Sobótka (powiat wrocławski)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj
Sobótka
Herb
Herb Sobótki
Państwo  Polska
Województwo dolnośląskie
Powiat wrocławski
Gmina Sobótka
gmina miejsko-wiejska
Prawa miejskie 1399 / 1221
Burmistrz Stanisław Dobrowolski[1]
Powierzchnia 32,20 km²
Wysokość 150 – 718 m n.p.m.
Ludność (2010)
• liczba
• gęstość

6924
214,5 os./km²
Strefa numeracyjna
(+48) 71
Kod pocztowy 55-050
Tablice rejestracyjne DWR
Położenie na mapie Polski
Poland location map.svg
"Sobótka"
Sobótka
50°53′55″N 16°44′40″E / 50.89861, 16.74444Na mapach: 50°53′55″N 16°44′40″E / 50.89861, 16.74444
TERC
(TERYT)
5020323074
Urząd miejski
Rynek 1
55-050 Sobótka
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa
Sanktuarium św. Anny Samotrzeciej / Matki Nowej Ewangelizacji
Kościół św. Jakuba
Zamek Sobótka-Górka

Sobótka (niem. Zobten lub Zobten am Berge) – miasto nad Czarną Wodą w woj. dolnośląskim, w powiecie wrocławskim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Sobótka, u stóp Masywu Ślęży.

Według danych z 31 grudnia 2010 r. miasto miało 6924 mieszkańców[2].

Wraz z sąsiednimi miejscowościami (Sulistrowiczki, Będkowice) stanowi zaplecze turystyczne pobliskiego Wrocławia. Znajduje się tu Dom Turysty PTTK im. M. Stęczyńskiego "Pod Wieżycą".

W zachodniej części Sobótki znajdują się odkrywkowe kopalnie granitu i skalenia. Na rynku – plastyczna mapa Masywu Ślęży.

Spis treści

[edytuj] Położenie

Leży u stóp Masywu Ślęży.

Według danych z 1 stycznia 2011 r. powierzchnia miasta wynosiła 32,20 km²[3].

Miasteczko jest podzielone na części: Centrum, Strzeblów, Zachód i Górka

Historycznie leży na Dolnym Śląsku. W latach 1975-1998 miasto administracyjnie należało do woj. wrocławskiego.

[edytuj] Historia

Po raz pierwszy wzmiankowana w 1148 w bulli Eugeniusza III jako osada targowa (Sabath). Przywilej odbywania targów nadał osadzie książę Bolesław I Wysoki w 1193 roku. Od 1128 do 1134 fundacja Piotra Włosta dla zakonu augustianów (kanonicy regularni), którzy – aby wykorzenić wciąż żywe kulty pogańskie – na krótko utworzyli na szczycie Ślęży klasztor, bardzo szybko przeniesiony do wsi Górka a potem do Wrocławia.

W 1221 Henryk Brodaty na prośbę opata Witosława nadał jej prawa miejskie na prawie średzkim. W 1353 jako wiano księżniczki śląskiej przeszła w ręce królów czeskich. W 1399 król czeski Wacław IV ponownie lokował miasto na prawie magdeburskim. Podobnie jak większość Śląska splądrowana przez husytów w 1428.

Wykupiona przez zakon augustianów w 1494. Przeżywała rozkwit w czasie habsburskich rządów w Czechach od 1526 roku. Poważnie zniszczona i wyludniona w czasie wojny 30-letniej (1618-1648) – z 1000 mieszkańców pozostało 200. Dawna zabudowa gotycka i renesansowa spłonęła w wielkim pożarze 1730.

Od 1745 wraz z większością Śląska w granicach Prus. Od 1808 własny samorząd. Do 1810 roku (sekularyzacja dóbr kościelnych w Prusach) pozostawała własnością klasztorną. Od 1885 stacja na linii kolejowej WrocławŚwidnica – zlikwidowanej w ruchu pasażerskim latem 2000.

1 czerwca 1934 na fali germanizacji dawnych nazw słowiańskich na Śląsku organizacje Landesamt für vorgeschichtliche Denkmalpflege oraz Zobtengebirgsverein zaproponowały nadprezydentowi prowincji śląskiej zmianę nazwy miasta na Siling a góry Ślęży (niem. Zobtenberg) na Silingberg, aby utrwalić w nazwach żyjące na Śląsku w starożytności wschodniogermańskie plemię Silingów. Władze odmówiły ze względów ekonomicznych i praktycznych. Swoją nazwę zmieniła za to druga z postulujących organizacji – nazywając się Silingverein.

Zdobyta przez Armię Radziecką 7 maja 1945. W trakcie walk została zniszczona w 50 proc., odbudowana w latach 50.-60. W latach 70. przyłączono do Sobótki wieś Strzeblów.

[edytuj] Historyczne nazwy miasta

  • 1148 – "Sabath"
  • 1193 – "Sobath"
  • 1200 – "Sobat"
  • 1256 – "Czobotha"
  • 1329 – "Zobota"
  • 1336 – "Zobotka"
  • 1343 - "Czoboten"
  • 1399 - "Czobothen"
  • 1404 - "Czobotaw"
  • 1561 - "Zobten"
  • 1938 - "Zobten am Berge"

Nazwa Sobótka pochodzi do odbywających się tutaj w soboty targów[4].

