Skrzydłokwiat Wallisa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Skrzydłokwiat Wallisa
Spathiphyllum wallisii a2.jpg
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klad okrytonasienne
Klad jednoliścienne
Rząd żabieńcowce
Rodzina obrazkowate
Podrodzina Monsteroideae
Rodzaj skrzydłokwiat
Gatunek skrzydłokwiat Wallisa
Nazwa systematyczna
Spathiphyllum wallisii Regel
Gartenflora 26: 323 (1877)[2]
"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons

Skrzydłokwiat Wallisa, skrzydłolist Wallisa (Spathiphyllum wallisii Regel) – gatunek roślin z rodzaju skrzydłokwiat, z rodziny obrazkowatych, występujący w Kolumbii i Wenezueli, introdukowany w Hondurasie i Portoryko[3]. Gatunek został nazwany na cześć Gustava Wallisa, niemieckiego kolekcjonera roślin, żyjącego w XIX wieku[4]. Choć roślina ta jest rzadka, pochodzące od niej kultywary są jedną z najpopularniejszych roślin pokojowych.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Łodyga zredukowana, wzniesiona. Ogonki liściowe o długości od 12 do 20 cm, kolankowate wierzchołkowo, tworzące pochwę liściową. Blaszki liściowe podłużno-lancetowate, o wymiarach 15–24×4–6 cm, zaokrąglonej nasadzie, zaostrzonym wierzchołku i mniej więcej kędzierzawo-karbowanych brzegach. Roślina tworzy pojedynczy kwiatostan typu kolbiastego pseudancjum, który wyrasta na pędzie kwiatostanowym o długości około 25–30 cm. Pochwa kwiatostanu biała, po przekwitnięciu zieleniejąca, podłużno-eliptyczna, o długości około 14 cm i szerokości około 4,5 cm, u nasady zaokrąglona i zrośnięta z pędem kwiatostanowym, wierzchołkowo długo zaostrzona. Kolba cylindryczna, o długości około 3 cm. Kwiaty obupłciowe[4].

Biologia i ekologia[edytuj | edytuj kod]

Skrzydłokwiat Wallisa jest wieloletnią, wiecznie zieloną, naziemnopączkową rośliną zielną, zasiedlającą wilgotne lasy równikowe. Cała roślina jest trująca. Po spożyciu wywołuje pieczenie i stan zapalny śluzówki jamy ustnej oraz zaburzenia rytmu serca[5].

Uprawa[edytuj | edytuj kod]

W uprawie nie spotyka się przedstawicieli gatunku, lecz pochodzące od niego kultywary: 'Clevelandii' (o węższych i dłuższych blaszkach liściowych) i 'Mauna Loa' (o szerszych blaszkach liściowych)[6]. Rośliny te powinny być uprawiane w żyznym, przepuszczalnym i wilgotnym podłożu, na stanowiskach częściowo zacienionych (choć tolerują całkowite zacienienie). Wymagają relatywnie wysokiej temperatury, zimą nie niższej niż 18 °C[7]. Rośliny te charakteryzują się wysoką zdolnością absorpcji zanieczyszczeń powietrza, przede wszystkim alkoholi, aldehydów, benzenu i formaldehydu[8]. Roślina może być wykorzystywana do uprawy hydroponicznej[9].

Przypisy

  1. Peter F. Stevens: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001 (z późn. zm.). [dostęp 2011-01-03].
  2. The Plant List. [dostęp 2012-12-18].
  3. Rafael Govaerts, David G. Frodin: World Checklist and Bibliography of Araceae (and Acoraceae) (ang.). The Board of Trustees of the Royal Botanic Gardens, Kew, 2002. [dostęp 2011-01-03].
  4. 4,0 4,1 Adolf Engler i Kurt Krause. Araceae-Monsteroideae. „Das Pflanzenreich”. 37, s. 125, 1908. Wilhelm Engelmann Verlag (łac.). 
  5. Burkhard Bohne, Peter Dietze: Rośliny trujące. Warszawa: Bellona, 2008, s. 112. ISBN 978-83-11-11088-5.
  6. Stuart Max Walters, James Cullen: The European garden flora: a manual for the identification of plants cultivated in Europe, both out-of-doors and under glas. Cambridge; New York: Cambridge University Press, 1984, s. 88. ISBN 0-521-25864-2.
  7. Jiří Haager: Mieszkanie w kwiatach: moje hobby. Warszawa: Polska Oficyna Wydawnicza „BGW”, 1992, s. 112. ISBN 83-7066-343-5.
  8. Gwen Nyhus Stewart: The healing garden: a place of peace. Regina: Nyhus Stewart Pub., 2004, s. 95. ISBN 0-9733085-0-8.
  9. David Longman, Pielęgnowanie roślin pokojowych, Warszawa, „Multico”, Państowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1992, ISBN 83-09-01559-3, s. 174.