Solaris Urbino 15 LE

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Solaris Urbino 15 LE
Solaris Urbino 15 LE CNG
Sol180.jpg
Dane ogólne
Producent Solaris Bus & Coach
Premiera 2008
Okres produkcji 2008 - nadal produkowany
Miejsce produkcji  Polska, Bolechowo-Osiedle
Poprzednik brak
Pokrewne Solaris Urbino 15
Solaris Trollino 15
Podobne Solaris Alpino 8,9 LE
Solaris Urbino 12 LE
Solaris Urbino 18 LE
Dane techniczne
Typy nadwozia Niskowejściowy autobus międzymiastowy i podmiejski klasy MAXI
Układ drzwi 1-2-0
2-2-0 (opcja)
Liczba drzwi 2
Wys. podłogi
w I drzwiach
320 mm
Wys. podłogi
w II drzwiach
320 mm
Silniki DAF PR 265
DAF PR228 (opcja)
Moc silników 265 kW (360 KM)
228 kW (310 KM)
Skrzynia biegów Voith Diwa 5 - 864.5
ZF 6HP ECOMAT 4 (opcja)
Liczba przełożeń 5
Długość 14590 mm
Szerokość 2550 mm
Wysokość 3000 mm
3200 mm z klimatyzacją
Masa własna 13300 - 16000 kg
Masa całkowita 24000 kg
Rozstaw osi 6800 mm
1690 mm
Wnętrze
Liczba miejsc ogółem 118
Liczba miejsc siedzących 57-61 + 1
Informacje dodatkowe
ABS Tak
ASR Tak
EBS Tak
ESP Nie
Klimatyzacja Opcja
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Solaris Urbino 15 LE – niskowejściowy autobus z serii Solaris Urbino, przeznaczony dla komunikacji międzymiastowej i podmiejskiej. Produkowany od 2008 roku przez polską firmę Solaris Bus & Coach S.A. z Bolechowa koło Poznania. Od 2010 roku powstaje odmiana zasilana CNG.

Opis modelu[edytuj | edytuj kod]

"Solaris Urbino 15 LE" został wprowadzony do produkcji wiosną 2008 roku. Powstał na bazie miejskiego modelu Solaris Urbino 15 z przeznaczeniem głównie na rynki krajów alpejskich i skandynawskich. Może być również popularny w Czechach i na Słowacji. Pierwszym odbiorcą, który przyczynił się do jego powstania składając zamówienie na trzy typy autobusów niskowejściowych, jest firma Ledermair z miasta Schwaz w Austrii. Po raz pierwszy oficjalne informacje o nim, łącznie z fotografiami, pojawiły się w czerwcu 2008 roku w trakcie targów AUTOTEC w Brnie[1], czyli po wykonaniu dostawy do Austrii. Oficjalny debiut nastąpił na targach motoryzacyjnych IAA Nutzfahrzeuge w Hanowerze i Transexpo w Kielcach jesienią 2008 roku. Jest to jeden z nielicznych autobusów o długości 15 metrów produkowanych w Europie i na świecie.

Dzięki wysokiej podłodze w tylnej części pojazdu silnik wraz ze skrzynią biegów został umieszczony centralnie za trzecią osią. Działa on w technologii SCR, korzystając z płynu AdBlue. Wszystkie osie pojazdu pochodzą z firmy ZF. Ze względu na zastosowanie większych kół o wymiarach 295/70 powiększono nadkola. Za przednią osią może znajdować się schowek na łańcuchy śnieżne. Przejście na wyższy poziom podłogi w tyle pojazdu umożliwiają dwa podświetlane stopnie pośrednie. Wszystkie fotele znajdują się na podwyższonej podłodze i są wyposażone w pasy bezpieczeństwa, zaś te umieszczone od strony przejścia posiadają dodatkowo podłokietniki i uchwyty. Nad fotelami w przestrzeni niskopodłogowej znajdują się półki podsufitowe na bagaż podręczny. Przy drugich drzwiach zostało zlokalizowane stanowisko do zakotwiczenia wózka inwalidzkiego. Opcjonalnie w miejscu wózka inwalidzkiego mogą znajdować się cztery dodatkowe fotele pasażerskie. Wentylację wnętrza autobusu gwarantują uchylne górne części okien bocznych oraz dwa elektrycznie sterowane szyberdachy. Zamiast uchylnych okien może być zamontowana klimatyzacja. Dostępnych jest kilka wersji kabin kierowcy: otwarta (same drzwiczki), półzamknięta (drzwiczki z szybką) oraz zamknięta (w pełni zabudowana kabina). Drzwi zastosowane w "Urbino 15 LE" są otwierane na zewnątrz.

Szkielet nadwozia "Urbino 15 LE" wykonano ze stali nierdzewnej, zaś poszycie ścian bocznych ze stali nierdzewnej i paneli aluminiowych. Dach oraz ściany przednią i tylną wykonano z tworzywa sztucznego.

Graficznym symbolem "Solarisa Urbino 15 LE" jest zielony jamnik z obniżoną przednią częścią tułowia.


Przypisy

  1. AUTOTEC 2008 - Solaris Bus & Coach (2). Infobus portal autobusowy, 24 czerwca 2008. [dostęp 25 czerwca 2008].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]