Sokółka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy miasta. Zobacz też: inne miejsca o nazwie Sokółka.
Sokółka
Plac Tadeusza Kościuszki w Sokółce
Plac Tadeusza Kościuszki w Sokółce
Herb Flaga
Herb Sokółki Flaga Sokółki
Dewiza: Sokółka – naturalnie wielokulturowa
Państwo  Polska
Województwo  podlaskie
Powiat sokólski
Gmina Sokółka
gmina miejsko-wiejska
Data założenia XV wiek
Prawa miejskie 28 lutego 1609
Burmistrz Stanisław Małachwiej
Powierzchnia 18,59 km²
Populacja (30 VI 2012)
• liczba ludności
• gęstość

18 974[1]
1021 os./km²
Strefa numeracyjna
+48 85
Kod pocztowy 16-100
Tablice rejestracyjne BSK
Położenie na mapie gminy Sokółka
Mapa lokalizacyjna gminy Sokółka
Sokółka
Sokółka
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Sokółka
Sokółka
Ziemia 53°24′25″N 23°30′00″E/53,406944 23,500000Na mapach: 53°24′25″N 23°30′00″E/53,406944 23,500000
TERC
(TERYT)
3202611084
Urząd miejski
pl. Kościuszki 1
16-100 Sokółka
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Sokółkamiasto w woj. podlaskim, siedziba powiatu sokólskiego i gminy miejsko-wiejskiej Sokółka, przy drodze krajowej nr 19[2]. Prawa miejskie nadane zostały Sokółce w roku 1609. W latach 1975-1998 miasto administracyjnie należało do woj. białostockiego.

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Miasto położone jest na obszarze Wzgórz Sokólskich, w północnej części Niziny Podlaskiej, u źródeł rzeki Sokołdy.

Przez miasto przebiega międzynarodowa trasa drogowa droga krajowa nr 19 i kolejowa WarszawaGrodno i dalej w kierunkach na Wilno, Rygę, Sankt-Petersburg, Mińsk i Moskwę. Sokółka oddalona jest o 16 km od polsko-białoruskiego przejścia granicznego w Kuźnicy Białostockiej[3].

Kolej[edytuj | edytuj kod]

Z Sokółki można dojechać do miast: Warszawa, Białystok, Suwałki, Kuźnica Białostocka, Grodno (Białoruś), Szostaków (Litwa). Dawniej można było dojechać do miast: Wrocław, Bydgoszcz i Katowice.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Początki miasta[edytuj | edytuj kod]

Rycina Bony Sforzy z okresu, w którym nadany został jej dworek Sucholda, na obszarze dzisiejszej Sokółki

Pierwotnie Sokółka była wsią koronną, której mieszkańcy zobowiązani byli do hodowli sokołów[4], z czym można wiązać pochodzenie nazwy miasta. W początku XVI wieku istniał tu dwór myśliwski Sucholda znajdujący się we władaniu królowej Bony, który został nadany jej przez Zygmunta Starego w roku 1524 wraz z rozległym obszarem od Kowna do Narwi i Świsłoczy, jaki wydzielił z Puszczy Grodzieńskiej[5]. W 1565 roku Zygmunt August ufundował w Sokółce kościół katolicki, a parafia funkcjonowała od roku 1592[6]. W latach 1586-1589 Sokółka stała się wsią targową. Prawa miejskie otrzymała ona 28 lutego 1609 roku od Zygmunta III[7]. Przed nadaniem praw miejskich do Sokółki przybyli rewizorzy królewscy Jerzy Scipion del Campo oraz Stefan Nieszkowski, którzy dokonali rozplanowania przyszłego miasta[8].

