Skoki narciarskie w Polsce

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Skoki narciarskie w Polsce
Wielka Krokiew 2012.jpg
Najważniejsza organizacja Polska PZN
Rok założenia 1919
Prezes Apoloniusz Tajner
Reprezentacja Reprezentacja Polski
Główny trener Łukasz Kruczek
Mistrzostwa Polski od 1920
Kategoria Skoki narciarskie w Polsce

Skoki narciarskie – jedna z najpopularniejszych dyscyplin sportowych w Polsce. Według badań ARC Rynek i Opinia z 2007, zainteresowanie skokami narciarskimi wśród Polaków było największe po zainteresowaniu piłką nożną[1] (skoki wyprzedzały piłkę nożną przez kilka lat do 2005).

Wśród polskich sportowców uprawiających skoki narciarskie najdłużej do światowej czołówki należał Adam Małysz, którego zwycięstwa w latach 2001–2011 wzbudziły bardzo duże zainteresowanie skokami w Polsce (tzw. małyszomania). Wcześniej sukcesy odnosili m.in. Stanisław Marusarz, Wojciech Fortuna i Piotr Fijas. Obecnie do światowej czołówki należy Kamil Stoch – aktualny mistrz świata (2013), dwukrotny mistrz olimpijski (2014) oraz zdobywca Pucharu Świata w skokach narciarskich (2014).

Historia skoków w Polsce[edytuj | edytuj kod]

Początki[edytuj | edytuj kod]

Bronisław Czech
Stanisław "Dziadek" Marusarz

Pierwsze zawody skoków na ziemiach polskich rozegrały się w Sławsku (dziś znajdującym się w granicach Ukrainy) w roku 1907. O skokach narciarskich pisano w Polsce już wcześniej – w 1895 o skokach w Holmenkollen wspomina warszawski "Wędrowiec"[2]. Najlepszym polskim zawodnikiem początku XX w. był Leszek Pawłowski – zwycięzca ze Sławska oraz pierwszy mistrz Polski. Pierwsze Mistrzostwa Polski odbyły się na terenowej skoczni na Antałówce w 1920. Po 13 latach Pawłowski odniósł drugie w karierze zwycięstwo w przełomowym momencie dla polskich skoków.

1921–1931[edytuj | edytuj kod]

W 1921 otwarto w Zakopanem skocznię narciarską w Dolinie Jaworzynki. Przyczyniło się to do rozpowszechnienia skoków w owym mieście; do tej pory polskie skoki były domeną Lwowa i okolic. Konkurs, który otwierał Jaworzynkę, był jednocześnie II Mistrzostwami Polski. Zawody wygrał Aleksander Rozmus. Skocznia w Jaworzynce była przez kilka lat najważniejszym obiektem w Polsce, jednak odległości, jakie można było uzyskiwać na niej (ok. 30–40 m) nie spełniały oczekiwań (rekord świata w 1925 wynosił 73 m) i rolę najważniejszej skoczni przejęła zbudowana w 1925 roku Wielka Krokiew.

W 1924 odbyły się I Zimowe Igrzyska Olimpijskie w Chamonix. Jedyny reprezentant Polski, Andrzej Krzeptowski, zajął 21. miejsce[3]. Podczas Zimowych Igrzysk Olimpijskich 1928 w Sankt Moritz, w skokach wystąpiło trzech Polaków – Rozmus (25.), Krzeptowski (27.) oraz Bronisław Czech (37.)[4].

Rok 1929 był bardzo istotny w historii polskiego sportu – w Zakopanem rozegrano Mistrzostwa Świata w narciarstwie klasycznym. W skokach wystąpiło jedenastu Polaków, a najlepszym z nich był Bronisław Czech (10. miejsce).

1932–1939[edytuj | edytuj kod]

Wielka Krokiew w Zakopanem – otwarta w 1925. Zdjęcie z lat 60. XX wieku

Na okres ten przypada kariera wybitnego polskiego narciarza – Stanisława Marusarza. W 1932 po raz pierwszy zwyciężył w MP. W tym samym roku Marusarz wystąpił w Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1932 w Lake Placid i zajął 17. miejsce. Bronisław Czech był 12.[5]. W kolejnych latach Marusarz zdominował polskie skoki. Do 1939 zdobył jeszcze 5 tytułów mistrza Polski. W tym okresie należał do światowej czołówki. Na Mistrzostwach Świata 1934 zajął 21. miejsce, a podczas Mistrzostw Świata 1935 był 4. Rok później odbyły się Zimowe Igrzyska Olimpijskie 1936 w Garmisch-Partenkirchen. Marusarz zajął tam 5. miejsce[6]. Na Mistrzostwach Świata 1937 Marusarz był dwunasty.

Podczas Mistrzostw Świata 1938 w Lahti Marusarz odniósł największy sukces w karierze – zdobył srebrny medal. W czasie konkursu oddał dwa najdłuższe skoki zawodów. Przy drugim skoku Polaka, spór wśród sędziów wywołała odległość. Norweski sędzia orzekł, że odległość skoku Marusarza wyniosła 67 m, o pół metra mniej niż odległość, jaką przyznał sędzia z Finlandii. Kontrowersje wzbudziło to, że w przypadku uznania wersji Fina, Marusarz zdobyłby złoty medal. W przeciwnym razie tytuł miał otrzymać Norweg Asbjoern Ruud. Ostatecznie, ku zdziwieniu samego Marusarza, to Norwega ogłoszono mistrzem. Ruud proponował nawet oddanie tytułu Polakowi, ale nie było to możliwe. Sukces na mistrzostwach zapewnił Marusarzowi zwycięstwo w Plebiscycie Przeglądu Sportowego 1938.

Mistrzostwa Świata 1939 ponownie odbyły się w Zakopanem. W konkursie skoków wzięło udział aż dwunastu polskich zawodników. Ostatnie wielkie zawody przed wojną wygrał Austriak Sepp Bradl, a Marusarz był piąty.

W okresie przedwojennym powstało w Polsce wiele nowoczesnych skoczni.

1946–1961[edytuj | edytuj kod]

Podczas II wojny światowej nie odbywały się żadne zawody. Infrastruktura sportowa była zniszczona, a skocznie zdemolowane. W 1946 roku zmodernizowano skocznię w Karpaczu (według wytycznych Stanisława Marusarza).

Marusarz, który podczas wojny należał do ruchu oporu, w 1945 powrócił do skoków i już rok później zdobył Mistrzostwo Polski, zachowując jeszcze na kilka lat prymat w krajowych skokach. Podczas Zimowych Igrzysk Olimpijskich 1948[7] i 1952[8] zajmował 27. miejsca. Najlepszym z Polaków na Igrzyskach w Oslo był Antoni Wieczorek (24. miejsce). W 1952 Marusarz zdobył ostatnie Mistrzostwo Polski w swej karierze, a w 1956 był przedskoczkiem na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1956. Najlepszym z Polaków okazał się Władysław Tajner (16. miejsce)[9].

W latach 1956–1958 Tajner został trzy razy z rzędu Mistrzem Polski. Podczas 5. Turnieju Czterech Skoczni Tajner zajął w klasyfikacji końcowej 9. miejsce[10]. Tym samym stał się pierwszym Polakiem w pierwszej dziesiątce TCS w historii.

Przed Zimowymi Igrzyskami Olimpijskimi 1960 wielkim faworytem Polaków był Zdzisław Hryniewiecki. W 1959 zdobył mistrzostwo Polski i zajmował wysokie miejsca w zawodach międzynarodowych. W 1959 zwyciężył w Memoriale Bronisława Czecha i Heleny Marusarzówny, a w 1960 pokonał światową czołówkę w konkursie w Oberwiesenthal i wygrał zawody o Puchar Beskidów. 28 stycznia 1960 podczas treningu na skoczni w Wiśle, Hryniewiecki źle wybił się z progu i tragicznie upadł, łamiąc kręgosłup. Feralny upadek zakończył jego karierę sportową[11]. W rezultacie na Igrzyskach wystąpił tylko Władysław Tajner, który zajął 31. miejsce[12].

