Sobiesław Zasada

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Sobiesław Zasada
Sobiesław Zasada na targach Transexpo 2010 w Kielcach
Sobiesław Zasada na targach Transexpo 2010 w Kielcach
Data i miejsce urodzenia 27 stycznia 1930
Dąbrowa Górnicza
Zawód ekonomista
Odznaczenia
POL Polonia Restituta Komandorski ZG BAR.svg POL Polonia Restituta Oficerski BAR.svg
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Sobiesław Zasada (ur. 27 stycznia 1930 w Dąbrowie Górniczej) – polski kierowca rajdowy, oszczepnik i biznesmen. Ekonomista po krakowskiej Akademii Handlowej.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Osiągnięcia:

  • jako młody chłopak rzucał oszczepem (rekord życiowy 55,65 m w 1951),
  • 3 złote medale mistrza Europy w rajdach 1966, 1967, 1971,
  • 3 srebrne medale wicemistrza Europy w rajdach 1968, 1969, 1972
  • 11-krotny rajdowy mistrz Polski,
  • zwycięzca 148 rajdów samochodowych.

Kierowca fabryczny Steyr Puch (3 lata), Porsche (5 lat), BMW (2 lata) i Mercedes-Benz (3 lata).

  • Autor kilku książek, w tym „Samochód, Rajd, Przygoda” i „Moje rajdy”, opisujących jego rajdowe przygody oraz „Szybkość bezpieczna”, „Szybkość bezpieczna – Safari”, a także ich poszerzonej wersji „Szerokiej drogi. Doskonalenie techniki jazdy”.

W 1977 założył w Krakowie działającą do dziś firmę polonijną „Alpha” produkującą głównie zamki błyskawiczne. Od lat 90. powstają tam również modele samochodów osobowych z nadwoziem kabriolet marki Mercedes-Benz z napędem mechanicznym lub elektrycznym, przeznaczone dla dzieci. Są one sprzedawane w salonach dealerskich koncernu Daimler AG. Jest również właścicielem firmy „HSK Data” w Krakowie produkującej podzespoły elektroniczne, w tym najlepiej znany wyrób – rozdzielacze filtrujące do komputerów.

W latach 1981–1986 był konsultantem w pionie rozwoju firmy Porsche AG. Od 1990 współpracuje z przedsiębiorstwem Mercedes-Benz (do 1996 był generalnym przedstawicielem koncernu w Polsce). Utworzył grupę kapitałową, która w latach 90. XX wieku przejęła kontrolę nad największymi polskimi producentami ciężarówek i autobusów i kontrolowała wówczas m.in. przedsiębiorstwa Autosan i Jelcz, w ramach spółki Polskie Autobusy.

Został członkiem komitetu poparcia Bronisława Komorowskiego przed przyspieszonymi wyborami prezydenckimi 2010[1].

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

Laureat Nagrody Kisiela 1996. W 2009 Sobiesław Zasada otrzymał nagrodę Laur Magellana za całokształt działalności zawodowej.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

W 2000 odznaczony przez Prezydenta RP Aleksandra Kwaśniewskiego Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski, został również odznaczony Krzyżem Oficerskim i Krzyżem Kawalerskim tego orderu. Pięciokrotnie został odznaczony złotym Medalem „Za wybitne osiągnięcia sportowe”.

Miejsce na liście najbogatszych Polaków Wprost[2][edytuj | edytuj kod]

  • 2009 r. – miejsce 33 (800 mln zł)
  • 2008 r. – miejsce 32 (1000 mln zł)
  • 2007 r. – miejsce 25 (1000 mln zł)
  • 2006 r. – miejsce 43 (400 mln zł)
  • 2005 r. – miejsce 38 (405 mln zł)
  • 2004 r. – miejsce 35 (450 mln zł)
  • 2003 r. – miejsce 32 (420 mln zł)
  • 2002 r. – miejsce 29 (400 mln zł)
  • 2001 r. – miejsce 20
  • 2000 r. – miejsce 14
  • 1999 r. – miejsce 11
  • 1998 r. – miejsce 5
  • 1997 r. – miejsce 5
  • 1996 r. – miejsce 5
  • 1995 r. – miejsce 19
  • 1994 r. – miejsce 7
  • 1993 r. – miejsce 14
  • 1992 r. – miejsce 11
  • 1991 r. – miejsce 7
  • 1990 r. – miejsce 2

Publikacje książkowe[edytuj | edytuj kod]

  • 1970: „Samochód, Rajd, Przygoda”, wyd. Sport i Turystyka, s. 267.
  • 1970, 1992, 1993, 2002: „Szybkość bezpieczna. Rajdy świata”, wyd. Motorpress, s. 366. ISBN 83-923153-1-6 (tłumaczona na języki: czeski 1974 i 1975, bułgarski 1977, litewski 1979 i 2002, łotewski 1982 i 2004, rosyjski).
  • 1978: „Uwagi i rady Sobiesława Zasady”, wyd. WKŁ, s. 165. (współautor: Dariusz Piątkowski).
  • 1996: „Moje rajdy”, wyd. Moto-Press. ISBN 83-905612-1-2.
  • 2004: „Szybkość bezpieczna – Safari”, wyd. Przedsiębiorstwo Zagraniczne ALPHA, Kraków, s. 224. ISBN 83-902196-1-1.
  • 2009: „Szerokiej drogi. Doskonalenie techniki jazdy”, wyd. STO, s. 202. ISBN 978-83-60003-29-9.

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]