Skye terrier

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Skye terrier
Skye terrier 800.jpg
Skye terrier
Kraj patronacki Szkocja
Kraj pochodzenia Wielka Brytania[1]
Wymiary
Wysokość 25 - 26 cm
Klasyfikacja
FCI Grupa III, Sekcja 2,
nr wzorca 75
AKC Grupa Terrier
ANKC Grupa 2 (Terriery)
CKC Grupa 4 (Terriery)
KC(UK) Terrier
NZKC Terrier
UKC Terriery
Wzorce rasy
FCI AKC ANKC CKC KC(UK) NZKC UKC
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Skye terrierrasa psa, należącego do grupy terierów, zaklasyfikowana do sekcji terierów krótkonożnych. Typ jamnikowaty[2]. Nie podlega próbom pracy[1].

Rys historyczny[edytuj | edytuj kod]

Nazwa tej rasy pochodzi od wyspy Skye archipelagu Hebrydy u północno-zachodnich wybrzeży Szkocji. Przodkami skye terrierów były niskie psy długiej sierści, które na wyspie żyły od dawna. Istnieje legenda dotycząca udziału w powstaniu rasy psów uratowanych po rozbiciu galeonu hiszpańskiej Wielkiej Armady.

Statua w Edynburgu przedstawiająca Bobby'ego

W Edynburgu znajduje się kamienna fontanna ze statuą przedstawiającą skye terriera, znanego jako Greyfriars Bobby. Została ufundowana w 1872 przez baronową Angelię Georginę Burdett-Coutts w celu upamiętnienia psa, który po śmierci swojego pana przez niemal 14 lat mieszkał przy jego grobie.

Psy tej rasy posiadała królowa Wiktoria, jej syn książę Walii, następca tronu król Edward VII, oraz księżna Walii, późniejsza królowa Alexandra.

Wzorzec[edytuj | edytuj kod]

Wygląd ogólny[edytuj | edytuj kod]

Długi, niski pies o obfitej sierści. Jego długość jest równa dwukrotnej wysokości. Porusza się ze swobodą. Ma silny tułów i szczęki oraz przednie i tylne kończyny. Szyja długa o profilu lekko wygiętym. Długość psa od czubka nosa do końca ogona wynosi minimum 103 cm.

Charakter[edytuj | edytuj kod]

Pełen godności, elegancki. Jest to pies jednego pana, nieufny wobec obcych, ale nigdy nie złośliwy.

Głowa[edytuj | edytuj kod]

Długa i mocna. Bardziej się ceni mocną niż przesadnie długą. Mózgoczaszka średniej szerokości w tylnej części, stopniowo zwęża się ku mocnej kufie. Stop łagodny. Trufla nosa czarna. Kufa silna. Szczęka i żuchwa mocne, równej długości, zgryz nożycowy, regularny i kompletny. Oczy brązowe, najlepiej ciemnobrązowe, średniej wielkości, wąsko osadzone o pojętnym spojrzeniu. Uszy stojące lub opadające. Jeśli są stojące, mają frędzle i są nieduże. Brzeg zewnętrzny jest prosty, a wewnętrzny lekko zagina się od czubka do nasady, gdzie rozstawienie uszu jest najmniejsze. Jeżeli są opadające, są większe, opadają prosto i płasko, a ich krawędzie wewnętrzne przylegają do głowy.

Tułów[edytuj | edytuj kod]

Długi i niski. Boki wydają się nieco płaskie, gdyż sierść gładko na nich przylega. Grzbiet prosty, lędźwie krótkie, klatka piersiowa nisko położona, głęboko ożebrowana. Ogon jeśli jest opuszczony, powinien w górnej części zwisać, a w dolnej być lekko zagięty. Kiedy jest uniesiony, powinien stanowić przedłużenie linii grzbietu. Ogon nie może unosić się ponad linią grzbietu ani zakręcać się do góry. Powinien być pokryty frędzlą z włosa.

Kończyny[edytuj | edytuj kod]

Przednie krótkie i muskularne. Łopatki szerokie, przylegające. Opuszki palców grube, pazury mocne. Kończyny tylne silne, dobrze skonstruowane i ukątowane, proste, krótkie, muskularne. Nie powinno być na nich wilczych pazurów.

Ruch[edytuj | edytuj kod]

Swobodny, energiczny i płynny. Kończyny są stawiane prosto do przodu.

Okrywa włosowa[edytuj | edytuj kod]

Włos dwojakiego rodzaju. Podszerstek jest krótki, przylegający, miękki i wełnisty. Włos okrywowy jest długi, twardy, prosty, płaski bez lokowatości. Na głowie sierść jest krótsza, miększa, przykrywa oczy i wierzch głowy. Uszy porośnięte frędzlami. Umaszczenie czarne, jasno- lub ciemno-szare, płowe, kremowe z czarnymi koniuszkami włosów. Każde jednolite umaszczenie jest dozwolone z możliwym ciemniejszym nalotem. Nos i uszy czarne. Dopuszczalna jest mała, biała plamka na piersi.

Tłumaczenie wzorca: Elżbieta Chwalibóg. Wzorzec zamieszczony za zgodą tłumacza

Zdrowie i pielęgnacja[edytuj | edytuj kod]

Jego sierść wymaga starannej i systematycznej pielęgnacji oraz okresowego strzyżenia.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. s. 153.
  2. Rino Falappi: Czworonożni przyjaciele: rasy, pielęgnacja i hodowla psów. s. 105.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Rino Falappi: Czworonożni przyjaciele: rasy, pielęgnacja i hodowla psów. Warszawa: Dom Wydawniczy "Bellona", 2001. ISBN 83-11-09354-7.
  • Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. Warszawa: Carta Blanca. Grupa Wydawnicza PWN, 2012. ISBN 978-83-7705-179-5.
  • Eva Maria Krämer: Rasy psów. Warszawa: Oficyna Wydawnicza MULTICO, 1998, s. 34. ISBN 83-7073-122-8.