Sokółka w XVII i XVIII wieku[edytuj | edytuj kod]

Tablica poświęcona Antoniemu Tyzenhauzowi na ścianie Muzeum Ziemi Sokólskiej

W roku 1652 Ludwika Maria Gonzaga nadała parafię w Sokółce[9] trzem współpracownikom Wincentego à Paulo[10]. Po krótkim pobycie w mieście przeniesieni zostali oni jednak do Warszawy. W tym okresie w mieście wytapiano rudę darniową[11]. 29 grudnia 1698 roku August II nadał zamieszkującym Sokółkę Żydom przywilej wolnego handlu oraz prowadzenia szynków[12].

W roku 1717 miasto znalazło się na drodze pocztowej między Warszawą i Mitawą, a w mieście osadzono urzędników pocztowych z rodziny Michaelisów[13]. W drugiej połowie XVIII wieku podskarbi nadworny litewski Antoni Tyzenhauz sprowadził rzemieślników i rozbudował miasto, próbując dokonać przestrzennej przebudowy miasta[7]. W czasie jego administrowania dokonany został nowy podział ekonomii litewskich, w wyniku czego Sokółka została siedzibą guberni. Tyzenhauz na obszarze ekonomii grodzieńskiej wybudował szereg fabryk i manufaktur, które później upadły, jednak wprowadził na nowo wcześniej zniesioną pańszczyznę. W wyniku tego w Sokółce oraz w Kuźnicy i Krynkach pojawiły się protesty miejscowej ludności, a w latach 70. XVIII wieku pisano supliki do króla. W tym czasie w mieście znajdowały się 182 domy i stacjonował w nim garnizon kawalerii narodowej[14]. Na zlecenie Tyzenhauza został wykonany przez Józefa de Sacco projekt założenia parkowo-pałacowego: "Planty Zabudowania gubernji J.K.mci Sokolskiey", zbudowano jednak tylko pałacyk gubernatora. Za to do lat 80. XVIII wieku wybudowano 12 kamienic na rynku[15].

W czasie insurekcji kościuszkowskiej w marcu 1794 roku agitację na terenie Sokółki prowadził Joachim Chreptowicz. W kwietniu tego roku stacjonujący w mieście regiment liczył 600 osób. Po zajęciu Grodna przez Rosjan, 9 maja w Sokółce podpisany został przez kilkaset osób akces do powstania oraz zawiązano w nim Komisję Porządkową Powiatu Grodzieńskiego. Wydana została też specjalna odezwa do mieszkających na tych terenach Tatarów. W lipcu komisja ogłosiła Uniwersał Połaniecki[16].

Okres rozbiorów[edytuj | edytuj kod]

Od 1796 roku miasto znalazło się w zaborze pruskim, w prowincji Prusy Nowowschodnie[17]. Do czasu Pokoju w Tylży w roku 1807, gdy Sokółka znalazła się w zaborze rosyjskim, stacjonował w niej szwadron wojsk pruskich, liczący 228 osób[18]. W latach 1792 i 1803 wybuchały pożary, w wyniku których spłonęła część miasta, a w roku 1796 kościół parafialny[19]. W roku 1848 zbudowany został murowany kościół katolicki pw. św. Antoniego. W latach 50. XIX wieku zbudowana została prawosławna cerkiew św. Aleksandra Newskiego[20] oraz szkoła administracyjno-leśna i strzelecka, a w 1886 roku koszary. Od końca XIX wieku do wybuchu I wojny światowej w mieście stacjonował 63 Uglicki Pułk Piechoty[21].

Od roku 1807 aż do 1975 Sokółka była miastem powiatowym. W XIX wieku była ośrodkiem targów, rzemiosła i drobnego przemysłu.