1962–1971[edytuj | edytuj kod]

Andrzej Sztolf

Rok 1962 był ważny nie tylko dla polskich, ale i światowych skoków. Mistrzostwa Świata 1962 odbyły się po raz trzeci w Zakopanem, a zawodnicy po raz pierwszy w historii rywalizowali na dwóch skoczniach – dużej i średniej (dziś "normalnej"). Faworytem Polaków był Piotr Wala, który w tym samym roku zdobył podwójne Mistrzostwo Polski. Na MŚ najlepiej skakał jednak Antoni Łaciak. Na Średniej Krokwi zdobył tytuł wicemistrza świata. W trzeciej serii oddał najdłuższy skok konkursu (tyle samo, co Niemiec Helmut Recknagel, który był ostatecznie za Polakiem, ponieważ skakał gorzej w dwóch poprzednich próbach). Zwyciężył Norweg Toralf Engan. Na Wielkiej Krokwi Łaciak zajął 6. miejsce.

W 1962 sukces odniósł także Antoni Wieczorek (nie startował w zakopiańskich MŚ z powodu kontuzji), zajmując 5. miejsce w 10. Turnieju Czterech Skoczni[13]. Sukces Wieczorka rozpoczął dobry okres dla Polaków w niemiecko-austriackim turnieju. W 11. Turnieju Czterech Skoczni 7. miejsce zajął Łaciak[14]. Było to ostatnie większe osiągnięcie tego zawodnika.

W 1964 najlepszym polskim skoczkiem został Józef Przybyła – zdobył podwójne Mistrzostwo Polski, a także zaliczył udany występ na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1964 (9. i 18. miejsce)[15] oraz na 12. Turnieju Czterech Skoczni – był siódmy[16]. Przybyła miał szansę wygrać Turniej. Był szósty w Oberstdorfie, a w Garmisch-Partenkirchen i w Innsbrucku zajmował miejsca na podium. Upadek w ostatnim konkursie pozbawił go miejsca na podium w końcowej klasyfikacji. W kolejnych Turniejach Polacy zajmowali miejsca w czołowej "10". W 13. Turnieju Czterech Skoczni Przybyła był 5., w 14. Turnieju Czterech Skoczni 10. miejsce zajął Piotr Wala[17], a w 15. Turnieju Czterech Skoczni do pierwszej dziesiątki wrócił Przybyła (9. miejsce)[18].

W latach 1964–1966 sukcesy odnosił Andrzej Sztolf. Najpierw zdobył brązowy medal na Zimowej Uniwersjadzie 1964, w 1965 został podwójnym Mistrzem Polski, a rok później wywalczył srebro na Zimowej Uniwersjadzie 1966[19].

Podczas Mistrzostw Świata 1966 w Oslo, na skoczni średniej 7. miejsce zajął Ryszard Witke. Dwa lata później Witke, mistrz Polski z 1963, zajął 10. miejsce w 16. Turnieju Czterech Skoczni.

Zimowe Igrzyska Olimpijskie 1968 w Grenoble były dla Polaków dość przeciętne. Najlepszym z reprezentacji był Przybyła (14. i 27. miejsce)[20].

W 1970 największy sukces w karierze osiągnął Stanisław Gąsienica Daniel. Podczas Mistrzostw Świata 1970 w Szczyrbskim Jeziorze w konkursie na dużej skoczni po pierwszej serii był dziewiąty, ale udany drugi skok pozwolił mu awansować do strefy medalowej. Po pierwszej serii prowadził Tadeusz Pawlusiak, który jednak podparł swój drugi skok, przez co stracił szansę na medal i zajął miejsce 34. Ta sytuacja pozwoliła na zdobycie brązowego medalu przez Gąsienicę Daniela. Był to trzeci medal MŚ w skokach narciarskich zdobyty przez polskiego zawodnika. W konkursie na średniej skoczni Gąsienica Daniel skakał słabo, a Pawlusiak, piąty po pierwszej serii, ostatecznie zajął 12. miejsce.

W 1971 Pawlusiak zajął 6. miejsce w 19. Turnieju Czterech Skoczni.

1972–1988[edytuj | edytuj kod]

Wojciech Fortuna w 2011 roku
Piotr Fijas w 2011 roku

W 1972 miał miejsce jeden z najważniejszych momentów w historii polskiego sportu – olimpijskie złoto zdobył Wojciech Fortuna. Początkowo nie planowano wyjazdu Fortuny na Zimowe Igrzyska Olimpijskie 1972 do Sapporo. W składzie znalazł się dzień przed wylotem. Na skoczni średniej Fortuna, czwarty po serii pierwszej, zajął 6. miejsce. W drugim konkursie na skoczni dużej Fortuna osiągnął 111 metrów, dzięki czemu prowadził po I serii. Skok ten przeszedł do historii polskiego sportu. W drugiej serii Fortuna skoczył zaledwie 87,5 metra, ale to wystarczyło, by utrzymać pierwsze miejsce. Polak wyprzedził o 0,1 pkt. drugiego zawodnika – Szwajcara Waltera Steinera[21]. Po powrocie z Igrzysk Fortuna zwyciężył w Mistrzostwach Polski. Nigdy później nie osiągał znaczących sukcesów[22].

W 1974 do światowej czołówki dołączył Stanisław Bobak. Zajął 5. miejsce w 23. Turnieju Czterech Skoczni[23] oraz 6. miejsce w 24. Turnieju Czterech Skoczni[24]. Podczas Zimowych Igrzysk Olimpijskich 1976 w Innsbrucku Bobak zajął odległe miejsca (28. i 37.)[25].

W 1979 Polacy wzięli udział w Mistrzostwach Świata w lotach 1979. Duży sukces odniósł wtedy Piotr Fijas. Zajął 3. miejsce, co jak dotąd jest jedynym medalem zdobytym przez Polaka na tej imprezie[26]. Fijas w tym samym sezonie zajął 10. miejsce w 27. Turnieju Czterech Skoczni[27].

Sezon 1979/1980 był pierwszym, w którym rozegrano zawody Pucharu Świata. Dwa konkursy odbyły się w Zakopanem. Pierwszy z nich wygrał Bobak, a drugi Fijas. W klasyfikacji końcowej PŚ Bobak zajął 3. miejsce, a prócz zakopiańskiego zwycięstwa, na podium stawał jeszcze w 3 konkursach. Fijas odniósł dwa zwycięstwa w PŚ (Zakopane i Saint-Nizier), a w klasyfikacji generalnej zajął 16. miejsce. Podczas Zimowych Igrzysk Olimpijskich 1980 Bobak był 10. i 22., a Fijas 47. i 14.[28] Fijas zajął też 8. miejsce w 28. Turnieju Czterech Skoczni[29].

W sezonie 1980/1981 Bobak prezentował się znacznie gorzej. Po sezonie zakończył karierę z powodu choroby kręgosłupa. W latach 1974–1981 zdobył osiem tytułów Mistrza Polski.

W kilku następnych sezonach najlepsze wyniki wśród Polaków uzyskiwał Fijas. Na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1984 był 7. oraz 17.[30] Podczas 33. i 34. Turnieju Czterech Skoczni zajmował 7. miejsce[31][32]. Zajął także 10. miejsce na Mistrzostwach Świata w lotach 1986. W latach 1980–1987 Fijas był dziesięć razy na podium w konkursach PŚ. Trzecie i ostatnie pucharowe zwycięstwo odniósł 12 stycznia 1986 w Libercu.

15 marca 1987 Fijas odniósł jeden z większych sukcesów w karierze – został nieoficjalnym rekordzistą świata w długości skoku narciarskiego (194 metry w Planicy). Rekord ten został pobity dopiero w 1994 przez Martina Höllwartha (196 metrów)[33].

Ostatnie wielkie zawody Fijasa to Mistrzostwa Świata 1987 (12. i 33. miejsce) i Zimowe Igrzyska Olimpijskie 1988 (10. oraz 13. miejsce.)[34]. Po zakończeniu olimpijskiego sezonu Fijas skończył karierę skoczka.

1989–2000[edytuj | edytuj kod]

Wielka Krokiew w Zakopanem – zdjęcie z lat 90. XX wieku
Robert Mateja w 2011 roku

Na przełomie lat 80. i 90. XX wieku Polacy sporadycznie punktowali w Pucharze Świata, a na Igrzyskach Olimpijskich czy Mistrzostwach Świata zajmowali niskie miejsca. W tym czasie pogorszyła się też infrastruktura – wiele skoczni narciarskich zaczęło niszczeć. Jedynymi sukcesami były medale zdobyte na uniwersjadach. W 1989 srebro na Zimowej Uniwersjadzie 1989 zdobył Jarosław Mądry. W 1993 odbyła się Zimowa Uniwersjada w Zakopanem. Polacy wywalczyli tam dwa medale. Indywidualnie srebrny medal zdobył Bartłomiej Gąsienica Sieczka, a drużyna (w składzie: Marek Tucznio, Jarosław Mądry, Stanisław Ustupski i Bartłomiej Gąsienica Sieczka) zdobyła brąz[35].

