Sojuz 26

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Sojuz 23
Dane misji
Indeks COSPAR 1977-113A
Zaangażowani Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich ZSRR
Pojazd
Statek kosmiczny Sojuz 7K-T
Masa pojazdu 6 800 kg
Rakieta nośna Sojuz-U
Załoga
Załoga Jurij Romanienko (1)
Gieorgij Grieczko (2)
Start
Miejsce startu Bajkonur, Kazachstan
Początek misji 10 grudnia 1977 (01:18:40 UTC)
Wyjście w przestrzeń kosmiczną 1 h 28 min
Orbita okołoziemska
Apogeum 246 km
Perygeum 193 km
Okres orbitalny 88,67 min
Inklinacja orbity 51,65°
Lądowanie
Miejsce lądowania 265 km W od Celinogradu
Lądowanie 16 stycznia 1978 (11:24:58 UTC)
Czas trwania misji 37 d, 10 h, 6 min, 18 s (czas lotu samej kapsuły Sojuz 26)
Liczba okrążeń Ziemi 1522
Program Sojuz

Sojuz 26 (kod wywoławczy Таймыр - Tajmir) to radziecki pojazd kosmiczny, który jako pierwszy udanie połączył się ze stacją Salut 6 i rozpoczął niemalże stałą rosyjską obecność w kosmosie. Podczas lotu pobito szereg rekordów i dokonano pierwszego w historii połączenia na orbicie trzech pojazdów.

Załoga[edytuj | edytuj kod]

Start[edytuj | edytuj kod]

Start - rezerwowa[edytuj | edytuj kod]

Lądowanie[edytuj | edytuj kod]

Załoga Sojuza 27

Przebieg misji[edytuj | edytuj kod]

Start wyznaczono na ryzykowny okres. Pojazd wystrzelono w najwcześniejszym możliwym terminie po porażce lotu Sojuza 25. Załoga musiała pozostać w przestrzeni kosmicznej przez zimę, przy bardzo ciężkich warunkach atmosferycznych, utrudniających łączność i ewentualną ewakuację. Pierwsza faza lotu przebiegła pomyślnie. Po piątym okrążeniu Ziemi i dokonaniu korekty parametry trajektorii Sojuza wynosiły: apogeum - 329 km, perygeum - 269 km, czas obiegu 90,2 min, kąt nachylenia - 51,6°. Trajektoria Saluta 6 wynosiła 275/219 km, czas obiegu 89,1 min, nachylenie 51,6°. Gdy Sojuz 26 znalazł się na orbicie, od stacji dzieliło go około 7000 km. Aktywny proces zbliżenia trwał 19′20″. Zbliżenie rozpoczęło się nad Morzem Śródziemnym, styk miał miejsce nad Kazachstanem o godzinie 6:02:42 według czasu moskiewskiego.[1]

Pierwszym zadaniem załogi było wykonanie spaceru kosmicznego, aby sprawdzić stan portu dokowania, z którym nie mógł połączyć się Sojuz 25. Spacer wykonano 20 grudnia w 9 dniu lotu – był to pierwszy radziecki spacer kosmiczny od 1969 r. i wykorzystano w nim po raz pierwszy skafandry Orłan, nadal wykorzystywane na pokładzie stacji ISS.

Podczas spaceru Grieczko miał kamerę telewizyjną, a zdjęcia z jego pracy przekazywano na Ziemię. W trakcie trwającego godzinę i dwadzieścia osiem minut spaceru doszło do wypadku, który mógł według niektórych źródeł doprowadzić do pierwszego śmiertelnego wypadku podczas wyjścia w kosmos – Romanienko nie zapiął uprzęży bezpieczeństwa w śluzie powietrznej i po otwarciu włazu zaczął odpływać od stacji. Grieczko zdołał złapać go za pas i wciągnąć do środka. Sam Grieczko zaprzeczał jednak, jakoby Romanienko był w poważnym niebezpieczeństwie – był ze stacją połączony kablem zasilającym, który powinien zapobiec odpłynięciu zbyt daleko od stacji. Następnie kosmonauci przystąpili do wykonywania normalnych zajęć; badanie zjawisk w fizycznych w przestrzeni kosmicznej oraz w atmosferze i na powierzchni Ziemi; badania biomedyczne i technologiczne.

Kontrola drugiego portu dokowania otworzyła drogę dla startu w nowym roku pojazdu Sojuz 27 z Władimirem Dżanibekowem i Olegiem Makarowem na pokładzie. Pojazdy połączyły się 11 stycznia 1978 – po raz pierwszy na orbicie połączyły się trzy pojazdy. Nowa załoga spędziła na pokładzie stacji 5 dni i powróciła na pokładzie Sojuza 26. Romanienko i Grieczko powrócili na Ziemię 16 marca 1978 roku w statku Sojuz 27, po 96 dniach pobytu w kosmosie, po ustanowieniu nowego rekordu długotrwałości pobytu człowieka w Kosmosie.[2]

Przypisy

  1. Emil Bil, Jerzy Rakowski: Polak melduje z Kosmosu. Warszawa: Krajowa Agencja Wydawnicza, 1978, s. 87-88.
  2. Andrzej Marks: Baza satelitarna Alfa. Warszawa: Wydawnictwo Naukowo-Techniczna, 1997, s. 37. ISBN 83-204-2203-5.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]