Kościół Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa w Sokółce

Sokółka w czasie Drugiej Rzeczypospolitej[edytuj | edytuj kod]

Pomnik z popiersiem Józefa Piłsudskiego

Od 30 kwietnia[22] 1919 roku Sokółka znalazła się w granicach Polski, jednak w okresie VII-IX 1920 r. zajmowana była przez wojska bolszewickie podczas wojna polsko-bolszewickiej[23]. W lipcu 1920 roku w wyniku ostrzału artyleryjskiego część miasta została zniszczona[24]. 24 września tego roku stacjonował w mieście sztab dowodzenia 2 Armii Wojska Polskiego, tu także został wydany przez Józefa Piłsudskiego rozkaz ataku na Lidę[24]. 20 listopada 1996 roku[25] odsłonięty został pomnik poświęcony bohaterom Bitwy nad Niemnem z tamtego okresu z popiersiem marszałka Piłsudskiego.

W okresie międzywojennym miasto znane z garbarni oraz targów końskich i bydlęcych.

II wojna światowa[edytuj | edytuj kod]

21 września 1939 roku miasto zostało zajęte przez oddziały sowieckiej 2 brygady czołgów. Do czasu zajęcia przez Niemców w 1941 r. Sokółka została zagarnięta przez ZSRR. Podczas okupacji niemieckiej w Sokółce mieścił się hitlerowski obóz pracy (3 tys. osób) i w latach 1941-1943 getto żydowskie liczące ponad 8 tys. osób. Żydzi z getta w roku 1942 wybudowali zalew w Sokółce[26]. W czasach wojennych zginęło ok. 2 tysiące mieszkańców, zniszczono ok. 25% miasta.

Okres powojenny[edytuj | edytuj kod]

W latach 70. XX wieku we wschodniej części miasta powstały dwa duże zakłady przemysłowe: stolarski Stolbud (obecnie Sokółka Okna i Drzwi) oraz Fabryka Urządzeń Mechanicznych "Spomasz"[27].

Społeczność[edytuj | edytuj kod]

Demografia[edytuj | edytuj kod]

Budynek Sokólskiego Ośrodka Kultury

W kolejnych latach Sokółka liczyła:

  • Przełom XVIII i XIX w. – 1124 mieszkańców (w tym 383 Żydów i 18 Tatarów)[28]
  • 1867 - 3814 mieszkańców[29]
  • 1878 - 3431 mieszkańców[30]
  • 1945 – 4879 mieszkańców[31]
  • 1987 – ok. 18 000[32]
  • 2004 – 19 037
  • 2008 – 18 666[33]

400-lecie miasta[edytuj | edytuj kod]

W 2009 roku Sokółka obchodziła 400-lecie istnienia. Z tej okazji w Sokółce zorganizowano wiele imprez z takimi artystami na czele jak Danzel. Ponadto przed Urzędem Miejskim postawiono pomnik, upamiętniający ten jubileusz. Wyprodukowano też sokólską monetę o nazwie "Sokole".

Instytucje[edytuj | edytuj kod]

Budynek Muzeum Ziemi Sokólskiej
Urząd Miejski w Sokółce
Głaz na cześć 300 lat osadnictwa tatarskiego położony w parku w centrum miasta

Fundacje i stowarzyszenia[edytuj | edytuj kod]

  • Fundacja Sokólski Fundusz Lokalny[34]
  • Stowarzyszenia Na Rzecz Rozwoju Ziemi Sokólskiej "BARKA"[35]
  • Stowarzyszenie Klub 4x4[36]
  • Polskie Stowarzyszenie Łucznictwa Konnego[37]

Kulturalne[edytuj | edytuj kod]

Sportowe[edytuj | edytuj kod]

  • Klub Sportowy Sokół Sokółka – piłka nożna[41]
  • Kolarski Klub Sportowy "Sokół" Sokółka
  • Uczniowski Klub Sportowy "Batory" – sekcje: pływacka, szachowa, narciarstwa wodnego[42]
  • Klub bilardowy Metal-Fach LP Pool Bilard SOKÓŁKA[43]
  • Klub Jeździecki BIK[44]
  • Klub Sportowy MIKOLO SOKÓŁKA – siatkówka
  • OSiR SOKÓŁKA – tenis stołowy[45]
  • UKS BOXING SOKÓŁKA – boks
  • LUKSz ORIENT SOKÓŁKA – szachy

Imprezy cykliczne w mieście[edytuj | edytuj kod]

  • Dni Sokółki[46].
  • Letnia Akademia Wiedzy o Tatarach Polskich
  • Przegląd Widowisk Pastorałkowych
  • Wojewódzkie Spotkanie Rodzin Muzykujących
  • Rodzinny Festyn Dobroczynny[46].

