Slalom gigant

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
zawodnik pokonuje bramkę SG

Slalom gigantolimpijska konkurencja narciarska, rozgrywana zarówno przez kobiety, jak i mężczyzn, pośrednia w swoim charakterze między zjazdem a slalomem.

Bramka ma szerokość od 4 do 8 m i składa się z dwóch par jednakowych tyczek z płachtą (75x50 cm), na przemian niebieskich i czerwonych. Liczba bramek, a właściwie zmian kierunku jazdy jest równa od 11% do 15% różnicy wzniesień między startem a metą (dla dzieci 13-15%). Dopuszczalna różnica wzniesień trasy jest zależna od kategorii zawodników i wynosi maksymalnie dla mężczyzn 250-450 m i 250-400 m dla kobiet. Slalom gigant stanowi techniczną i kondycyjną próbę możliwie najszybszego pokonywania wyznaczonej bramkami trasy. Teren, na którym przygotowywana jest trasa (winien być szeroki na minimum 40 m) powinien być urozmaicony pod względem nachylenia stoku i jego konfiguracji. Zawody w tej konkurencji rozgrywane są w jednym dniu, w dwóch przejazdach na dwóch różnych trasach (inne ustawienie bramek). Kolejność startu w pierwszym przejeździe w zawodach FIS ustalana jest na podstawie punktowych list klasyfikacyjnych FIS, a w drugim przejeździe - według czasów uzyskanych w pierwszym przejeździe, w kolejności odwrotnej do zajmowanych miejsc. Pomiar czasu elektroniczny (z dokładnością do 0,01 s). Zawodników obowiązują kaski. Jednym z najczęstszych powodów dyskwalifikacji jest nieprawidłowe przejechanie bramki, tj. nie przejechanie linii bramkowej obydwoma dziobami nart i obiema stopami. O końcowej kolejności decyduje suma czasów w dwóch przejazdach.

Po raz pierwszy w programie mistrzostw świata w narciarstwie alpejskim slalom gigant pojawił się w roku 1950 w Aspen, a pierwszymi mistrzami świata w tej dyscyplinie zostali Dagmar Rom i Zeno Colò. Dwa lata później, podczas igrzysk olimpijskich w Oslo konkurencja ta znalazła się po raz pierwszy w programie olimpijskim, a pierwszymi tryumfatorami zostali Szwed Stein Eriksen i Amerykanka Andrea Mead-Lawrence. Małą Kryształową Kulę w slalomie gigancie najwięcej razy zdobywali: wśród mężczyzn Szwed Ingemar Stenmark ośmiokrotnie (dwa razy ex aequo) oraz Szwajcarka Vreni Schneider, która pięciokrotnie (jeden raz ex aequo) triumfowała w rywalizacji kobiet.

Reprezentanci Polski dotychczas nie odnosili sukcesów w tej konkurencji. Najlepszym występem jest drugie miejsce Andrzeja Bachledy-Curusia podczas zawodów zaliczanych do Pucharu Świata w Kitzbühel 17 stycznia 1970.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Narciarski Regulamin Sportowy; Zeszyt III - Zjazdy; Polski Związek Narciarski, Wydział Sędziowski, Kraków 2009