Slacklining

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Slacklining (ang. slackline – luźna, nienapięta lina) – sport ekstremalny polegający na chodzeniu i wykonywaniu ewolucji na taśmie, najczęściej nylonowej, rozpiętej na pewnej wysokości.

Odmiany[edytuj | edytuj kod]

Tricklining/Lowlining[edytuj | edytuj kod]

Podstawowa i najbardziej popularna odmiana slackliningu. Taśma jest rozpięta stosunkowo nisko, mniej więcej na wysokości bioder. Wersja ta jest bezpieczniejsza i pozwalająca na wykonywanie wielu ewolucji (trików). Od niej zaczyna się naukę slackliningu.

Highlining[edytuj | edytuj kod]

Highlining to chodzenie po taśmie rozpiętej na dużej wysokości. Bezpieczne uprawianie tej odmiany wymaga bardziej wytrzymałego sprzętu, asekuracji oraz doświadczenia. Highlining jest najczęściej uprawiany przez miłośników wspinaczki.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Historia slackliningu rozpoczęła się na początku lat osiemdziesiątych XX wieku w Dolinie Yosemite w Kalifornii. Wówczas dwóch tamtejszych wspinaczy Adam Grosowsky i Jeff Ellington zaczęło chodzić po linach i łańcuchach na parkingu samochodowym. Niedługo w tej zabawie zaczęło uczestniczyć wielu wspinaczy w Yosemite. Po pewnym czasie łańcuchy zastąpiono elastycznymi taśmami i wykonywano coraz to trudniejsze triki. Również w Dolinie Yosemite w niedługim czasie rozpoczęto uprawianie highliningu (slackliningu na dużych wysokościach).

W Polsce[edytuj | edytuj kod]

Slacklining zdobywa w Polsce coraz więcej zwolenników; powstają pierwsze tzw. parki linowe. 20 maja 2006 w Sokolikach koło Jeleniej Góry zorganizowano pierwsze w Polsce zawody w slackliningu Slackline Masters 2006, w których startowały cztery osoby.

4 marca 2007 na Polu Mokotowskim w Warszawie Damian Cooksey pobił rekord świata w chodzeniu po taśmie, która miała rekordową długość 123,5 m.