Sojusz 8 Marca

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Sojusz 8 Marca – sojusz libańskich partii politycznych, rywalizujących z prozachodnim Sojuszem 14 Marca. Cieszy się poparciem głównie ludności szyickiej oraz części społeczności chrześcijańskich. Wspierany jest przez Syrię i Iran.

Nazwa sojuszu wiąże się z masowymi manifestacjami, które odbyły 8 marca 2005 roku, zorganizowanymi dla wyrażenia wdzięczności syryjskim władzom za ich wkład w zakończenie wojny domowej w Libanie. Była to odpowiedź na wydarzenia związane z tzw. cedrową rewolucją[1]. Pierwotnie w skład sojuszu wchodzili szyici z Amalu i Hezbollahu oraz nacjonaliści panarabscy (naseryści, Baas) i wielkosyryjscy (Syryjska Partia Socjalno-Narodowa), a także inne ugrupowania, m.in. Libańska Partia Komunistyczna, Ruch Marada. W lutym 2006 roku przedstawiciele szyickiego Hezbollahu i gen. Michel Aoun (jeden z przywódców chrześcijańskich) zawarli Memorandum Zrozumienia, porozumienie skierowane przeciw rządom premiera Fuada Siniory. Zarzucili rządzącej koalicji brak całościowej wizji dla kraju i prowadzenie polityki prowadzącej do kryzysu. Mimo pozostawania w opozycji, członkowie Sojuszu 8 Marca wchodzili w skład gabinetu jedności narodowej.

W styczniu 2011 roku po rezygnacji 11 opozycyjnych ministrów, rząd premiera Saada Haririego rozpadł się. Miało to związek z oskarżeniami o zorganizowanie przez Hezbollah zabójstwa Rafika Haririego[2]. Sojusz przy pomocy Socjalistycznej Partii Postępu doprowadził do mianowania Nażiba Mikatiego na nowego premiera[3].

Rezultaty wyborcze[edytuj | edytuj kod]

W wyborach parlamentarnych w 2005 roku ugrupowania wchodzące w skład sojuszu zdobyły 56 ze 128 miejsc w libańskim Zgromadzeniu Narodowym, a w wyborach w 2009 roku – 57 mandatów, mimo zdobycia 55% głosów[4].

Członkowie[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. BBC News: Huge Beirut protest backs Syria (ang.). news.bbc.co.uk, 08-03-2005. [dostęp 2011-02-20].
  2. Hezbollah to name premiership candidate (ang.). islamidavet.com, 13-01-2011. [dostęp 2011-02-20].
  3. Rage follows Lebanon PM nomination (ang.). aljazeera.net, 25-01-2011. [dostęp 2011-02-20].
  4. Wybory w Libanie – porażka Hezbolahu? (pol.). stosunkimiedzynarodowe.info, 18-06-2009. [dostęp 2011-02-20].