skoki bezpieczniejszymi dla samych zawodników (zmniejszona prędkość przy lądowaniu), a przy tym dłuższymi. Stylem V posługiwał się już wcześniej Polak ze Szklarskiej Poręby Mirosław Graf, jednak bez większych sukcesów. Mimo to Jan Boklöv, a nie on, jest uznawany za prekursora nowej techniki.

W latach 90. XX wieku skocznie narciarskie zaczęły być wyposażone w igelit, dzięki czemu możliwe jest uprawienie tej dyscypliny przez cały rok.

Polscy rekordziści świata w długości skoku narciarskiego[edytuj | edytuj kod]

Lp. Data Zawodnik Miejsce Odległość Zawody Uwagi
1. 1935 Polska Stanisław Marusarz Słowenia Bloudkova Velikanka 95,0 m Rekord świata b.d.
2. 15 marca 1987 Polska Piotr Fijas Słowenia Letalnica 194,0 m Rekord świata
3. 20 marca 2003 Polska Adam Małysz Słowenia Letalnica 225,0 m Rekord świata wyrównanie rekordu

Rekordy (od 1808 do 1900)[edytuj | edytuj kod]

Lp. Data Zawodnik Miejsce Odległość
1. 1808 Norwegia Olaf Rye Norwegia Eidsberg 9,5 m
2. 1868 Norwegia Sondre Norheim Norwegia Skien 19,5 m
3. 1879 Norwegia Olaf Haugann Norwegia Oslo 20,0 m
4. 1881 Norwegia Sveinung Svalastoga Norwegia Oslo 22,0 m
5. 1890 Norwegia Mikkjel Hemmestveit Stany Zjednoczone Red Wing 31,1 m
6. 1893 Norwegia Torjus Hemmestveit Stany Zjednoczone Red Wing 31,4 m
7. 1899 Norwegia Morten Hanssen
Norwegia Asbjørn Nilssen
Norwegia Bærum 32,5 m
8. 1900 Norwegia Olaf Tandberg Norwegia Bærum 35,5 m

Zasady[edytuj | edytuj kod]

Ocena skoku[edytuj | edytuj kod]

Za każdy skok zawodnik otrzymuje:

  • punkty za odległość – za osiągnięcie punktu konstrukcyjnego (kalkulacyjnego) zawodnik otrzymuje 60 pkt (120 pkt na skoczniach mamucich), za każdy metr więcej dodaje się, a za każdy metr mniej odejmuje punkty, zależnie od rozmiaru skoczni (na K-90 po 2 pkt za metr, na K-120 po 1,8 pkt za metr, a na skoczniach mamucich po 1,2 pkt za każdy metr). Długość skoku mierzona jest od progu skoczni do pięty tylnego buta skoczka w chwili zetknięcia się narty na całej długości z zeskokiem z dokładnością do 0,5 metra.
  • noty za styl – przyznawane są przez pięciu sędziów, przy czym najwyższej i najniższej z pięciu not nie bierze się pod uwagę, pozostałe są sumowane. Nota od jednego sędziego wynosi od 0 do 20 punktów.
  • bonus – punkty dodatnie lub ujemne, przeliczane ze względu na wiatr lub zmianę platformy startowej (od zawodów na skoczni mamuciej w Oberstdorfie w sezonie 2009/2010 (z wyłączeniem Igrzysk Olimpijskich) i na wszystkich zawodach od następnych sezonów).

Suma tych trzech liczb stanowi ocenę skoku. Ocena nie może być ujemna – jeśli ocena po zsumowaniu obu not jest niższa od zera, zawodnik otrzymuje za skok 0 punktów.

Noty za styl[edytuj | edytuj kod]

Aktualne zasady oceny ustalone zostały w 2012 w Kangwonland w Korei:[3]

  • Za błędy w fazie lotu można odjąć maksymalnie 5 punktów. Oceniane jest płynne przejście do fazy lotu, symetryczna i stabilna pozycja w jej trakcie, zapoczątkowanie lądowania w odpowiednim momencie.
  • W fazie lądowania stracić można również 5 punktów, przy czym 2 punkty odejmuje się w przypadku lądowania bez telemarku.
  • Najwięcej punktów można utracić w fazie odjazdu. Całkowity upadek oznacza utratę 7 punktów. Za dotknięcie jakąś częścią ciała zeskoku odejmowanych jest 4–5 punktów. Przyjęcie przed przekroczeniem granicy upadków nieprawidłowej pozycji ciała powoduje odjęcie 0,5–3 punktów.
  • Zachowanie skoczka na wybiegu poza granicą upadków nie jest oceniane przez sędziów.