Podczas Zimowych Igrzysk Olimpijskich 1992 jedynym reprezentantem Polski w skokach narciarskich był Zbigniew Klimowski – zajął 49. miejsce w konkursie na dużej skoczni[36]. Na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1994 jedynym polskim skoczkiem był Wojciech Skupień. Zajął miejsca 29. i 31.[37]

W 1993 roku trenerem reprezentacji Polski został czeski szkoleniowiec Pavel Mikeska. To on wprowadził do reprezentacji Adama Małysza, który w 1994 roku zdobył swoje pierwsze Mistrzostwo Polski. Podczas Mistrzostw Świata 1995 zajął 10. i 11. miejsce[38]. W 1996 wygrał swoje pierwsze zawody PŚ (w Oslo), a w klasyfikacji końcowej zajął 7. miejsce[39]. W sezonie 1996/1997 Małysz był 10. i wygrał 2 konkursy (w Sapporo i Hakubie)[40].

W tym samym sezonie dobry występ na Mistrzostwach Świata 1997 odnotował Robert Mateja. Podczas konkursu na skoczni K-90, zajmował po pierwszej serii miejsce 14. W drugiej oddał bardzo daleki skok i przegrał rywalizację o medal różnicą not za styl (wylądował bez telemarku) – ostatecznie zajął 5. miejsce[41]. Sukcesy odnosił też Łukasz Kruczek, który zdobył złote medale na Zimowej Uniwersjadzie 1997 i 1999[42].

W sezonie 1997/1998 miały miejsce Zimowe Igrzyska Olimpijskie 1998. Reprezentacja Polski po raz pierwszy wzięła udział w konkursie drużynowym (8. miejsce). Indywidualnie najlepszym polskim zawodnikiem był Skupień, który na dużej skoczni zajął 11. miejsce[43]. Dla Małysza był to najsłabszy okres w karierze. Na Igrzyskach zajął 51. i 52. miejsce, a w Pucharze Świata był 57. Po sezonie olimpijskim Małysz był bliski zakończenia kariery skoczka. W kolejnych latach zajmował w Pucharze Świata miejsca 46. (sezon 1998/1999)[44] i 28. (sezon 1999/2000)[45].

W 1999 Pavel Mikeska odszedł ze stanowiska trenera reprezentacji Polski. Pełniącym obowiązki trenera został na kilka miesięcy Piotr Fijas. W tym samym roku stanowisko objął Apoloniusz Tajner, a Fijas został jego asystentem.

2001–2011[edytuj | edytuj kod]

Adam Małysz
Polscy kibice w Zakopanem
Apoloniusz Tajner – w latach 1999–2004 trener reprezentacji skoczków, a od 2006 prezes PZN
Hannu Lepistö – w latach 2006–2008 trener reprezentacji skoczków, a w latach 2009–2011 indywidualny trener Adama Małysza
Małysz podczas Igrzysk w Vancouver
Adam Małysz i Kamil Stoch po MŚ 2011
Małysz po oddaniu ostatniego skoku w karierze

Sezon 2000/2001

Sezon 2000/2001 to pierwszy rok wielkich sukcesów Adama Małysza. W styczniu 2001 roku Małysz zwyciężył w 49. Turnieju Czterech Skoczni, uzyskując rekordową przewagę ponad 100 punktów nad drugim w klasyfikacji Ahonenem. Podczas Mistrzostw Świata 2001 w Lahti Małysz zdobył srebrny medal na dużej skoczni i złoty na normalnej[46]. Małysz wygrał także Turniej Nordycki 2001. W trakcie całego sezonu Małysz zwyciężył w 11 konkursach PŚ (w Innsbrucku, Bischofshofen, dwukrotnie w Harrachovie, w Park City, dwukrotnie w Sapporo, w Willingen, Falun, Trondheim i Oslo), czym wyrównał ówczesny rekord Martina Schmitta. Został też pierwszym Polakiem, który zdobył Kryształową Kulę za zwycięstwo w PŚ[47].

W tym samym sezonie w Zakopanem odbyła się Zimowa Uniwersjada 2001. Łukasz Kruczek zdobył złote medale na obu skoczniach[48]. Latem 2001 roku Małysz został pierwszym polskim skoczkiem, który wygrał Letnie Grand Prix[49].

Sezon 2001/2002

W sezonie 2001/2002 Małysz zajął 4. miejsce w 50. Turnieju Czterech Skoczni, a następnie zdobył dwa medale na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 2002 w Salt Lake City – srebrny na dużej skoczni i brązowy na normalnej. W obu konkursach zwyciężył Szwajcar Simon Ammann[50]. Małysz zajął też 2. miejsce w Turnieju Nordyckim 2002, a w trakcie całego sezonu odniósł 7 zwycięstw w PŚ (w Kuopio, Titisee-Neustadt, Villach, Engelbergu, dwukrotnie w Predazzo i raz w Zakopanem). Dzięki temu obronił Kryształową Kulę[51].

Sezon 2002/2003

W sezonie 2002/2003 Małysz zajął 3. miejsce w 51. Turnieju Czterech Skoczni, a podczas Mistrzostw Świata 2003 w Val di Fiemme zdobył dwa złote medale[52], bijąc rekordy na obu skoczniach[53]. Był to czwarty przypadek w historii i pierwszy od 1974, gdy jeden zawodnik zdobył podwójne mistrzostwo świata. Małysz zwyciężył także w Turnieju Nordyckim 2003, a w Planicy wyrównał ówczesny rekord świata w długości skoku (225 metrów)[54]. W całym sezonie Małysz wygrał trzy konkursy PŚ (w Oslo i dwukrotnie w Lahti) i został pierwszym skoczkiem w historii, który zdobył trzy Kryształowe Kule pod rząd[55].

Podczas Zimowej Uniwersjady 2003 Polacy zdobyli dwa brązowe medale. Indywidualnym medalistą został Krystian Długopolski, a drugi medal zdobyła drużyna w składzie: Łukasz Kruczek, Krystian Długopolski i Grzegorz Śliwka[56].

Sezon 2003/2004

Sezon 2003/2004, w porównaniu z trzema wcześniejszymi, był mniej udany dla Adama Małysza. W 52. Turnieju Czterech Skoczni zajął 15. miejsce, w Mistrzostwach Świata w Lotach Narciarskich 2004 był 11., a sezon Pucharu Świata zakończył na 12. miejscu[57].

Podczas Mistrzostw Świata Juniorów w 2004 pierwszy złoty medal dla Polski zdobył Mateusz Rutkowski. Drużyna juniorów w składzie Rutkowski, Stoch, Hula i Kowal wywalczyła srebro, przegrywając jedynie z Austrią[58].

Po sezonie Apoloniusz Tajner zrezygnował ze stanowiska trenera polskiej reprezentacji. Jego miejsce zajął Heinz Kuttin[59].

Latem Małysz wygrał Letnie Grand Prix w skokach narciarskich 2004[60].

Sezon 2004/2005

W sezonie 2004/2005 Małysz zajął 4. miejsce w 53. Turnieju Czterech Skoczni, a podczas Mistrzostw Świata 2005 w Oberstdorfie był 6. i 11.[61] W całym sezonie zwyciężył w czterech konkursach PŚ (w Harrachovie, Tauplitz i dwukrotnie w Zakopanem) i zajął 4. miejsce w klasyfikacji generalnej PŚ[62].

Na Mistrzostwach Świata Juniorów w 2005 polska drużyna obroniła srebrny medal sprzed roku[63].

Podczas Zimowej Uniwersjady 2005 Polacy (w składzie: Krystian Długopolski, Grzegorz Sobczyk, Rafał Śliż i Marcin Bachleda) zdobyli srebrny medal w konkursie drużynowym[64].

Sezon 2005/2006

Sezon 2005/2006 Małysz ukończył na 9. miejscu w PŚ[65], a podczas Zimowych Igrzysk Olimpijskich 2006 w Turynie zajął miejsca 7. oraz 14.[66] W całym sezonie Małysz odniósł jedno zwycięstwo w PŚ (w Oslo).