Wielokulturowość miasta[edytuj | edytuj kod]

Z względu na to, że miasto zamieszkują wyznawcy religii katolickiej, prawosławnej oraz islamu, poza Polakami są to Białorusini i Litwini, a w jego okolicach zamieszkują także Tatarzy, zyskało ono określenie stolicy polskiego orientu[3]. W mieście zaczyna się także Szlak Tatarski, utworzony w roku 1979 na cześć sprowadzenia na te ziemie chorągwi tatarskiej przez Jana III Sobieskiego[47].

Sokółka na dużym i małym ekranie[edytuj | edytuj kod]

Trylogia " U Pana Boga... "[edytuj | edytuj kod]

W Sokółce i okolicach była kręcona większość scen całej trylogii. Ukazane w filmie obiekty które znajdują się w Sokółce: kościół pw. św. Antoniego, plebania, ogród, wędzarnia, obiekty gospodarcze, cerkiew pw. św. Aleksandra Newskiego i inne.

Cud w Sokółce[edytuj | edytuj kod]

6 lutego 2010 roku w Telewizji Polsat został wyemitowany film dokumentalny Faktu dla Polsatu pt. "Cud w Sokółce". W filmie były ukazane zdarzenia, które miały miejsce 12 października 2008 w kościele pw. św. Antoniego w Sokółce.

Edukacja i Oświata[edytuj | edytuj kod]

Szkoła Podstawowa im. Adama Mickiewicza w Sokółce
Zespół Szkół Rolniczych w Sokółce
Kryta pływalnia

Szkoły podstawowe[edytuj | edytuj kod]

  • Szkoła Podstawowa Specjalna
  • Szkoła Podstawowa nr 1 im. Adama Mickiewicza
  • Szkoła Podstawowa nr 2 z Oddziałami Integracyjnymi
  • Szkoła Podstawowa nr 3 im. Walerego Wróblewskiego

Gimnazja[edytuj | edytuj kod]

  • Gimnazjum Specjalne
  • Gimnazjum nr 1 im. Jana Pawła II
  • Gimnazjum nr 2
  • Gimnazjum nr 3 Integracyjne

Szkoły ponadgimnazjalne[edytuj | edytuj kod]

  • Zespół Szkół w Sokółce, ul. Mickiewicza 11 (Liceum Ogólnokształcące nr 1 im. Mikołaja Kopernika i Liceum Ogólnokształcące dla Dorosłych)[48]
  • Zespół Szkół Zawodowych im. Elizy Orzeszkowej w Sokółce, Os. Zielone 1A (Technikum nr 1 i Zasadnicza Szkoła Zawodowa nr 1)[49]
  • Zespół Szkół Rolniczych im. Henryka Dobrzańskiego "Hubala" w Sokółce, ul. Polna 1 (Technikum nr 2)[50]
  • Specjalny Ośrodek Szkolno-Wychowawczy, Os. Zielone 1A (Zasadnicza Szkoła Zawodowa Specjalna)[51]

Komunikacja[edytuj | edytuj kod]

Ulica Białostocka/Droga krajowa nr. 19 w Sokółce. Po lewej stronie zabytkowe kamienice

Przez Sokółkę biegnie droga droga krajowa nr 19, a w przyszłości ma biec droga ekspresowa S19. Oprócz tego w Sokółce początek mają droga wojewódzka nr 673 i droga wojewódzka nr 674.

Ok. 25 km na wschód od miasta znajduje się nieewidencjonowane lądowisko Białousy.

