Semicha

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Smicha)
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Semicha, smicha (z hebr. סמיכה – nałożenie rąk) – w tradycji judaistycznej przekazanie władzy sądzenia. Pierwszego przekazania dokonał Jahwe dając Mojżeszowi Torę. Następnie Mojżesz z Boskiego polecenia poprzez położenie rąk przekazał tę władzę Jozuemu. Później władza przechodziła nieprzerwanie przez starszyznę (sędziów - aż do Samuela, proroków, Wielkie Zgromadzenie (ostatnim ze Zgromadzenia był Szymon Sprawiedliwy), Antygona z Socho, zugot aż do tanaitów. Dla tych ostatnich używano tytułu rabi w Palestynie i raw w Babilonii. Nieprzerwana semicha została zagrożona przez prześladowania po powstaniach żydowskich, ostatecznie zanikła w IV w. Kabaliści zgromadzeni w Safed próbowali ją przywrócić w 1538, ale napotkali opór rabina Jerozolimy. W 2004 r. izraelscy ortodoksyjni rabini różnych grup zebrali się w celu przywrócenia Sanhedrynu w Tyberiadzie. Semichę otrzymał od nich rabin Mojżesz Halberstam.

Współcześnie termin semicha jest używany na określenie egzaminu z halachy, który przechodzą osoby ubiegające się o kompetencje rabina, a także certyfikatu potwierdzającego takie kompetencje (סמיכה לרבנות - semicha le-rabanut).

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]