Po sezonie ze stanowiska trenera reprezentacji polskich skoczków odszedł Heinz Kuttin. Jego miejsce zajął Hannu Lepistö[67].

Latem Małysz wygrał Letnie Grand Prix w skokach narciarskich 2006. Było to trzecie zwycięstwo Polaka w sezonie letnim[68].

Sezon 2006/2007

W sezonie 2006/2007 Adam Małysz zajął 7. miejsce w 55. Turnieju Czterech Skoczni, a podczas Mistrzostw Świata 2007 w Sapporo zdobył swój czwarty złoty medal (na normalnej skoczni). Na skoczni dużej zajął 4. miejsce[69]. Po raz trzeci w karierze zwyciężył też w Turnieju Nordyckim (zob. Turniej Nordycki 2007). W całym sezonie Małysz wygrał 9 konkursów PŚ (w Oberstdorfie, dwukrotnie w Titisee-Neustadt, w Lahti, Kuopio, Oslo i trzykrotnie w Planicy), dzięki czemu zdobył czwartą w karierze Kryształową Kulę[70].

Latem Małysz zajął 2. miejsce w Letnim Grand Prix w skokach narciarskich 2007[71].

Sezon 2007/2008

W sezonie 2007/2008 Małysz zajął 4. miejsce w 56. Turnieju Czterech Skoczni i 9. miejsce podczas Mistrzostw Świata w Lotach Narciarskich 2008[72]. W Pucharze Świata Małysz zajął 12. miejsce[73].

Podczas Mistrzostw Świata Juniorów w 2008 polska drużyna w składzie Krzysztof Miętus, Dawid Kowal, Maciej Kot, Łukasz Rutkowski zdobyła brązowy medal[74].

W marcu 2008 nowym trenerem reprezentacji polskich skoczków został Łukasz Kruczek[75]. Jednocześnie w latach 2009–2011 Hannu Lepistö pozostawał indywidualnym trenerem Adama Małysza.

Sezon 2008/2009

W sezonie 2008/2009 Małysz zajął 13. miejsce w klasyfikacji generalnej Pucharu Świata i po raz pierwszy od dwóch sezonów stanął na podium w zawodach PŚ (łącznie trzykrotnie)[76]. Podczas Mistrzostw Świata 2009 w Libercu Małysz był 22. i 12. Czwarte miejsce w konkursie na normalnej skoczni zajął Kamil Stoch[77].

Na Mistrzostwach Świata Juniorów w 2009 srebro zdobył Maciej Kot, a drużyna (w składzie Maciej Kot, Jakub Kot, Grzegorz Miętus i Andrzej Zapotoczny) obroniła brązowy medal sprzed roku[78].

Podczas Zimowej Uniwersjady 2009 srebrny medal zdobył Marcin Bachleda[79].

Latem Małysz zajął 3. miejsce w Letnim Grand Prix w skokach narciarskich 2009[80].

Sezon 2009/2010

W sezonie 2009/2010 Małysz zajął 9. miejsce w 58. Turnieju Czterech Skoczni i. 2. miejsce w Turnieju Nordyckim 2010. Na początku roku 2010 odbyły się Zimowe Igrzyska Olimpijskie 2010 w Vancouver. Małysz zdobył tam dwa srebrne medale. W obydwu konkursach przegrał z Simonem Ammanem[81]. Podczas Mistrzostw Świata w Lotach Narciarskich 2010 w Planicy Małysz zajął 4. miejsce (najwyższe w swojej karierze). Czwarte miejsce zajęła też polska drużyna[82]. W klasyfikacji generalnej PŚ Małysz był 5. W tym sezonie nie odniósł zwycięstw w PŚ, ale sześciokrotnie zajmował miejsca na podium[83].

Latem trzech polskich reprezentantów znalazło się w czołowej "piątce" Letniego Grand Prix w skokach narciarskich 2010 – Stoch (2.), Małysz (3.) i Kubacki (5.)[84].

Sezon 2010/2011

W sezonie 2010/2011 Małysz zajął 6. miejsce w 59. Turnieju Czterech Skoczni, a podczas Mistrzostw Świata 2011 w Oslo zdobył brązowy medal na skoczni normalnej[85]. 13 lutego 2011 roku w Vikersund Małysz poprawił swój rekord życiowy i jednocześnie rekord Polski – uzyskał odległość 230,5 metra[86]. W całym sezonie był dziewięć razy na podium w zawodach PŚ (w tym jedno zwycięstwo w Zakopanem, które było pierwszym od 25 marca 2007 roku w zawodach tej rangi i ostatnim w jego karierze) i zajął 3. miejsce w klasyfikacji generalnej Pucharu Świata[87].

3 marca 2011 roku, po konkursie na dużej skoczni podczas Mistrzostw Świata 2011, Małysz w wywiadzie telewizyjnym dla TVP ogłosił wycofanie się ze skoków narciarskich po zakończeniu sezonu 2010/2011[88].

20 marca 2011 roku Małysz zajął 3. miejsce w swoim ostatnim konkursie PŚ (w Planicy). W tych samych zawodach wygrał Kamil Stoch, co było jego trzecim zwycięstwem w tym sezonie (wcześniej w Zakopanem i Klingenthal)[89]. Polska reprezentacja uplasowała się na trzeciej pozycji w Pucharze Narodów 2010/2011.

26 marca 2011 roku odbył się benefis Adama Małysza, w czasie którego Małysz oddał swój ostatni skok[90].

Podczas Zimowej Uniwersjady 2011 Maciej Kot zdobył dwa srebrne medale w konkursach indywidualnych. W konkursie drużynowym Polacy (w składzie: Maciej Kot, Jakub Kot i Wojciech Gąsienica-Kotelnicki) zdobyli brązowy medal[91].

Latem Kamil Stoch zajął 2. miejsce w Letnim Grand Prix w skokach narciarskich 2011, a wysokie miejsca zajęli też Żyła (5.) i Kot (9.)[92].

Od 2011[edytuj | edytuj kod]

Kamil Stoch
Kamil Stoch, Dawid Kubacki, Piotr Żyła i Maciej Kot – brązowi medaliści MŚ 2013

Sezon 2011/2012

Po zakończeniu kariery przez Adama Małysza liderem polskiej reprezentacji został Kamil Stoch. W sezonie 2011/2012 siedmiokrotnie stawał na podium w konkursach PŚ (zwycięstwa w Zakopanem i Predazzo). W 60. Turnieju Czterech Skoczni zajął 8. miejsce[93], na Mistrzostwach Świata w lotach w 2012 był 10.[94], a w klasyfikacji generalnej Pucharu Świata zajął miejsce 5.[95] W trakcie konkursu drużynowego na MŚ w lotach w Vikersund Piotr Żyła ustanowił nowy rekord Polski w długości skoku (232,5 metra)[96].

Podczas Mistrzostw Świata Juniorów w 2012 w Erzurum reprezentacja Polski zdobyła dwa srebrne medale – drużynowo (Byrt, Kłusek, Murańka i Zniszczoł) i indywidualnie (Aleksander Zniszczoł)[97].

Sezon 2012/2013

W sezonie 2012/2013 Kamil Stoch pięciokrotnie stawał na podium w konkursach PŚ (zwycięstwa w Kuopio i Trondheim). Piotr Żyła był dwukrotnie w pierwszej trójce zawodów (w tym jedno zwycięstwo w Oslo). W 61. Turnieju Czterech Skoczni Stoch zajął 4. miejsce[98], a podczas konkursu PŚ w Vikersund wyrównał rekord Polski w długości skoku (232,5 metra)[99]. Na Mistrzostwach Świata 2013 w Val di Fiemme Stoch zajął 8., a Maciej Kot 11. miejsce w konkursie na skoczni normalnej. 28 lutego 2013 Stoch zdobył złoty medal w konkursie na dużej skoczni – równo dziesięć lat po drugim zwycięstwie Małysza w Val di Fiemme. W konkursie drużynowym Polacy w składzie Stoch, Kot, Żyła i Kubacki zdobyli brązowy medal[100]. Był to pierwszy drużynowy medal polskich seniorów na imprezie rangi mistrzowskiej[101]. Stoch zakończył sezon na trzecim miejscu w klasyfikacji generalnej PŚ, a miejsca w czołowej "dwudziestce" zajęli też Żyła (15.) i Kot (18.)[102].