Gospodarka[edytuj | edytuj kod]

Budynek firmy "Sokółka Okna i Drzwi", będącej kontynuacją działającego od lat 70. Stolbudu

Miasto jest głównie ośrodkiem usługowym regionu rolniczego, ale także produkcji stolarki okiennej, importu węgla kamiennego i gazu, mrożenia owoców i warzyw czy przetwórstwa mleka. Znajdujące się większe zakłady pracy w Sokółce to:

  • ORLEN Gaz
  • Sokółka Okna i Drzwi
  • Farmer
  • Metal-Fach
  • Spółdzielnia Mleczarska SOMLEK Sokółka
  • Barter S.A.
  • Eskimos S.A.
  • Eko-Gril
  • GENES

Turystyka[edytuj | edytuj kod]

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Zabytkowy dom w Sokółce z 1880 roku. Dawniej plebania prawosławna
  • Kościół parafialny św. Antoniego Padewskiego – neoklasycystyczny (ok. 1848, rozbudowany 1901-1904),
  • Cerkiew prawosławna pw. św. Aleksandra Newskiego z 1850-1853 – parafialna
  • Granitowa płaskorzeźba – Alegoria Nauki z 1933 roku znajdująca się na elewacji frontowej budynku Szkoły Podstawowej nr 1 im. Adama Mickiewicza w Sokółce
  • Murowana kapliczka przy zbiegu ul. Grodzieńskiej i Kresowej w Sokółce z 1906 roku
  • Przedwojenne kamienice wzdłuż ulic Białostockiej i Grodzieńskiej
  • Dawna drewniana plebania prawosławna na rogu ulic Józefa Piłsudskiego i ks. Piotra Ściegiennego z 1880 roku

Inne obiekty o walorach kulturowych[edytuj | edytuj kod]

Szlaki turystyczne[edytuj | edytuj kod]

Kościoły i związki wyznaniowe[edytuj | edytuj kod]

Miejsca i obiekty[edytuj | edytuj kod]

W Sokółce[edytuj | edytuj kod]

Stadion OSiR w Sokółce
Stadion OSiR w Sokółce
  • zespół boisk, korty tenisowe, kryta pływalnia, skatepark, siłownia przy OSiR, ul. Mariańska 31
  • stadion miejski, ul. Mariańska / ul. Grodzieńska
  • Zalew Sokólski z ośrodkiem wczasowym – akwen 20 ha z plażą, wypożyczalnia sprzętu wodnego, miejsca noclegowe, kort tenisowy, boisko do siatkówki plażowej, ul. Wodna
  • kino "Sokół"
  • pomnik z popiersiem Józefa Piłsudskiego
  • pomnik na cześć 300 lat osadnictwa tatarskiego (umiejscowiony w parku w centrum miasta)
  • tablica poświęcona Antoniemu Tyzenhauzowi na ścianie Muzeum Ziemi Sokólskiej

W najbliższych okolicach Sokółki[edytuj | edytuj kod]

Sąsiednie gminy[edytuj | edytuj kod]

Sokółka sąsiaduje z Białorusią.

