Sojusz polsko-rumuński
Sojusz polsko-rumuński – seria traktatów podpisanych przez Polskę i Rumunię w dwudziestoleciu międzywojennym, m.in. 3 marca 1921 – układ o wzajemnej pomocy w razie sowieckiej agresji. Za twórcę pierwszej konwencji polsko-rumuńskiej z 1921 r. uważa się gen. Tadeusza Rozwadowskiego, który negocjował jej kształt podczas spotkań z delegacją rumuńską w Bukareszcie i Warszawie w 1920 r. Rumunia w latach 1918-1939 była jedynym (oprócz Łotwy i krótkotrwale Węgier) sąsiadem Polski pozostającym z nią w przyjaznych stosunkach[1].
Po napaści ZSRR na Polskę prezydent Ignacy Mościcki, Naczelny Wódz Edward Rydz-Śmigły wraz ze sztabem oraz rząd z premierem Felicjanem Sławojem Składkowskim przekroczył granicę w Kutach i ewakuował się właśnie do Rumunii. Rząd polski zdecydował się nie prosić Rumunii o pomoc militarną pomimo casus belli wobec agresji ZSRR na Polskę.
Przypisy
- ↑ Niemcy ( zarówno w okresie Republiki Weimarskiej, jak i III Rzeszy) wysuwały wobec Polski rewizjonistyczne roszczenia terytorialne (z wyjątkiem okresu "odprężenia" 1934-1938 po podpisaniu deklaracji o niestosowaniu przemocy).ZSRR próbował rewidować postanowienia traktatu ryskiego poprzez współdziałanie z Niemcami weimarskimi i działalność KPP na terenie Polski i działalność Kominternu, Czechosłowacja po aneksji Śląska Zaolziańskiego w 1919 uważała współpracę z Polską za niecelową wobec zagrożenia Polski przez Niemcy i ZSRR, Litwa do roku 1938 nie utrzymywała z Polską stosunków dyplomatycznych żądając cesji zamieszkanej w większości przez ludność polską Wileńszczyzny z Wilnem.