[edytuj] Zabytki

  • sanktuarium św. Anny Samotrzeciej (od 2005 dodatkowo Diecezjalne Sanktuarium Matki Boskiej Nowej Ewangelizacji) Legenda głosi, że figura św. Anny Samotrzeciej prawdopodobnie została przywieziona z Kijowa przez żonę Piotra Włosta w XII w. historycy sztuki określają powstanie figury na przełom XIII/XIV w. rzeźbiona w drzewie lipowym w stylu romańskim z elementami gotyckimi. Dla niej zbudowano kaplicę obecnie prezbiterium. W 1511 r. dobudowano do tylnej ściany kaplicy kościół gotycki, prawdopodobnie w tym samym czasie dobudowano do ściany wschodniej prezbiterium kapliczkę św. Anny. Od 2005 roku w ołtarzu głównym znajduje się XIX-wieczny obraz Matki Boskiej namalowany przez nieznanego artystę otrzymany z Muzeum Archidiecezjalnego we Wrocławiu. Przez cały okres kościół pełnił funkcję kościoła odpustowego i pogrzebowego. W czasie Kulturkampfu w 1875 r. władze pruskie odebrały katolikom kościół, w 1893 r. oddały. Wewnątrz kościoła ołtarz główny z 1720 r. w prezbiterium 5 figur św. Janów, przy filarach 4 gotyckie rzeźby (każda 2,5 m wys.)
  • Matka Boska z Dzieciątkiem
  • św. Anna Samotrzecia
  • św. Augustyn (lub św. Mikołaj)
  • św. Jadwiga Śląska.
Na końcu nawy lewej ołtarz 14 św. Wspomożycieli z 1720 r. ambona z 1726 r. Obok sanktuarium dwie rzeźby średniowieczne "lew romański" oraz "grzyb" (fragment postaci ludzkiej).
  • kościół św. Jakuba Apostoła (parafialny) w stylu barokowym z fragmentami gotyckimi wybudowany w 1738 roku. Badania archeologiczne w kościele przeprowadzone w latach 50. XX w. wykazały, że obecny kościół jest trzecim kościołem wybudowanym w tym samym miejscu. Obraz św. Jakuba w ołtarzu głównym z ok. 1770 r., w prezbiterium figury św. Augustyna i św. Norberta z ok. 1725 r., ołtarze boczne NMP, w stylu barokowym, św. Jana Nepomucena również w stylu barokowym, ołtarz ukrzyżowania z z 1739 r. ambona z ok. 1650 r. przy głównym wejściu po prawej stronie znajduje się lew romański. Kościół został spalony w 1945 podczas zdobywania miasta, ostatecznie odbudowany i erygowany w listopadzie 1960 r.
  • kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa wybudowany w latach 30. XX w.
  • tzw. "Zamek" w Sobótce-Górce dawny klasztor augustianów (do kasaty w 1810), w którym obecnie znajduje się hotel,
  • w centrum wiele domów z drugiej poł. XIX w. W najstarszym – dawnej własności augustianów – znajduje się Muzeum Ślężańskie z lapidarium,
  • budynek plebanii z XVII/XVIII w.,
  • nieczynny browar z poł. XIX w.
  • rezerwat archeologiczny w Będkowicach.

[edytuj] Komunikacja

Dojazd z Wrocławia zapewniają autobusy linii 502 z firmy TRAKO oraz PKS-y. Natomiast linia kolejowa jest wyłączona z ruchu pasażerskiego.

[edytuj] Oświata

W Sobótce znajdują się dwie szkoły podstawowe I im. Janusza Korczaka, II im. Marii Skłodowskiej-Curie gimnazjum Gminne im. Piotra Włostowica, Liceum Ogólnokształcące, Młodzieżowy Ośrodek Wychowawczy (dawny dom rekolekcyjny Jezuitów), Zespół Szkolno-Opiekuńczy oraz Dom Dziecka.

[edytuj] Wspólnoty wyznaniowe

[edytuj] Demografia

[edytuj] Współpraca międzynarodowa

Miasta i gminy partnerskie:

[edytuj] Ludzie związani z Sobótką

[edytuj] Zobacz też

Przypisy

  1. W Sobótce wygrał Dobrowolski - OtoWroclawPowiat.pl
  2. Ludność. Stan i struktura w przekroju terytorialnym (Stan w dniu 31 XII 2010 r.). Warszawa: Główny Urząd Statystyczny, 2011-06-10. ISSN 1734-6118. 
  3. Powierzchnia i ludność w przekroju terytorialnym w 2011 r.. Warszawa: Główny Urząd Statystyczny, 2011-08-10. ISSN 1505-5507. 
  4. Mapa: Masyw Ślęży. Ślężański Park Krajobrazowy. Wydawnictwo Plan 2004 rok. Tekst: Kazimierz Dura
  5. Świadkowie Jehowy budują pod Wrocławiem modlitewny dom spotkań
  6. Opis akcji Most III wg ppłk. Władysława Kabata "Brzechwa". sites.google.com. [dostęp 2011-03-18].

[edytuj] Linki zewnętrzne

Osobiste
Przestrzenie nazw
Warianty
Działania
Nawigacja
Dla czytelników
Dla wikipedystów
Drukuj lub eksportuj
Narzędzia
W innych językach