Sojusz polsko-rumuński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Sojusz polsko-rumuński – seria traktatów podpisanych przez Polskę i Rumunię w dwudziestoleciu międzywojennym, m.in. 3 marca 1921 – układ o wzajemnej pomocy w razie sowieckiej agresji. [1] Za twórcę pierwszej konwencji polsko-rumuńskiej z 1921 r. uważa się gen. Tadeusza Rozwadowskiego, który negocjował jej kształt podczas spotkań z delegacją rumuńską w Bukareszcie i Warszawie w 1920 r. Rumunia w latach 1918-1939 była jedynym (oprócz Łotwy i krótkotrwale Węgier) sąsiadem Polski pozostającym z nią w przyjaznych stosunkach[2].

Królestwo Rumunii w okresie międzywojennym

Po napaści ZSRR na Polskę prezydent Ignacy Mościcki, Naczelny Wódz Edward Rydz-Śmigły wraz ze sztabem oraz rząd z premierem Felicjanem Sławojem Składkowskim przekroczył granicę w Kutach i ewakuował się właśnie do Rumunii. Rząd polski zdecydował się nie prosić Rumunii o pomoc militarną pomimo casus foederis wobec agresji ZSRR na Polskę.[3]

Przypisy

  1. Dz.U. 1921 nr 81 poz. 557
  2. Niemcy (zarówno w okresie Republiki Weimarskiej, jak i III Rzeszy) wysuwały wobec Polski rewizjonistyczne roszczenia terytorialne (z wyjątkiem okresu "odprężenia" 1934-1938 po podpisaniu deklaracji o niestosowaniu przemocy). ZSRR próbował rewidować postanowienia traktatu ryskiego poprzez współdziałanie z Niemcami weimarskimi i działalność KPP na terenie Polski i działalność Kominternu, Czechosłowacja po aneksji Śląska Zaolziańskiego w 1919 uważała współpracę z Polską za niecelową wobec zagrożenia Polski przez Niemcy i ZSRR, Litwa do roku 1938 nie utrzymywała z Polską stosunków dyplomatycznych żądając cesji zamieszkanej w większości przez ludność polską Wileńszczyzny z Wilnem.
  3. Jerzy Łojek Agresja 17 września 1939. Studium aspektów politycznych Warszawa 1990 ISBN 83-211-1410-5

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]