Startowanie zawodników[edytuj | edytuj kod]

Po kontrowersyjnej dyskwalifikacji Janne Ahonena za skok po czasie, która miała miejsce 28 listopada 2010 na skoczni w Kuusamo, podjęto z inicjatywy Hannu Lepistö dyskusję między trenerami i kapitanami drużyn, w obecności członków FIS. Ustalono, iż zielone światło nie będzie więcej oznaczało dla skoczka konieczności oddania skoku. Jeśli trener zauważy niebezpieczeństwo albo niesprawiedliwe warunki atmosferyczne, to wtedy zielone światło może być przez niego wyłączone, natomiast nowa możliwość rozpoczęcia startu zostanie wyznaczona przez jury. Zasady te wprowadzono po raz pierwszy 30 listopada 2010 w kwalifikacjach na skoczni Puijo w Kuopio[4].

Punktacja za konkurs Pucharu Świata[edytuj | edytuj kod]

Indywidualny[edytuj | edytuj kod]

Za miejsca zajęte w konkursie Pucharu Świata (a także w innych Pucharach pod egidą FIS) zawodnicy otrzymują punkty według następującej tabeli:

miejsce 1. 2. 3. 4. 5. 6. 7. 8. 9. 10. 11. 12. 13. 14. 15. 16. 17. 18. 19. 20. 21. 22. 23. 24. 25. 26. 27. 28. 29. 30.
punkty 100 80 60 50 45 40 36 32 29 26 24 22 20 18 16 15 14 13 12 11 10 9 8 7 6 5 4 3 2 1

Żeby zawodnik mógł zostać dopuszczony do startu w konkursie indywidualnym Pucharu Świata, musi posiadać na swoim koncie punkty Pucharu Świata zdobyte kiedykolwiek lub punkty zdobyte w Pucharze Kontynentalnym zdobyte w bieżącym bądź poprzednim sezonie (do bieżącego sezonu zalicza się także zawody rozgrywane w części letniej).

Przed zawodami rozgrywane są kwalifikacje, które wyłaniają 50 (skocznia duża lub normalna) bądź 40 (skocznia mamucia) zawodników uczestniczących w konkursie. Automatyczną kwalifikację otrzymują zawodnicy znajdujący się w pierwszej dziesiątce klasyfikacji Pucharu Świata. Jeśli jacyś zawodnicy z czołowej dziesiątki klasyfikacji generalnej nie zdecydują się wziąć udziału w konkursie, automatyczną kwalifikację otrzymują zawodnicy zajmujący kolejne miejsca w PŚ, dopełniając liczbę zawodników, niemuszących się kwalifikować, do dziesięciu.

W konkursie odbywają się dwie serie skoków (wyjątkiem jest konkurs indywidualny na mistrzostwach świata w lotach narciarskich, gdzie rozgrywane są cztery serie). W drugiej serii konkursu skacze 30 najlepszych zawodników z serii pierwszej w kolejności odwrotnej do miejsca zajmowanego po serii pierwszej.

Dodatkowo do drugiej serii bądź samego konkursu zostają dopuszczeni zawodnicy, którzy w pierwszej serii (kwalifikacjach) uzyskali co najmniej 95% odległości najlepszego zawodnika, lecz nie uzyskali wystrarczającej liczby punktów potrzebnych do kwalifikacji z powodu upadku. (Dosłowna interpretacja tego przepisu doprowadziła do kuriozalnej sytuacji w kwalifikacjach jednego z konkursów, gdy do konkursu został dopuszczony zawodnik, który upadł, zaś nie weszli do niego skoczkowie, którzy polecieli dalej od niego, lecz nie uzyskali wystarczającej do uzyskania kwalifikacji liczby punktów.)

W przypadku uzyskania przez kilku zawodników takiej samej noty w konkursie, wszystkim przyznaje się punkty za miejsce, na którym są sklasyfikowani (punkty za miejsca, które by zajęli, nie są przyznawane). Np. jeśli dwaj zawodnicy zajmują pierwsze miejsce, dostają po 100 pkt, a następny 60 pkt.

