Skunks plamisty

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Skunks plamisty
Spilogale putorius[1]
(Linnaeus, 1758)
Skunks plamisty
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada ssaki żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd drapieżne
Rodzina skunksowate
Rodzaj Spilogale
Gatunek skunks plamisty
Podgatunki
  • S. putorius putorius (Linnaeus, 1758)
  • S. putorius ambarvalis Bangs, 1898
  • S. putorius interrupta (Rafinesque, 1820)[2][1]
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Skunks plamisty (Spilogale putorius) - ssak z rodziny skunksowatych.

Występowanie i biotop[edytuj | edytuj kod]

Południowe prowincje kanadyjskie, Stany Zjednoczone (poza Alaską). Zamieszkuje pustynie, lasy, prerie oraz przedmieścia osad ludzkich.

Charakterystyka ogólna[edytuj | edytuj kod]

Podstawowe dane
Długość ciała 32-46 cm
Długość ogona 8-16 cm
Masa ciała 125-200 g
Dojrzałość płciowa w 152
dniu życia
Ciąża 31 dni
Liczba młodych
w miocie
4-7
Długość życia do 10 lat

Wygląd[edytuj | edytuj kod]

Sierść koloru czarnego z poziomymi, białymi pasami na karku i barkach, na bokach ciała białe plamy i ukośne pasy. Sierść jest najdłuższa na ogonie a najkrótsza na głowie. Ogon puszysty o białym końcu.

Tryb życia[edytuj | edytuj kod]

Skunksy żyją pojedynczo, często w opuszczonych norach. Są aktywne głównie nocą, rzadko widuje się je w dzień. Żyją osobno, tylko w czasie godów samiec i samica przebywają razem ze sobą. Rozród odbywa się na przełomie kwietnia i maja. Samica rodzi 4-7 młodych o masie ok. 10 g. Okres laktacji trwa 6-7 tygodni. Przez całe lato, młode podążają za matką.

Skunksy plamiste są wszystkożerne. Zjadają drobne ssaki, jaja ptasie, gady, płazy i owady. Nie gardzą też pokarmem roślinnym.

W razie zagrożenia wydzielają z gruczołów żółtawą, oleistą wydzielinę, która może zostać rozpryskana w 5-6 porcjach. Unosi ogon i wystrzeliwuje wydzielinę na odległość 3-5 metrów. Okropny i długo utrzymujący się zapach można wyczuć z odległości 1 km. Jeżeli wydzielina trafi w oczy napastnika, powoduje dotkliwy ból i okresową ślepotę. Często jednak spotkanie skunksa z napastnikiem kończy się na ucieczce tego drugiego, bez konieczności użycia cuchnącej wydzieliny.

Znaczenie[edytuj | edytuj kod]

Do naturalnych wrogów skunksa należy puchacz wirginijski. Sporadycznie polują na nie wilki, kojoty czy lisy, a także ptaki drapieżne. Ludzie polują na skunksy dla pozyskania skór, a także dla sportu.

Zagrożenie i ochrona[edytuj | edytuj kod]

W Czerwonej Księdze Gatunków Zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody i Jej Zasobów został zaliczony do kategorii niskiego ryzyka LC[3].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Spilogale putorius w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Spilogale putorius. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 5 czerwca 2009]
  3. 3,0 3,1 Spilogale putorius. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Stefanie Pennington: Spilogale putorius (ang.). Animal Diversity Web. [dostęp 28 marca 2008].
  2. E. Keller, prof. dr. J. Reichholf, G. Steinbach, K. Zub (tłum. z niem.): Leksykon zwierząt: Ssaki cz. 2. Warszawa: Bertelsmann Media Sp. z.o.o., 2001, s. 75. ISBN 83-7227-614-5.