Sokół siwy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Sokół siwy
Falco hypoleucos[1]
Gould, 1841
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd neognatyczne
Rząd sokołowe
Rodzina sokołowate
Podrodzina sokoły
Rodzaj Falco
Gatunek sokół siwy
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 NT pl.svg
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Sokół siwy (Falco hypoleucos) – gatunek rzadko spotykanego ptaka drapieżnego z rodziny sokołowatych (Falconidae). To jeden z zagadkowych tajemniczych ptaków Australii, którego jedynie przypadkiem udaje się zobaczyć.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Od góry posiada głównie szare upierzenie, od dołu białe. Lotki mają ciemniejsze końcówki. Woskówka ma żółtą barwę. Mierzy 30-45 cm długości i 85-95 cm rozpiętości skrzydeł. Waży 350-600 g. Samice są większe.

Występowanie i środowisko[edytuj | edytuj kod]

Sokół siwy jest endemicznym gatunkiem Australii, zwykle ograniczony areałem do suchego interioru. Spotykany na otwartych przestrzeniach, np. na użytkach zielonych z rosnącą tam rośliną z rodzaju Triodia, akacjowych zaroślach i suchych terenach zalesionych.

Ochrona[edytuj | edytuj kod]

Jego występowanie charakteryzuje się bardzo niską gęstością. Populację szacuje się na 1 000 par lęgowych i ta liczba wygląda na stabilną. Zagrożenie wynika z niszczenia naturalnych środowisk - wysoko położonych pastwisk na suchych piętrach górskich, otwartych pół-suchych strefach marginalnych upraw rolnych.

Gatunek uznany za bliski zagrożeniu wyginięcia. Wspomniany w porozumieniu CITES w załączniku II. Sokoła siwego nie uznano za zagrożonego wyginięciem w Australijskim Akcie Ochrony Środowiska i Zachowania Bioróżnorodności z 1999 roku.

Stan Victoria w Australii[edytuj | edytuj kod]

  • Sokół siwy umieszczony jest na liście gatunków zagrożonych Aktu Obrony Fauny i Flory Victorii z 1988 roku[3].
  • Gatunek znalazł się w 2007 roku na doradczej liście zagrożonych kręgowców Victorii[4].

Stan Queensland w Australii[edytuj | edytuj kod]

  • Sokoła siwego uznano za rzadki gatunek w Akcie Ochrony Przyrody w 1992 roku[5].

Zachowanie[edytuj | edytuj kod]

Większość ptaków jest osiadła, oprócz okresów suszy kiedy ptaki rozlatują się na wybrzeże lub w inne rejony interioru. Zaobserwowano tendencję, do występowania tych ptaków latem bardziej na południu, a zimą żyją one w bardziej północnej części areału. W Queensland wykazano regularne przemieszczenia z zachodu na wschód. Od jesieni do zimy w okresie pozalęgowym osobniki młodociane i nie posiadające partnera lęgowego zalatują na wybrzeża Queenslandu i Nowej Południowej Walii (nie ma ich tam latem).

Pożywienie[edytuj | edytuj kod]

Żywi się ptakami, zwłaszcza papugami i gołębiami. Łapie też inne ptaki, małe ssaki, gady i duże owady. Może jeść padlinę.

Poluje w trakcie niskiego, szybkiego lotu, lotu szybowcowego lub długiej zasiadki po której następuje sfrunięcie i schwycenie zdobyczy, która znajduje się na ziemi. Może też łapać ją bezpośrednio w locie. Lot charakterystyczny dla sokołów rozpoczyna z wysokich partii drzew, nurkując w powietrzu porusza się po zygzakowatym torze wzdłuż wewnętrznych cieków wodnych.

Okres lęgowy[edytuj | edytuj kod]

Gniazda znajdują się na drzewach, wykorzystuje lęgowiska zbudowane z gałęzi po innych ptakach, np. krukowatych. Nie tworzy kolonii. Lęgowiska zwykle położone są na najwyższych drzewach rosnących przy ciekach wodnych, szczególnie rzece Red Gum.

W lęgu znajduje się 2-3 jaj, wyjątkowo 4. Wysiadywanie trwa 35 dni. Młode pozostają w gnieździe przez 41-52 dni. Okres lęgowy uzależniony jest do pory deszczowej. Przy przedłużającej się suszy ptaki mogą porzucać gniazda.

Przypisy

  1. Falco hypoleucos w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Falco hypoleucos. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  3. Department of Sustainability and Environment, Victoria
  4. Advisory List of Threatened Vertebrate Fauna in Victoria - 2007. East Melbourne, Victoria: Department of Sustainability and Environment, 2007, s. 15. ISBN 978-1-74208-039-0.
  5. Queensland Department of Environment and Resource Management

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]