Snycerstwo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Snycerz przy pracy
Snycerz przy pracy

Snycerstwo – bardzo stara dziedzina sztuki zdobniczej - sztuka rzeźbienia w drewnie - rodzaj rzemiosła artystycznego.

Snycerstwo w niektórych okresach dziejów było przodującą gałęzią rzeźby. Znane już prawdopodobnie w górnym paleolicie[1], rozwinęło się w starożytności i we wczesnym średniowieczu. Rozkwit przeżyło w późnym gotyku (krucyfiksy, polichromowane płaskorzeźby i rzeźby ołtarzowe) i baroku (wyposażenie wnętrz kościołów - ołtarze z figurami świętych, putta, ambony, stalle, konfesjonały).

Wybitnymi przykładami sztuki snycerskiej są: Krucyfiks Gerona, Madonna z Krużlowej, Pietà z Lubiąża i twórczość Wita Stwosza: Święta Anna Samotrzeć, Ołtarz Bamberski, Ołtarz Wita Stwosza w Krakowie.

Snycerstwo jest szczególnie charakterystyczne dla sztuki ludowej (Świątek (rzeźba)).

Do rzeźbienia w drewnie używa się specjalnych dłut, pobijanych knyplem. Dłuta te mogą być płaskie (proste lub skośne) albo o ostrzu w kształcie litery V lub U, dodatkowo dla wykonywania specjalnych cięć używa się dłut odpowiednio wyprofilowanych.

  • Snycerka - artystycznie rzeźbiony w drewnie element mebla lub wyposażenia wnętrza (np. boazerii).
  • Snycerz - rzemieślnik specjalizujący się w rzeźbieniu w drewnie.

Przypisy

  1. Antony Denning: Snycerstwo. Warszawa: Wydawnictwo Arkady, 2012, s. 8. ISBN 978-83-213-4762-2.
Commons in image icon.svg