| Sojuz 7K-T |
 |
| Producent |
OKB-1 |
| Operator |
ZSRR |
| Państwo pochodzenia |
ZSRR |
| Zastosowanie |
Lot 2 kosmonautów na orbitę okołoziemską w ramach programu Salut/Ałmaz |
| Poprzednik |
Sojuz 7K-OKS |
| Produkcja |
| Stan obecny |
wycofany |
| Ilość wszystkich lotów |
30 |
| Ilość udanych lotów |
29 |
| Ilość nieudanych lotów |
1 |
| Pierwszy lot |
1972 (Kosmos 496) |
| Ostatni lot |
1981 (Sojuz 40) |
| Dane techniczne |
| Zasilanie |
akumulatory |
Sojuz 7K-T (ros. Союз 7К-Т) – druga generacja pojazdów kosmicznych Sojuz, wykorzystywana w ramach programu Salut/Ałmaz, wprowadzona po katastrofie lotu Sojuz 11 w 1971. W przeciwieństwie do wersji 7K-OKS mogła na swoim pokładzie pomieścić jedynie dwóch kosmonautów ubranych w kombinezony Sokoł. Zasilanie na statku zapewniały akumulatory, co zapewniało dwa dni autonomicznego lotu przed połączeniem ze stacją. Podobnie jak wcześniejsze wersje Sojuz 7K-T wykorzystywał system Igła do automatycznego naprowadzania do stacji. W locie Sojuz 13 moduł orbitalny zamiast portu cumowniczego posiadał kamerę do obserwacji Ziemi. Konstrukcja Sojuza 7K-T stała się bazą dla pojazdów Progress.
Loty bezzałogowe [edytuj]
Misje załogowe [edytuj]
Bibliografia [edytuj]