W przypadku, kiedy warunki nie pozwalają na dalsze rozgrywanie konkursu, jury może postanowić o odwołaniu niektórych z serii skoków. Zwycięzcą zawodów zostaje skoczek, który uzyska najwyższą łączną notę punktową za skoki we wszystkich zakończonych seriach.

Miejsca w klasyfikacji Pucharu Świata ustalane są na podstawie punktów zdobytych przez zawodnika w konkursach indywidualnych danego sezonu. W przypadku, kiedy dwóch zawodników zdobędzie taką samą liczbę punktów, wyżej sklasyfikowany zostaje ten, który więcej razy zwyciężył w konkursie PŚ lub najwyższe zajęte przez niego miejsce w konkursie jest lepsze od miejsca jego konkurenta.

Specyficzne zasady rozgrywania pierwszej serii konkursu obowiązują na zaliczanym do punktacji Pucharu Świata Turnieju Czterech Skoczni. Zawodnicy skaczą w parach, dobieranych na podstawie wyników kwalifikacji (suma miejsc zawodników w parze jest równa 51). Gdy dwoje zawodników z pary ma tę samą notę, awansuje ten, który zajął wyższe miejsce w kwalifikacjach. Do serii drugiej awansują wszyscy zwycięzcy par, oraz 5 przegranych z najlepszymi wynikami (tzw. Lucky Losers).

Drużynowy[edytuj | edytuj kod]

Za miejsca zajęte w drużynowych konkursach Pucharu Świata kraje otrzymują punkty według następującej tabeli:

miejsce 1. 2. 3. 4. 5. 6. 7. 8.
punkty 400 350 300 250 200 150 100 50

Drużyny składają się z 4 zawodników. W konkursie odbywają się dwie rundy po cztery serie skoków. W każdej rundzie każdy z członków drużyny oddaje jeden skok, po jednym skoczku z każdej drużyny na serię. Kolejność startu członków drużyny jest ustalona i nie może się zmieniać pomiędzy rundami.

W drugiej serii konkursu startuje 8 najlepszych drużyn z serii pierwszej (chyba że na 8. miejscu znajduje się ex aequo dwie lub więcej drużyn).

W przypadku, kiedy warunki nie pozwalają na dalsze rozgrywanie konkursu, jury może postanowić o odwołaniu drugiej rundy skoków. Zwycięzcą zawodów zostaje drużyna, która uzyska najwyższą łączną notę punktową za skoki wszystkich jej członków we wszystkich zakończonych rundach.

Miejsca państw w klasyfikacji Pucharu Narodów ustalane są na podstawie sumy punktów z konkursów drużynowych oraz sumy punktów zdobytych przez wszystkich zawodników danego kraju w konkursach indywidualnych w danym sezonie.

Zawody[edytuj | edytuj kod]

Zawodami najwyższej rangi są Puchar Świata w skokach narciarskich, Mistrzostwa olimpijskie w skokach narciarskich, Mistrzostwa świata w skokach narciarskich i Mistrzostwa świata w lotach narciarskich poniżej znajdują się tabele w których uwzględniono zawodników z co najmniej dziesięcioma zwycięstwami i trzydziestoma miejscami na podium.

stan po zakończeniu sezonu 2013/14

Opracowano na podstawie[5], W sezonie 1983/1984 przyznano punkty do klasyfikacji generalnej Pucharu Świata zdobyte także podczas zimowych igrzysk olimpijskich w 1984 w Sarajewie (policzone w tabeli jako zwycięstwa w Zimowych Igrzyskach Olimpijskich). W sezonach 1991/1992, 1993/1994, 1995/1996, 1997/1998 przyznano punkty do klasyfikacji generalnej Pucharu Świata zdobyte także podczas mistrzostw świata w lotach narciarskich w 1992 w Harrachovie, 1994 w Planicy, 1996 w Tauplitz oraz 1998 w Oberstdorfie (policzone w tabeli jako zwycięstwa w Mistrzostwach Świata w Lotach Narciarskich).

