Sole tlenowych kwasów chloru
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Sole tlenowych kwasów chloru – organiczne i nieorganiczne związki chemiczne, sole 4 tlenowych kwasów chloru. Są silnymi utleniaczami, ogrzewane wobec reduktorów mogą rozkładać się wybuchowo. Są zwykle dobrze rozpuszczalne w wodzie. Wraz ze zwiększającą się wartościowością atomu centralnego zmniejszają się właściwości utleniające związku.
Systematyka [edytuj]
| Wzór anionu | Nazwa systematyczna IUPAC (addytywna) | Nazwa półsystematyczna | Nazwa Stocka | Opis |
|---|---|---|---|---|
| ClO– | chlorydooksygeniany(1−) | podchloryny | chlorany(I) | Sole kwasu podchlorawego HClO, nietrwałe. Silne utleniacze. Stosowane do dezynfekcji i jako środki bielące. |
| ClO−2 | dioksydochlorany(1−) | chloryny | chlorany(III) | Sole kwasu chlorawego HClO2. Trwalsze od podchlorynów, stosowane jako środki bielące. |
| ClO−3 | trioksydochlorany(1−) | chlorany | chlorany(V) | Sole kwasu chlorowego HClO3. Słabsze utleniacze niż podchloryny i chloryny. Stosowane do wyrobu zapałek, fajerwerków i materiałów wybuchowych. |
| ClO−4 | tetraoksydochlorany(1−) | nadchlorany | chlorany(VII) | Sole kwasu nadchlorowego HClO4. Najsłabsze utleniacze z całego szeregu chloranów, używane do wyrobu materiałów wybuchowych. Nadchloran potasu, rubidu, cezu i amonu to jedne z nielicznych słabo rozpuszczalnych soli zawierających te kationy. |
Nazwy w systemie Stocka są stosowane w polskim szkolnictwie. IUPAC zaleca stosowanie nazw systemetycznych, jednak akceptuje też nazwy półsystematyczne[1].
Przypisy
- ↑ Nomenclature of Inorganic Chemistry. IUPAC Recommendations 2005 ("Red Book"), The Royal Society of Chemistry, 2005.