Na Mistrzostwach Świata Juniorów w 2013 w Libercu Polacy (w składzie: Biegun, Kłusek, Murańka i Zniszczoł) obronili srebrne medale sprzed roku. Indywidualnym wicemistrzem został Klemens Murańka[103].

Sezon 2013/2014

Sezon 2013/2014 był pierwszym w historii, w trakcie którego trzech Polaków wygrało konkursy PŚ oraz dwóch Polaków prowadziło w klasyfikacji generalnej PŚ. Kamil Stoch wygrał sześciokrotnie (w Titisee-Neustadt, Engelbergu, dwukrotnie w Willingen, w Lahti i Kuopio), a po jednym zwycięstwie odnieśli Krzysztof Biegun (w Klingenthal) i Jan Ziobro (w Engelbergu). Krzysztof Biegun po zwycięstwie w Klingenthal objął prowadzenie w klasyfikacji PŚ. Jako lider PŚ skakał w dwóch kolejnych konkursach. Kamil Stoch po raz pierwszy został liderem PŚ 21 grudnia 2013 po pierwszym konkursie w Engelbergu. W 62. Turnieju Czterech Skoczni Stoch zajął 7. miejsce, a Maciej Kot był 12.[104]. W całym sezonie Stoch był 12 razy na podium w konkursach PŚ, dzięki czemu zdobył Kryształową Kulę[105], stając się jednocześnie drugim po Adamie Małyszu Polakiem z takim osiągnięciem.

Podczas Zimowych Igrzysk Olimpijskich 2014 Kamil Stoch zdobył dwa złote medale – najpierw na skoczni normalnej (9 lutego), a następnie na dużej (15 lutego)[106]. Był to czwarty przypadek w historii, gdy jeden zawodnik zdobył tytuły mistrzowskie na obu skoczniach podczas jednych Igrzysk. Wcześniej dokonali tego Matti Nykänen (w 1988) i Simon Ammann (w 2002 i 2010). W konkursie drużynowym Polacy w składzie Stoch, Kot, Ziobro i Żyła zajęli 4. miejsce (najlepsze w historii).

Na Mistrzostwach Świata w lotach w 2014 w Harrachovie Stoch zajął 5. miejsce. Konkurs drużynowy nie odbył się[107].

Podczas Zimowej Uniwersjady 2013 Biegun zdobył złoty medal na dużej skoczni i srebrny na normalnej. Polacy w składzie Biegun, Kłusek i Zniszczoł wywalczyli też złoty medal w konkursie drużynowym[108]. Na Mistrzostwach Świata Juniorów w 2014 w Val di Fiemme reprezentacja Polski zdobyła dwa złote medale. Indywidualnym mistrzem został Jakub Wolny, a drugi złoty medal zdobyła drużyna w składzie: Wolny, Zniszczoł, Biegun i Murańka[109].

W tym sezonie po raz pierwszy w historii polskich skoków powołano kobiecą kadrę. Znalazły się w niej Joanna Szwab i Magdalena Pałasz, które zadebiutowały w Pucharze Świata kobiet. Na początku grudnia w Lillehammer reprezentacja Polski po raz pierwszy wystartowała w konkursie PŚ drużyn mieszanych (gdzie oprócz dwóch zawodniczek w składzie byli Kamil Stoch i Maciej Kot). Dla obu zawodniczek był to debiut w Pucharze Świata. Reprezentacja Polski zajęła 14. miejsce.

1 lutego 2014 w Hinzenbach Pałasz po raz pierwszy w karierze awansowała do drugiej serii konkursu Pucharu Świata (zajęła 28. miejsce), stając się tym samym pierwszą Polką w historii, która zdobyła punkty PŚ[110].

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

Kryształowe Kule zdobyte przez Adama Małysza

Zestawienie trofeów[edytuj | edytuj kod]

Zestawienie obejmuje medale i miejsca na podium w najważniejszych zawodach i turniejach. W przypadku braku miejsc na podium podano najwyższe miejsce zajęte przez reprezentantów Polski.

Zawody Indywidualnie Drużynowo
Zimowe Igrzyska Olimpijskie Gold medal.svg Wojciech Fortuna (1972)
Gold medal.svg Gold medal.svg Kamil Stoch (2014)
Silver medal.svg Adam Małysz (2002)
Silver medal.svg Silver medal.svg Adam Małysz (2010)
Bronze medal.svg Adam Małysz (2002)
4. miejsce: M. Kot, P. Żyła, J. Ziobro, K. Stoch (2014)
Mistrzostwa Świata FIS gold medal.png Adam Małysz (2001)
FIS gold medal.png FIS gold medal.png Adam Małysz (2003)
FIS gold medal.png Adam Małysz (2007)
FIS gold medal.png Kamil Stoch (2013)
FIS silver medal.png Stanisław Marusarz (1938)
FIS silver medal.png Antoni Łaciak (1962)
FIS silver medal.png Adam Małysz (2001)
FIS bronze medal.png Stanisław Gąsienica-Daniel (1970)
FIS bronze medal.png Adam Małysz (2011)
FIS bronze medal.png M. Kot, P. Żyła, D. Kubacki, K. Stoch (2013)
MŚ w lotach narciarskich FIS bronze medal.png Piotr Fijas (1979) 4. miejsce: K. Stoch, Ł. Rutkowski, S. Hula, A. Małysz (2010)
Mistrzostwa Świata Juniorów FIS gold medal.png Mateusz Rutkowski (2004)
FIS gold medal.png Jakub Wolny (2014)
FIS silver medal.png Maciej Kot (2009)
FIS silver medal.png Aleksander Zniszczoł (2012)
FIS silver medal.png Klemens Murańka (2013)
FIS gold medal.png J. Wolny, A. Zniszczoł, K. Biegun, K. Murańka (2014)
FIS silver medal.png K. Stoch, D. Kowal, S. Hula, M. Rutkowski (2004)
FIS silver medal.png P. Urbański, W. Topór, P. Żyła, K. Stoch (2005)
FIS silver medal.png K. Murańka, T. Byrt, B. Kłusek, A. Zniszczoł (2012)
FIS silver medal.png B. Kłusek, K. Biegun, A. Zniszczoł, K. Murańka (2013)
FIS bronze medal.png K. Miętus, M. Kot, D. Kowal, Ł. Rutkowski (2008)
FIS bronze medal.png M. Kot, J. Kot, G. Miętus, A. Zapotoczny (2009)
Zimowa Uniwersjada Gold FISU.svg Łukasz Kruczek (1997)
Gold FISU.svg Łukasz Kruczek (1999)
Gold FISU.svg Gold FISU.svg Łukasz Kruczek (2001)
Gold FISU.svg Krzysztof Biegun (2013)
Silver FISU.svg Andrzej Sztolf (1966)
Silver FISU.svg Jarosław Mądry (1989)
Silver FISU.svg Bartłomiej Gąsienica Sieczka (1993)
Silver FISU.svg Marcin Bachleda (2009)
Silver FISU.svg Silver FISU.svg Maciej Kot (2011)
Silver FISU.svg Krzysztof Biegun (2013)
Bronze FISU.svg Andrzej Sztolf (1964)
Bronze FISU.svg Krystian Długopolski (2003)
Gold FISU.svg A. Zniszczoł, B. Kłusek, K. Biegun (2013)
Silver FISU.svg R. Śliż, M. Bachleda, K. Długopolski (2005)
Bronze FISU.svg J. Mądry, B. Gąsienica Sieczka, S. Ustupski, M. Tucznio (1993)
Bronze FISU.svg G. Śliwka, Ł. Kruczek, K. Długopolski (2003)
Bronze FISU.svg J. Kot, W. Gąsienica-Kotelnicki, M. Kot (2011)
Turniej Czterech Skoczni Gold medal with cup.svg Adam Małysz (2000/2001)
Bronze medal with cup.svg Adam Małysz (2002/2003)
brak zawodów drużynowych
Turniej Nordycki Gold medal with cup.svg Adam Małysz (2001)
Gold medal with cup.svg Adam Małysz (2003)
Gold medal with cup.svg Adam Małysz (2007)
Silver medal with cup.svg Adam Małysz (2002)
Silver medal with cup.svg Adam Małysz (2010)
Puchar Świata (ind.)
Puchar Narodów (druż.)
FIS Crystal Globe.svg Adam Małysz (2000/2001)
FIS Crystal Globe.svg Adam Małysz (2001/2002)
FIS Crystal Globe.svg Adam Małysz (2002/2003)
FIS Crystal Globe.svg Adam Małysz (2006/2007)
FIS Crystal Globe.svg Kamil Stoch (2013/2014)
Bronze medal with cup.svg Stanisław Bobak (1979/1980)
Bronze medal with cup.svg Adam Małysz (2010/2011)
Bronze medal with cup.svg Kamil Stoch (2012/2013)
Bronze medal with cup.svg Polska (2010/2011)
Letnie Grand Prix Gold medal with cup.svg Adam Małysz (2001)
Gold medal with cup.svg Adam Małysz (2004)
Gold medal with cup.svg Adam Małysz (2006)
Silver medal with cup.svg Adam Małysz (2007)
Silver medal with cup.svg Kamil Stoch (2010)
Silver medal with cup.svg Kamil Stoch (2011)
Bronze medal with cup.svg Adam Małysz (2009)
Bronze medal with cup.svg Adam Małysz (2010)
brak klasyfikacji drużynowej