Miasta partnerskie[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. LUDNOŚĆ WEDŁUG PŁCI, WOJEWÓDZTW, POWIATÓW I GMIN W 2012 R.. [dostęp 2012-06-30].
  2. Dorota Biziuk: Sokółka. 400-lecie miasta. Białystok: BUK, 2009, s. 6. ISBN 978-83-61128-35-9.
  3. 3,0 3,1 [http://www.sokolka- powiat.pl/gm_sokolka.html Serwis informacyjny powiatu sokólskiego]. [dostęp 30.06.2009].
  4. Sokółka w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, Tom XI (Sochaczew – Szlubowska Wola) z 1890 r.
  5. Leszek Postołowicz: Zarys dziejów Sokółki i okolic do 1807 roku. Sokółka: Biblioteka Publiczna w Sokółce, 2008, s. 7. ISBN 978-83-60534-98-4.
  6. Leszek Postołowicz: Zarys dziejów Sokółki i okolic do 1807 roku. Sokółka: Biblioteka Publiczna w Sokółce, 2008, s. 9. ISBN 978-83-60534-98-4.
  7. 7,0 7,1 Dorota Biziuk: Sokółka. 400-lecie miasta. Białystok: BUK, 2009, s. 4. ISBN 978-83-61128-35-9.
  8. Leszek Postołowicz: Zarys dziejów Sokółki i okolic do 1807 roku. Sokółka: Biblioteka Publiczna w Sokółce, 2008, s. 11. ISBN 978-83-60534-98-4.
  9. Leszek Postołowicz: Zarys dziejów Sokółki i okolic do 1807 roku. Sokółka: Biblioteka Publiczna w Sokółce, 2008, s. 13. ISBN 978-83-60534-98-4.
  10. Dorota Biziuk: Sokółka. 400-lecie miasta. Białystok: BUK, 2009, s. 11. ISBN 978-83-61128-35-9.
  11. Leszek Postołowicz: Zarys dziejów Sokółki i okolic do 1807 roku. Sokółka: Biblioteka Publiczna w Sokółce, 2008, s. 14. ISBN 978-83-60534-98-4.
  12. Leszek Postołowicz: Zarys dziejów Sokółki i okolic do 1807 roku. Sokółka: Biblioteka Publiczna w Sokółce, 2008, s. 16. ISBN 978-83-60534-98-4.
  13. Leszek Postołowicz: Zarys dziejów Sokółki i okolic do 1807 roku. Sokółka: Biblioteka Publiczna w Sokółce, 2008, s. 17. ISBN 978-83-60534-98-4.
  14. Leszek Postołowicz: Zarys dziejów Sokółki i okolic do 1807 roku. Sokółka: Biblioteka Publiczna w Sokółce, 2008, s. 19-21, 23. ISBN 978-83-60534-98-4.
  15. Leszek Postołowicz: Zarys dziejów Sokółki i okolic do 1807 roku. Sokółka: Biblioteka Publiczna w Sokółce, 2008, s. 21-22. ISBN 978-83-60534-98-4.
  16. Leszek Postołowicz: Zarys dziejów Sokółki i okolic do 1807 roku. Sokółka: Biblioteka Publiczna w Sokółce, 2008, s. 24-27. ISBN 978-83-60534-98-4.
  17. Dorota Biziuk: Sokółka. 400-lecie miasta. Białystok: BUK, 2009, s. 12. ISBN 978-83-61128-35-9.
  18. Leszek Postołowicz: Zarys dziejów Sokółki i okolic do 1807 roku. Sokółka: Biblioteka Publiczna w Sokółce, 2008, s. 28. ISBN 978-83-60534-98-4.
  19. Leszek Postołowicz: Zarys dziejów Sokółki i okolic do 1807 roku. Sokółka: Biblioteka Publiczna w Sokółce, 2008, s. 29. ISBN 978-83-60534-98-4.
  20. Dorota Biziuk: Sokółka. 400-lecie miasta. Białystok: BUK, 2009, s. 24. ISBN 978-83-61128-35-9.
  21. Dorota Biziuk: Sokółka. 400-lecie miasta. Białystok: BUK, 2009, s. 13. ISBN 978-83-61128-35-9.
  22. Jan Rećko: Józef Piłsudski w Sokółce. Bydgoszcz: Reprint, 2009, s. 7.