Miejsce Imię i nazwisko Kraj IO MŚL Razem
1. Gregor Schlierenzauer  Austria 53 0 1 1 55
2. Matti Nykänen  Finlandia 45 3 1 1 50
3. Adam Małysz  Polska 39 0 4 0 43
4. Janne Ahonen  Finlandia 35 0 2 0 37
5. Jens Weißflog Niemiecka Republika Demokratyczna NRD/ Niemcy 32 1 2 0 35
6. Martin Schmitt  Niemcy 28 0 2 0 30
7. Simon Ammann  Szwajcaria 21 4 1 1 27
7. Andreas Felder  Austria 25 0 1 1 27
8. Thomas Morgenstern  Austria 23 1 1 0 25
9. Andreas Goldberger  Austria 19 0 0 1 20
10. Sven Hannawald  Niemcy 17 0 0 2 19
11. Andreas Widhölzl  Austria 18 0 0 0 18
12. Kazuyoshi Funaki  Japonia 14 1 1 1 17
13. Kamil Stoch  Polska 13 2 1 0 16
13. Ernst Vettori  Austria 15 1 0 0 16
13. Noriaki Kasai  Japonia 15 0 0 1 16
13. Matti Hautamäki  Finlandia 16 0 0 0 16
14. Armin Kogler  Austria 13 0 1 1 15
14. Primož Peterka  Słowenia 15 0 0 0 15
15. Roar Ljøkelsøy  Norwegia 11 0 0 2 13
15. Dieter Thoma  Niemcy 12 0 0 1 13
15. Horst Bulau  Kanada 13 0 0 0 13
16. Andreas Kofler  Austria 12 0 0 0 12
17. Masahiko Harada  Japonia 9 0 2 0 11
18. Espen Bredesen  Norwegia 8 1 1 0 10
18. Toni Nieminen  Finlandia 9 1 0 0 10
18. Severin Freund  Niemcy 9 0 0 1 10
18. Pavel Ploc  Czechosłowacja 10 0 0 0 10
Miejsce Imię i nazwisko Kraj IO MŚL Razem
1. Janne Ahonen  Finlandia 106 0 4 4 114
2. Adam Małysz  Polska 92 4 6 0 102
3. Gregor Schlierenzauer  Austria 87 2 3 2 94
4. Matti Nykänen  Finlandia 74 4 4 5 87
5. Simon Ammann  Szwajcaria 73 4 4 1 82
6. Thomas Morgenstern  Austria 76 1 3 1 81
7. Jens Weißflog Niemiecka Republika Demokratyczna NRD/ Niemcy 71 2 3 2 78
8. Andreas Goldberger  Austria 60 1 4 2 67
9. Martin Schmitt  Niemcy 52 0 4 1 57
10. Ernst Vettori  Austria 54 1 1 0 56
11. Andreas Felder  Austria 51 0 2 1 54
12. Noriaki Kasai  Japonia 49 1 2 1 53
13. Andreas Widhölzl  Austria 49 1 0 2 52
14. Ari-Pekka Nikkola  Finlandia 42 0 2 0 44
15. Sven Hannawald  Niemcy 38 1 1 3 43
16. Matti Hautamäki  Finlandia 38 2 1 1 42
17. Armin Kogler  Austria 37 0 2 2 41
18. Kazuyoshi Funaki  Japonia 36 2 1 1 40
18. Dieter Thoma  Niemcy 36 1 1 2 40
19. Andreas Kofler  Austria 35 1 1 0 37
19. Roar Ljøkelsøy  Norwegia 32 1 2 2 37
20. Anders Bardal  Norwegia 33 1 1 1 36
21. Martin Höllwarth  Austria 29 2 1 0 32
21. Primož Peterka  Słowenia 32 0 0 0 32
22. Kamil Stoch  Polska 27 2 1 0 30
22. Pavel Ploc  Czechosłowacja 26 2 0 2 30
22. Anders Jacobsen  Norwegia 27 0 2 1 30

Skoki narciarskie na igrzyskach olimpijskich[edytuj | edytuj kod]

Skoki narciarskie na zimowych igrzyskach olimpijskich zadebiutowały w 1924, czyli już podczas pierwszych igrzysk. Dyscyplina ta obejmuje zawody indywidualne na dużej i normalnej skoczni oraz konkurs drużynowy na skoczni dużej.

Najwięcej medali w zawodach indywidualnych, po cztery, zdobyło trzech skoczków: Simon Ammann, który czterokrotnie został mistrzem olimpijskim, Matti Nykänen, mający w dorobku indywidualnie trzy złote medale i jeden srebrny oraz Adam Małysz (trzy srebrne medale i jeden brązowy). Tylko trzech zawodników zdobyło indywidualnie złoty medal dwukrotnie w trakcie jednych igrzysk. Pierwszym z nich był Matti Nykänen w 1988, drugim Simon Ammann w 2002 i 2010, a trzecim Kamil Stoch w 2014.

