Solenoid

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy cewki indukcyjnej. Zobacz też: inne znaczenia.
Solenoid
Linie pola magnetycznego w solenoidzie (widok w przekroju)

Solenoidcewka powietrzna (bez rdzenia ferrytowego) o jednej warstwie uzwojenia, służąca do wytwarzania jednorodnego pola magnetycznego. Stosowany jest tam, gdzie wymagane są niewielkie indukcyjności lub wysokie napięcia.

Wartość natężenia pola magnetycznego w długim solenoidzie (tzn. takim, którego długość jest dużo większa niż jego średnica) jest opisana równaniem:

H = \frac{N \cdot I}{l}

gdzie: H - natężenie pola [A/m], N - liczba zwojów cewki, I - natężenie prądu elektrycznego płynącego przez cewkę [A], l - długość cewki [m] (w tym przypadku równoznaczna z długością drogi magnetycznej).

Wewnątrz solenoidu pole jest relatywnie duże, natomiast na zewnątrz pole jest małe, dla nieskończenie długiego solenoidu pole na zewnątrz byłoby równe zero. Linie pola przebiegają podobnie jak w magnesie sztabkowym.

W języku angielskim terminem "solenoid" określa się niekiedy cewkę, niezależnie od obecności rdzenia i funkcji. Solenoidem bywa więc nazywany zarówno element elektromagnesu, jak i przekaźników czy elektrozaworów.

WiktionaryPl nodesc.svg
Zobacz hasło solenoid w Wikisłowniku
Commons in image icon.svg

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Aleksy Brodowski, Jerzy Chabłowski, Jerzy Auerbach: Radio i Telewizja. Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, 1971, s. 341.