Miejsca na podium w konkursach Pucharu Świata[edytuj | edytuj kod]

Zawodnik 1. miejsca 2. miejsca 3. miejsca Razem
Adam Małysz 39 27 26 92
Kamil Stoch 13 7 7 27
Piotr Fijas 3 1 6 10
Stanisław Bobak 1 2 1 4
Piotr Żyła 1 0 1 2
Jan Ziobro 1 0 1 2
Krzysztof Biegun 1 0 0 1
Janusz Malik 0 0 1 1
Tadeusz Fijas 0 0 1 1
Razem 59 37 44 140

Miejsca na podium w konkursach Letniego Grand Prix[edytuj | edytuj kod]

Zawodnik 1. miejsca 2. miejsca 3. miejsca Razem
Adam Małysz 13 8 7 28
Kamil Stoch 7 2 6 15
Maciej Kot 2 2 1 5
Krzysztof Biegun 1 0 1 2
Piotr Żyła 0 4 0 4
Dawid Kubacki 0 2 1 3
Łukasz Rutkowski 0 0 1 1
Jan Ziobro 0 0 1 1
Razem 23 18 18 59

Reprezentacja i kluby[edytuj | edytuj kod]

Reprezentacja[edytuj | edytuj kod]

Łukasz Kruczek – od 2008 trener reprezentacji skoczków

Kadra A[edytuj | edytuj kod]

Trener: Łukasz Kruczek
Asystenci trenera: Zbigniew Klimowski, Grzegorz Sobczyk
Serwisant: Kacper Skrobot

Kadra B[edytuj | edytuj kod]

Trener: Maciej Maciusiak
Asystent trenera: Wojciech Topór
Serwisant: Kamil Skrobot

Kadra Juniorów[edytuj | edytuj kod]

Trener: Robert Mateja

Asystent trenera: Piotr Fijas

Serwisant: Marcin Bachleda

Kadra Młodzieżowa Kobiet[edytuj | edytuj kod]

Trener: Sławomir Hankus

Kluby[edytuj | edytuj kod]

W Polsce istnieje kilka klubów, które posiadają sekcję skoków narciarskich. Dwa główne ośrodki skoków to Zakopane (Podhale) oraz Szczyrk/Wisła (Beskidy). W Zakopanem i okolicy istnieją następujące kluby:

W Beskidach istnieją następujące kluby:

Ponadto skoczkowie trenują też w następujących klubach w innych rejonach:

Zawody w Polsce[edytuj | edytuj kod]

Mistrzostwa Polski[edytuj | edytuj kod]

Mistrzostwa Polski odbywają się od 1920. Obecnie składa się na nie (zarówno zimą, jak i latem) konkurs indywidualny na dużej oraz normalnej skoczni. Zimą rozgrywa się także konkurs drużynowy na skoczni normalnej. Aktualni mistrzowie Polski:

  • zima skocznia duża, ind.: Maciej Kot (Malinka, 2013)
  • zima skocznia normalna, ind.: Kamil Stoch (Skalite, 2011) – w latach 2012–2013 zawody nie były rozgrywane
  • zima konkurs drużynowy: AZS Zakopane (Malinka, 2013)
  • lato skocznia duża, ind.: Kamil Stoch (Malinka, 2014)
  • lato skocznia normalna, ind.: Dawid Kubacki (Skalite, 2013)
  • lato konkurs drużynowy: AZS Zakopane (Skalite, 2010) – w latach 2011–2013 zawody nie były rozgrywane

W ramach MP, wyodrębnia się też klasyfikacje juniorów.

Ogólnopolska Olimpiada Młodzieży[edytuj | edytuj kod]

Skoki narciarskie są jedną z dyscyplin zimowej Ogólnopolskiej Olimpiady Młodzieży. Zawodnicy rywalizują w dwóch kategoriach – junior A oraz junior B. W tych dwóch kategoriach organizowane są na ogół dwa konkursy, na różnych skoczniach.

Lotos Cup[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: Lotos Cup.

Lotos Cup to cykl zawodów organizowany w ramach Programu Rozwoju Skoków Narciarskich "Szukamy następców Mistrza". Rywalizują w nich najmłodsi skoczkowie w czterech kategoriach – junior C, junior D, junior E oraz w kategorii dziewcząt. Zawody odbywają się w Zagórzu, Wiśle oraz Zakopanem.

Puchar Doskonałego Mleka[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: Puchar Doskonałego Mleka.

Puchar "Doskonałego Mleka" to zawody rozgrywane na igelicie z udziałem czołowych polskich skoczków, a także gości zagranicznych w pięciu kategoriach wiekowych. PDM jest inauguracją seniorskiego sezonu letniego.

Inne[edytuj | edytuj kod]

W Goleszowie co roku sezon letni tradycyjnie rozpoczyna Memoriał Leopolda Tajnera, w którym biorą udział młodzi skoczkowie. Zawody mikołajkowe rozgrywane są w okolicach 6 grudnia na skoczniach K 30 i K 17 (podobnie jak Memoriał).

Inne krajowe zawody, jakie odbywają się w Polsce: Liga Szkolna, Puchar Wisły, Puchar Szczyrku, Młode Talenty, Puchar Chrunchips i inne.

Skocznie narciarskie w Polsce[edytuj | edytuj kod]

Wielka Krokiew w Zakopanem im. Stanisława Marusarza
Skocznia w Wiśle im. Adama Małysza
Information icon.svg Osobny artykuł: Skocznia narciarska.
Mapa lokalizacyjna Polski
Malinka
Malinka
Krokiew
Krokiew
Krucza Skała
Krucza Skała
Skalite
Skalite
Orlinek
Orlinek
Geographylogo.svg
Kompleksy skoczni narciarskich w Polsce

Wielka Krokiew, Zakopane

Wielka Krokiew (K 120, HS 134, najdłuższy skok: 141,5 m) - największa skocznia narciarska w Polsce. Posiada igelit oraz sztuczne oświetlenie. Zbudowana w 1925. Od wielu lat arena zmagań o Mistrzostwo Polski.

  • 1929, 1939, 1962 – Mistrzostwa Świata.
  • 2001 – Uniwersjada.
  • 2004–2009, 2011 – zawody Letniej Grand Prix.
  • 1980, 1990, 1996, 1998–2000, 2002–2014 – zawody Pucharu Świata.
  • Ponadto zawody o Puchar Kontynentalny, Puchar Świata w kombinacji norweskiej i Puchar Świata B w kombinacji norweskiej.

Średnia Krokiew, Zakopane

Średnia Krokiew (K 85, HS 94, najdłuższy skok: 93,5 m) – skocznia należąca do kompleksu Średniej Krokwi, położonego w pobliżu Wielkiej Krokwi w Zakopanem.

  • 1962 – Mistrzostwa Świata.
  • 1980 – zawody PŚ.
  • 1993, 2001 – Uniwersjada.
  • 2008 – Mistrzostwa Świata juniorów.
  • Ponadto Puchar Kontynentalny, Puchar FIS.

Malinka, Wisła

Malinka (K 120, HS 134, najdłuższy skok: 137,5) - druga, duża skocznia narciarska w Polsce, przebudowana w 2008 roku. Nosi imię Adama Małysza.

  • 2013, 2014 – zawody PŚ.
  • 2011 – zawody Letniej Grand Prix.
  • Ponadto zawody Pucharu Kontynentalnego.