  23. Dorota Biziuk: Sokółka. 400-lecie miasta. Białystok: BUK, 2009, s. 14. ISBN 978-83-61128-35-9.
  24. 24,0 24,1 Jan Rećko: Józef Piłsudski w Sokółce. Bydgoszcz: Reprint, 2009, s. 8.
  25. Jan Rećko: Józef Piłsudski w Sokółce. Bydgoszcz: Reprint, 2009, s. 15.
  26. Dorota Biziuk: Sokółka. 400-lecie miasta. Białystok: BUK, 2009, s. 20. ISBN 978-83-61128-35-9.
  27. Dorota Biziuk: Sokółka. 400-lecie miasta. Białystok: BUK, 2009, s. 16. ISBN 978-83-61128-35-9.
  28. Leszek Postołowicz: Zarys dziejów Sokółki i okolic do 1807 roku. Sokółka: Biblioteka Publiczna w Sokółce, 2008, s. 28-29. ISBN 978-83-60534-98-4.
  29. Filip Sulimierski, Bronisław Chlebowski, Władysław Walewski: Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t. XI. Warszawa: 1890, s. 26.
  30. Tamże, s. 26
  31. Dorota Biziuk: Sokółka. 400-lecie miasta. Białystok: BUK, 2009, s. 15. ISBN 978-83-61128-35-9.
  32. Dorota Biziuk: Sokółka. 400-lecie miasta. Białystok: BUK, 2009, s. 17. ISBN 978-83-61128-35-9.
  33. Ludność w Sokółce. [dostęp 31 grudzień 2008].
  34. Fundacja Sokólski Fundusz Lokalny. [dostęp 18 wrzesień 2010].
  35. Stowarzyszenia Na Rzecz Rozwoju Ziemi Sokólskiej "BARKA". [dostęp 18 wrzesień 2010].
  36. Stowarzyszenie Klub 4x4 Sokółka. [dostęp 18 wrzesień 2010].
  37. Polskie Stowarzyszenie Łucznictwa Konnego. [dostęp 6 kwietnia 2013].
  38. Sokólski Ośrodek Kultury. [dostęp 18 wrzesień 2010].
  39. Dorota Biziuk: Sokółka. 400-lecie miasta. Białystok: BUK, 2009, s. 36. ISBN 978-83-61128-35-9.
  40. Serwis informacyjny Sokólskiego Ośrodka Kultury. Działalność SOK. [dostęp 05.10.2009].
  41. KS Sokół Sokółka. [dostęp 9 listopada 2009].
  42. Uczniowski Klub Sportowy "Batory". [dostęp 9 listopada 2009].
  43. Klub bilardowy Metal-Fach LP Pool Bilard SOKÓŁKA. [dostęp 18 wrzesień 2010].
  44. Klub Jeździecki BIK. [dostęp 18 wrzesień 2010].
  45. OSiR Sokółka. [dostęp 18 wrzesień 2010].
  46. 46,0 46,1 Portal miejski Sokółki. Kalendarz wydarzeń. [dostęp 03.10.2009].
  47. Dorota Biziuk: Sokółka. 400-lecie miasta. Białystok: BUK, 2009, s. 11, 22. ISBN 978-83-61128-35-9.
  48. Zespół Szkół w Sokółce (pol.). [dostęp 2014-01-05].
  49. Zespół Szkół Zawodowych w Sokółce (pol.). [dostęp 2014-01-05].
  50. Zespół Szkół Rolniczych w Sokółce (pol.). [dostęp 2014-01-05].
  51. Specjalny Ośrodek Szkolno-Wychowawczy w Sokółce (pol.). [dostęp 2014-01-05].
  52. Dorota Biziuk: Sokółka. 400-lecie miasta. Białystok: BUK, 2009, s. 26. ISBN 978-83-61128-35-9.
  53. Dane według raportów wyszukiwarki zborów (www.jw.org) z 22 maja 2014.
  54. 54,0 54,1 Miasta partnerskie Sokółki. [dostęp 2012-04-03].
  55. Sokółka ma nowe miasto partnerskie. To Iwie na Białorusi. Co na tym zyskamy?. [dostęp 2011-10-13].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Filip Sulimierski, Bronisław Chlebowski, Władysław Walewski: Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t. XI. Warszawa: 1890.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]