Mistrzostwa świata[edytuj | edytuj kod]

Rozgrywane co 2 lata, w lata nieparzyste, w ramach mistrzostw świata w narciarstwie klasycznym. Obejmują zawody indywidualne na skoczniach dużej i normalnej oraz zawody drużynowe na skoczni dużej. W latach 2001, 2005 i 2011 rozegrano także konkurs drużynowy na skoczni normalnej, a w 2013 na tej wielkości obiekcie po raz pierwszy odbył się drużynowy konkurs mieszany.

Mistrzostwa świata w lotach narciarskich[edytuj | edytuj kod]

Rozgrywane co 2 lata, w lata parzyste. Obejmują zawody indywidualne i drużynowe na skoczni mamuciej.

Puchar Świata[edytuj | edytuj kod]

Rozgrywany corocznie w okresie od listopada do marca (ok. 30 konkursów). Żeby uzyskać możliwość startu w Pucharze Świata, skoczek musi najpierw zdobyć punkty w Pucharze Kontynentalnym. W ramach Pucharu Świata organizowane są następujące imprezy:

Letnie Grand Prix[edytuj | edytuj kod]

Letnie Grand Prix to najważniejszy cykl zawodów letnich, organizowany corocznie w okresie od lipca do października. Zawody odbywają się na skoczniach pokrytych sztuczną nawierzchnią (tradycyjnie nazywaną igelitem).

Puchar Kontynentalny[edytuj | edytuj kod]

"Zaplecze" Pucharu Świata i Letniego Grand Prix, rozgrywane w tym samym czasie i na takich samych zasadach. Rozgrywany jest puchar letni i zimowy z oddzielnymi klasyfikacjami generalnymi. Żeby uzyskać możliwość startu w Pucharze Kontynentalnym, skoczek musi najpierw zdobyć punkty w Pucharze FIS. Pierwszy Puchar Kontynentalny został zorganizowany w sezonie 1991/1992.

Puchar FIS[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: FIS Cup w skokach narciarskich.

FIS Cup to "trzecia liga" skoków narciarskich, stworzona głównie dla młodych zawodników. Jest przepustką do Pucharu Kontynentalnego i Pucharu Świata. Pierwszy Puchar FIS odbył się w sezonie 2005/2006.

Uniwersjada[edytuj | edytuj kod]

Skoki narciarskie są częścią Zimowej Uniwersjady od początku jej rozgrywania czyli od 1960 (nie odbyły się jedynie w 1975). Początkowo rozgrywano jeden konkurs – mężczyzn, na skoczni normalnej. W 1987 do programu dołączono skoki mężczyzn na skoczni dużej (nie rozegrano w 1989 i 1995) oraz konkurs drużynowy mężczyzn (nie rozegrano w 1993). Od 2005 rozgrywany jest też konkurs kobiet na skoczni normalnej.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Uwagi

  1. Oficjalnych rekordów świata nie odnotowuje się od lat 80. Obecnym oficjalnym rekordzistą jest Piotr Fijas.
  2. W 2006 zawody odbyły się w Predazzo, natomiast w 2010 konkurs we Włoszech nie został rozegrany.

Przypisy

  1. Six new events added to the Olympic Winter Games programme in Sochi (ang.). 6 kwietnia 2011. [dostęp 26 lutego 2012].
  2. Wojciech Szatkowski: Piękna Ela, która ze skoczkami wygrywała…. skijumping.pl, 6 kwietnia 2011. [dostęp 26 lutego 2012]. s. 1.
  3. The International Ski Competition Rules Book III Ski Jumping (ang.). fis-ski.com. [dostęp 13 stycznia 2013]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-12-02)].
  4. Krzysztof Srogosz: Teraz to trener zadecyduje o zielonym świetle. eurosport.pl, 1 grudnia 2010. [dostęp 3 grudnia 2010].
  5. FIS-Ski - All Podiums (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2013-01-28].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Commons in image icon.svg
Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
Skoki narciarskie
Zobacz wiadomość w serwisie Wikinews na temat skoków narciarskich


Artykuł zawiera udostępnione na licencji GNU FDL treści pochodzące z serwisu Skokinarciarskie.pl