Sobór Zaśnięcia Matki Bożej we Włodzimierzu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Sobór Zaśnięcia Matki Bożej
Собор Успения Пресвятой Богородицы
sobór
Rejestr zabytków historii i kultury narodów Federacji Rosyjskiej
Distinctive emblem for cultural property.svg 3310022000[1]
Widok ogólny
Widok ogólny
Państwo  Rosja
Obwód  Obwód włodzimierski
Miejscowość Włodzimierz
Wyznanie prawosławne
Kościół Rosyjski Kościół Prawosławny
Eparchia Eparchia włodzimierska
Wezwanie Zaśnięcie Matki Bożej
Położenie na mapie obwodu włodzimierskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu włodzimierskiego
Sobór Zaśnięcia Matki Bożej
Sobór Zaśnięcia Matki Bożej
Położenie na mapie Rosji
Mapa lokalizacyjna Rosji
Sobór Zaśnięcia Matki Bożej
Sobór Zaśnięcia Matki Bożej
Ziemia 56°07′38,33″N 40°24′33,61″E/56,127314 40,409336Na mapach: 56°07′38,33″N 40°24′33,61″E/56,127314 40,409336
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Sobór Zaśnięcia Matki Bożej we Włodzimierzuprawosławny sobór we Włodzimierzu.

Sobór został wzniesiony w latach 1158–1160 po przeniesieniu do Włodzimierza stolicy księstwa włodzimiersko-suzdalskiego na wzniesieniu nad Klaźmą. Przy jego budowie pracowali budowniczowie sprowadzeni z zagranicy, w tym artyści z ziem niemieckich i romańskich. Fundatorzy soboru świadomie zrezygnowali z zatrudnienia budowniczych i artystów kijowskich, pragnąc ukazać, iż sztuka Rusi Włodzimiersko-Suzdalskiej nie musi stale czerpać ze wzorców Rusi Kijowskiej[2]. Obiekt był niezwykle bogato dekorowany: zewnętrznie zdobiły go kompozycje płaskorzeźb, we wnętrzu zaś zespół fresków[3]. Sobór był zaplanowany jako główna katedra prawosławnej eparchii, sąsiadował z nim zespół budynków rezydencji biskupiej[3]. Obiekt ten został całkowicie zniszczony w pożarze w 1185[3], w czasie którego poważnie ucierpiał również sobór[2]. Restauracji świątyni dokonali majstrowie wynajęci przez Wsiewołoda Wielkie Gniazdo. W tym okresie budynek został upodobniony do kijowskiego soboru Mądrości Bożej – dostawiono do niego galerie, nad którymi wzniesiono 4 kopuły, oprócz już istniejącej centralnej[3].

W 1305 w soborze został pochowany metropolita kijowski Maksym, który sześć lat wcześniej przeniósł stałą siedzibę hierarchów kijowskich do Włodzimierza[4]

Sobór Zaśnięcia Matki Bożej we Włodzimierzu był wzorem dla budowniczych soboru Zaśnięcia Matki Bożej w Kremlu moskiewskim[3].

W 1862 do obiektu została dobudowana kaplica św. Jerzego z wyposażeniem naśladującym sztukę staroruską[3]. W tym samym i kolejnym stuleciu budynek został poddany pracom konserwatorskim. Sobór był stale czynny, poza okresem 1927–1944[3]. We wnętrzu przetrwały freski z XII w., część ikon wykonanych dla cerkwi przez Andrieja Rublowa i współpracującego z nim Daniła Czarnego (współcześnie eksponowanych w Galerii Trietiakowskiej oraz namalowany przez tych samym autorów fresk "Sąd Ostateczny"[5].

Przypisy

  1. Strona rejestru
  2. 2,0 2,1 Wzdłuż Złotego Pierścienia Rosji, s.173
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 3,5 3,6 Успенский собор
  4. Митрополиты Киевские и всея Руси (988—1305 гг.)
  5. Wzdłuż Złotego Pierścienia Rosji, s.175

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Wzdłuż Złotego Pierścienia Rosji, Krajowa Agencja Wydawnicza, Warszawa 1986