Smolno Wielkie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy wsi. Zobacz też: jezioro Smolno Wielkie.
Smolno Wielkie
Państwo  Polska
Województwo lubuskie
Powiat zielonogórski
Gmina Kargowa
Liczba ludności (2006) ok.760 mieszkańców
Strefa numeracyjna (+48) 68
Kod pocztowy 66-120
Tablice rejestracyjne FZI
SIMC 0910067
Położenie na mapie województwa lubuskiego
Mapa lokalizacyjna województwa lubuskiego
Smolno Wielkie
Smolno Wielkie
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Smolno Wielkie
Smolno Wielkie
Ziemia 52°04′13″N 15°46′23″E/52,070278 15,773056Na mapach: 52°04′13″N 15°46′23″E/52,070278 15,773056

Smolno Wielkiewieś w Polsce położona w województwie lubuskim, w powiecie zielonogórskim, w gminie Kargowa.

W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa zielonogórskiego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Wieś Smolno Wielkie (Schmoellen, Gross Schmoellen, Smólno) leży nad rzeką Obrzycą, dopływem Odry. W pobliżu miejscowości znajduje się jezioro Wojnowskie (w odległości 3 km na północ). Sama wieś liczy około 700 lat. Pierwsze stulecia istnienia wsi nie są bliżej opisane. Pierwsze znane zapiski pochodzą z roku 1458, kiedy to niejaki Hans Sucko wspomina o posiadłości Schmoellen, przejętej przez rodzinę von Schenckendorff. Rodzina ta była właścicielem miejscowych dóbr aż do roku 1817, kiedy to po kampanii napoleońskiej zmuszona została do opuszczenia swego majątku. Wieś Smolno Wielkie była przed wojną bardzo dobrze zorganizowana, znajdowało się tu wiele zakładów usługowych, takich jak: piekarnia, kuźnia, dwie masarnie, młyn, który znajdował się w przysiółku Smolno Małe, co najmniej dwa sklepy spożywczo-przemysłowe, restauracja Waldimara Schulza, gospoda Nagela. We wsi znajdowała się stacja kolejowa, otwarta w 1907 roku; sala ludowa, szkoła - dziś nieistniejąca. Ostatnim właścicielem miejscowego folwarku był von Einem.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisany jest[1]:

  • kościół ewangelicki, obecnie rzymsko-katolicki parafialny pod wezwaniem Chrystusa Króla, neogotycki z 1854 roku; w kościele znajduje się płyta dziękczynna, ufundowana przez Christopha von Schenckendorffa, głównego fundatora kościoła ewangelickiego z roku 1680. Należy wspomnieć, że w miejscu murowanego kościoła był tu kościół drewniany i to on był zapewne zbudowany przez rodzinę Schenckendorff, kościół początkowo protestancki, po przybyciu osadników ze wschodu katolicki

inne zabytki:

  • cmentarz, na którym można zobaczyć jeszcze nieliczne groby dawnych mieszkańców wsi
  • zabytkowa krypta, dawny grobowiec rodzinny rodziny von Schenckendorff, usytuowany obok kościoła

zabytki nieistniejące:

  • murowany pałac w stylu anglikańskim, który pozostawiła po sobie rodzina Schenckendorff, spalony i zniszczony w lutym 1945 roku.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Rejestr zabytków nieruchomych woj. lubuskiego - stan na 31.12.2012 r.. Narodowy Instytut Dziedzictwa. [dostęp 27.2.13]. s. 105.