Skalite, Szczyrk

Skalite (K 95, HS 106, najdłuższy skok: 100 m) - trzecia co do wielkości skocznia narciarska w Polsce. Zbudowana w 1937, gruntownie zmodernizowana w 2008 na Mistrzostwa Świata juniorów (ostatecznie przeniesione do Zakopanego).

  • 2011 – zawody Letniej Grand Prix.
  • 2008 – Puchar FIS.

Orlinek, Karpacz

Orlinek (K 85, HS 94, najdłuższy skok: 94,5 m) – skocznia zbudowana w 1946.

  • 2001 – Mistrzostwa Świata juniorów.
  • Ponadto Puchar Świata B w kombinacji norweskiej.

Inne skocznie w Polsce to: Krucza Skała, kompleksy skoczni Średniej Krokwi, Łabajów, Biła i inne.

Skoki w mediach[edytuj | edytuj kod]

Od czasu sukcesów Adama Małysza znacząco wzrosło zainteresowanie skokami przez media. Od sezonu 2000/2001 Telewizja Polska transmituje na żywo wszystkie konkursy Pucharu Świata (wcześniej TVP transmitowało jedynie zawody Turnieju Czterech Skoczni, PŚ w Zakopanem oraz Zimowe Igrzyska Olimpijskie i Mistrzostwa Świata). Transmisje z konkursów Puchar Świata dostępne są również w telewizji Eurosport. Sporadycznie są też nadawane relacje z zawodów w Polskim Radiu. Po roku 2000 powstało wiele stron internetowych poświęconych skokom narciarskim.

Ze względu na sukcesy Adama Małysza i Kamila Stocha transmisje konkursów gromadzą przed telewizorami wielomilionową widownię. Rekordową oglądalność przyniosły dwa konkursy podczas Zimowych Igrzysk Olimpijskich 2002 – każdy z nich oglądało 20 milionów telewidzów (średnio 11 i 13 milionów)[111].

Dziennikarze[edytuj | edytuj kod]

Komentarzem zawodów w ostatnich latach zajmują się stale:

do niedawna także

Okazjonalnie komentarzem zajmują się też:

Do innych znanych dziennikarzy oraz reporterów należą:

Najczęściej, jako eksperci, w telewizyjnym studio goszczą m.in.

i inni

Przypisy

  1. Najpopularniejsi w 2007: Małysz i Beckham - Sport - WP.PL
  2. [http://www.skijumping.pl/wiadomosci/5369/Z-Holmekollen-do-Zakopanego/ Skoki Narciarskie: Z Holmekollen do Zakopanego
  3. Ski Jumping at the 1924 Chamonix Winter Games: Men's Normall Hill (ang.). Sports-Reference.com. [dostęp 2013-12-30].
  4. Ski Jumping at the 1928 Sankt Moritz Winter Games: Men's Normall Hill (ang.). Sports-Reference.com. [dostęp 2013-12-30].
  5. Ski Jumping at the 1932 Lake Placid Winter Games: Men's Normall Hill (ang.). Sports-Reference.com. [dostęp 2014-01-08].
  6. Ski Jumping at the 1936 Garmisch-Partenkirchen Winter Games: Men's Normall Hill (ang.). Sports-Reference.com. [dostęp 2014-01-08].
  7. Ski Jumping at the 1948 Sankt Moritz Winter Games: Men's Normall Hill (ang.). Sports-Reference.com. [dostęp 2014-01-10].
  8. Ski Jumping at the 1952 Oslo Winter Games: Men's Normall Hill (ang.). Sports-Reference.com. [dostęp 2014-01-10].
  9. Ski Jumping at the 1956 Cortina d'Ampezzo Winter Games: Men's Normall Hill (ang.). Sports-Reference.com. [dostęp 2014-01-10].
  10. Turniej Czterech Skoczni 1956/1957 (pol.). skokinarciarskie.pl. [dostęp 2014-01-10].
  11. Poczet skoczków polskich: Zdzisław Hryniewiecki – Przerwany lot "Dzidka" (pol.). skijumping.pl. [dostęp 2014-01-10].
  12. Ski Jumping at the 1960 Squaw Valley Winter Games: Men's Normall Hill (ang.). Sports-Reference.com. [dostęp 2014-01-10].
  13. Turniej Czterech Skoczni 1961/1962 (pol.). skokinarciarskie.pl. [dostęp 2014-01-12].
  14. Turniej Czterech Skoczni 1962/1963 (pol.). skokinarciarskie.pl. [dostęp 2014-01-12].
  15. Ski Jumping at the 1964 Innsbruck Winter Games (ang.). Sports-Reference.com. [dostęp 2014-01-12].
  16. Turniej Czterech Skoczni 1963/1964 (pol.). skokinarciarskie.pl. [dostęp 2014-01-12].
  17. Turniej Czterech Skoczni 1965/1966 (pol.). skokinarciarskie.pl. [dostęp 2014-01-12].
  18. Turniej Czterech Skoczni 1966/1967 (pol.). skokinarciarskie.pl. [dostęp 2014-01-12].
  19. AZS: Polskie medale zimowych uniwersjad (pol.). azs.pl. [dostęp 2014-04-02].
  20. Ski Jumping at the 1968 Grenoble Winter Games (ang.). Sports-Reference.com. [dostęp 2014-01-12].
  21. Ski Jumping at the 1972 Sapporo Winter Games (ang.). Sports-Reference.com. [dostęp 2014-01-15].
  22. Skoki Narciarskie: Poczet skoczków polskich: Wojciech Fortuna - Szczęście na Okurayamie (pol.). skijumping.pl. [dostęp 2014-01-15].
  23. Turniej Czterech Skoczni 1974/1975 (pol.). skokinarciarskie.pl. [dostęp 2014-01-15].
  24. Turniej Czterech Skoczni 1975/1976 (pol.). skokinarciarskie.pl. [dostęp 2014-01-15].
  25. Ski Jumping at the 1976 Innsbruck Winter Games (ang.). Sports-Reference.com. [dostęp 2014-01-15].
  26. Mistrzostwa Świata w lotach narciarskich 1979 (pol.). skokinarciarskie.pl. [dostęp 2014-01-15].
  27. Turniej Czterech Skoczni 1978/1979 (pol.). skokinarciarskie.pl. [dostęp 2014-01-15].
  28. Ski Jumping at the 1980 Lake Placid Winter Games (ang.). Sports-Reference.com. [dostęp 2014-01-15].
  29. Turniej Czterech Skoczni 1979/1980 (pol.). skokinarciarskie.pl. [dostęp 2014-01-15].
  30. Ski Jumping at the 1984 Sarajevo Winter Games (ang.). Sports-Reference.com. [dostęp 2014-01-15].
  31. Turniej Czterech Skoczni 1984/1985 (pol.). skokinarciarskie.pl. [dostęp 2014-01-15].
  32. Turniej Czterech Skoczni 1985/1986 (pol.). skokinarciarskie.pl. [dostęp 2014-01-15].
  33. Najlepsi polscy skoczkowie w historii – Piotr Fijas (pol.). archiwum.watra.pl. [dostęp 2014-01-15].
  34. Ski Jumping at the 1988 Calgary Winter Games (ang.). Sports-Reference.com. [dostęp 2014-01-15].
  35. AZS: Polskie medale zimowych uniwersjad (pol.). azs.pl. [dostęp 2014-04-02].
  36. 16th Olympic Winter Games – Albertville 1992 – Event results (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2014-01-23].
  37. 17th Olympic Winter Games – Lillehammer 1994 – Event results (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2014-01-23].
  38. FIS Nordic World Ski Championships – Thunder Bay 1995 – Event results (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2014-01-23].
  39. Puchar Świata 1995/1996 (pol.). skokinarciarskie.pl. [dostęp 2014-02-16].
  40. Puchar Świata 1996/1997 (pol.). skokinarciarskie.pl. [dostęp 2014-02-16].
  41. FIS Nordic World Ski Championships – Trondheim 1997 – Event results (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2014-01-23].
  42. AZS: Polskie medale zimowych uniwersjad (pol.). azs.pl. [dostęp 2014-04-02].
  43. 18th Olympic Winter Games – Nagano 1998 – Event results (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2014-01-23].
  44. Puchar Świata 1998/1999 (pol.). skokinarciarskie.pl. [dostęp 2014-02-16].
  45. Puchar Świata 1999/2000 (pol.). skokinarciarskie.pl. [dostęp 2014-02-16].
  46. FIS Nordic World Ski Championships – Lahti 2001 – Event results (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2013-12-25].
  47. Puchar Świata 2000/2001 (pol.). skokinarciarskie.pl. [dostęp 2014-02-16].
  48. Kruczek zdobył drugie złoto na Uniwersjadzie w Zakopanem (pol.). skokinarciarskie.pl. [dostęp 2013-12-25].
  49. Letnie Grand Prix 2001 (pol.). skokinarciarskie.pl. [dostęp 2014-02-16].
  50. 19th Olympic Winter Games – Salt Lake City 2002 – Event results (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2013-12-25].
  51. Puchar Świata 2001/2002 (pol.). skokinarciarskie.pl. [dostęp 2014-02-16].
  52. FIS Nordic World Ski Championships – Val di Fiemme 2003 – Event results (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2013-12-25].
  53. Małysz podwójnym mistrzem! (pol.). skokinarciarskie.pl. [dostęp 2013-12-25].
  54. Małysz wyrównuje rekord świata! (pol.). skokinarciarskie.pl. [dostęp 2013-12-25].
  55. Puchar Świata 2002/2003 (pol.). skokinarciarskie.pl. [dostęp 2014-02-16].
  56. AZS: Polskie medale zimowych uniwersjad (pol.). azs.pl. [dostęp 2014-04-03].
  57. Puchar Świata 2003/2004 (pol.). skokinarciarskie.pl. [dostęp 2014-02-16].
  58. FIS Nordic Junior World Ski Championships – Stryn 2004 – Event results (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2013-12-25].
  59. Kuttin trenerem polskich skoczków (pol.). skokinarciarskie.pl. [dostęp 2014-03-24].
  60. Letnie Grand Prix 2004 (pol.). skokinarciarskie.pl. [dostęp 2014-02-16].
  61. FIS Nordic World Ski Championships – Oberstdorf 2005 – Event results (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2013-12-25].
  62. Puchar Świata 2004/2005 (pol.). skokinarciarskie.pl. [dostęp 2014-02-16].
  63. FIS Nordic Junior World Ski Championships – Rovaniemi 2005 – Event results (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2013-12-25].
  64. AZS: Polskie medale zimowych uniwersjad (pol.). azs.pl. [dostęp 2014-04-03].
  65. Puchar Świata 2005/2006 (pol.). skokinarciarskie.pl. [dostęp 2014-02-16].
  66. 20th Olympic Winter Games – Torino 2006 – Event results (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2013-12-25].
  67. Lepistoe trenerem Polaków (pol.). skokinarciarskie.pl. [dostęp 2014-03-24].
  68. Letnie Grand Prix 2006 (pol.). skokinarciarskie.pl. [dostęp 2014-02-16].
  69. FIS Nordic World Ski Championships – Sapporo 2007 – Event results (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2013-12-25].
  70. Puchar Świata 2006/2007 (pol.). skokinarciarskie.pl. [dostęp 2014-02-16].
  71. Letnie Grand Prix 2007 (pol.). skokinarciarskie.pl. [dostęp 2014-02-16].
  72. FIS Ski-Flying World Championships – Oberstdorf 2008 – Event results (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2013-12-25].
  73. Puchar Świata 2007/2008 (pol.). skokinarciarskie.pl. [dostęp 2014-02-16].
  74. FIS Nordic Junior World Ski Championships – Zakopane 2008 – Event results (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2013-12-25].
  75. PZN: Łukasz Kruczek trenerem kadry do 2010 roku (pol.). skokinarciarskie.pl. [dostęp 2014-03-24].
  76. Puchar Świata 2008/2009 (pol.). skokinarciarskie.pl. [dostęp 2014-02-16].
  77. FIS Nordic World Ski Championships – Liberec 2009 – Event results (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2013-12-25].
  78. FIS Nordic Junior World Ski Championships – Strbske Pleso 2009 – Event results (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2013-12-25].
  79. AZS: Polskie medale zimowych uniwersjad (pol.). azs.pl. [dostęp 2014-04-03].
  80. Letnie Grand Prix 2009 (pol.). skokinarciarskie.pl. [dostęp 2014-02-16].
  81. 21st Olympic Winter Games – Vancouver 2010 – Event results (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2013-12-25].
  82. FIS Ski-Flying World Championships – Planica 2010 – Event results (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2013-12-25].
  83. Puchar Świata 2009/2010 (pol.). skokinarciarskie.pl. [dostęp 2014-02-16].
  84. Letnie Grand Prix 2010 (pol.). skokinarciarskie.pl. [dostęp 2014-02-16].
  85. FIS Nordic World Ski Championships – Oslo 2011 – Event results (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2013-12-25].
  86. PŚ Vikersund: Zwycięstwo Schlierenzauera, Morgenstern z Pucharem Świata, Małysz z rekordem Polski (pol.). skokinarciarskie.pl. [dostęp 2013-12-25].
  87. Puchar Świata 2010/2011 (pol.). skokinarciarskie.pl. [dostęp 2014-02-16].
  88. Paweł Guzik: Adam Małysz oficjalnie kończy karierę: "To mój ostatni sezon" (pol.). Skijumping.pl, 2011-03-03. [dostęp 2013-12-28].
  89. PŚ Planica: Stoch wygrywa, Małysz trzeci na koniec sezonu (pol.). skokinarciarskie.pl. [dostęp 2013-12-25].
  90. Adam oddał swój ostatni skok (pol.). skokinarciarskie.pl. [dostęp 2013-12-25].
  91. AZS: Polskie medale zimowych uniwersjad (pol.). azs.pl. [dostęp 2014-04-03].
  92. Letnie Grand Prix 2011 (pol.). skokinarciarskie.pl. [dostęp 2014-02-16].
  93. Turniej Czterech Skoczni 2011/2012 (pol.). skokinarciarskie.pl. [dostęp 2014-01-08].
  94. FIS Ski-Flying World Championships – Vikersund 2012 – Event results (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2014-03-17].
  95. Puchar Świata 2011/2012 (pol.). skokinarciarskie.pl. [dostęp 2014-03-21].
  96. Triumf Austriaków, rekord Polski Piotra Żyły! (pol.). skokinarciarskie.pl. [dostęp 2013-12-22].
  97. FIS Nordic Junior World Ski Championships – Erzurum 2012 – Event results (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2013-12-22].
  98. Turniej Czterech Skoczni 2012/2013 (pol.). skokinarciarskie.pl. [dostęp 2014-01-08].
  99. Loty: 28 nowych rekordów życiowych i dwa krajowe! (pol.). skokinarciarskie.pl. [dostęp 2013-12-22].
  100. FIS Nordic World Ski Championships – Val di Fiemme 2013 – Event results (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2013-12-21].
  101. MŚ Val di Fiemme: Austria wygrywa drużynówkę, Polacy z brązowym medalem! (pol.). skokinarciarskie.pl. [dostęp 2013-12-22].
  102. Puchar Świata 2012/2013 (pol.). skokinarciarskie.pl. [dostęp 2014-03-21].
  103. FIS Nordic Junior World Ski Championships – Liberec 2013 – Event results (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2013-12-21].
  104. Turniej Czterech Skoczni 2013/2014 (pol.). skokinarciarskie.pl. [dostęp 2014-01-06].
  105. Puchar Świata 2013/2014 (pol.). skokinarciarskie.pl. [dostęp 2014-03-21].
  106. 22nd Olympic Winter Games – Sochi 2014 – Event results (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2014-02-09].
  107. FIS Ski-Flying World Championships – Harrachov 2014 – Event results (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2014-03-17].
  108. Winter Universiade 2013 – Predazzo (ITA) – Event results (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2013-12-22].
  109. FIS Nordic Junior World Ski Championships – Val di Fiemme 2014 – Event results (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2014-01-31].
  110. Anna Pietrzak: PŚ w Hinzenbach: Takanashi znów wygrywa, Magda Pałasz z pierwszymi punktami w karierze! (pol.). nicesport.pl, 2014-02-01. [dostęp 2014-02-01].
  111. Piłkarze nie pobili rekordu Małysza (pol.). skijumping.pl. [dostęp 2014-02-04].
  112. Komentarz Uniwersjady w Innsbrucku w 2005 roku.
  113. PK w Wiśle w 2009 roku.