Solheim Cup 1996

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

1996 Solheim Cup był czwartą odsłoną meczów o Puchar Solheima i miał miejsce w dniach od 20 do 22 września 1996 na polu golfowym St. Pierre Hotel & Country Club w Chepstow w Walii. W imprezie tej tradycyjnie walczyły ze sobą dwie drużyny: zawodowych golfistek reprezentujących Europę oraz Stany Zjednoczone. Wynik 17 do 11 na korzyść Amerykanek pozwolił im zatrzymać puchar wywalczony dwa lata wcześniej[1].

Format[edytuj | edytuj kod]

Wraz z czwartą edycją Solheim Cup wprowadzono zmiany w formacie rozgrywania tych zawodów. W ich wyniku harmonogram rozgrywek stał się identyczny z formatem stosowanym podczas Ryder Cup[2].

Do zdobycia przez obie drużyny była pula 28 punktów. Przez pierwsze dwa dni golfistki walczyły w czterech turach meczów dwuosobowych drużyn. Na obie poranne sesje składały się cztery mecze foursome (2 × 4 punkty), na popołudniowe zaś cztery mecze fourball (2 × 4 punkty). Ostatniego dnia zaplanowana była sesja 12 meczów singlowych (12 punktów).

Drużyny[edytuj | edytuj kod]

Unia Europejska   Drużyna Europy
Uczestniczka Wiek Miejsce zamieszkania lub pochodzenia Uwagi
Mickey Walker 43 Anglia Essex, Anglia niegrający kapitan
Helen Alfredsson 31 Szwecja Göteborg, Szwecja dzika karta
Laura Davies 32 Anglia Coventry, Anglia
Marie-Laure de Lorenzi 35 Francja Biarritz, Francja
Lisa Hackney 28 Anglia Anglia debiutantka
Trish Johnson 30 Anglia Bristol, Anglia
Kathryn Marshall 29 Szkocja Dundee, Szkocja dzika karta, debiutantka
Joanne Morley 29 Anglia Sale, Anglia debiutantka
Liselotte Neumann 30 Szwecja Gmina Finspång, Szwecja dzika karta
Alison Nicholas 34 Anglia Gibraltar
Catrin Nilsmark 29 Szwecja Göteborg, Szwecja dzika karta
Dale Reid 37 Szkocja Ladybank, Szkocja dzika karta
Annika Sörenstam 25 Szwecja Sztokholm, Szwecja

 

Stany Zjednoczone   Drużyna USA
Uczestniczka Wiek Miejsce zamieszkania lub pochodzenia Uwagi
Judy Rankin 51 Flag of Missouri.svg Saint Louis, Missouri niegrający kapitan
Pat Bradley 45 Flag of Massachusetts.svg Westford, Massachusetts
Brandie Burton 24 Flag of California.svg San Bernardino, Kalifornia dzika karta
Beth Daniel 39 Flag of South Carolina.svg Charleston, Karolina Południowa dzika karta
Jane Geddes 36 Flag of New York.svg Huntington, Nowy Jork debiutantka
Rosie Jones 36 Flag of California.svg Santa Ana, Kalifornia
Betsy King 41 Flag of Pennsylvania.svg Reading, Pensylwania
Meg Mallon 33 Flag of Massachusetts.svg Natick, Massachusetts
Michelle McGann 26 Flag of Florida.svg West Palm Beach, Floryda debiutantka
Dottie Pepper 31 Flag of New York.svg Saratoga Springs, Nowy Jork
Kelly Robbins 26 Flag of Michigan.svg Mount Pleasant, Michigan
Patty Sheehan 39 Flag of Vermont.svg Middlebury, Vermont
Val Skinner 36 Flag of Montana.svg Hamilton, Montana debiutantka

Wyniki[edytuj | edytuj kod]

Dzień 1.[edytuj | edytuj kod]

Pierwsza z piątkowych sesji przyniosła niespodziewane prowadzenie Amerykanek: 3,5 do 0,5. Europejki jednak nie złożyły broni i zaczęły odrabiać straty zmniejszając stratę na koniec dnia do dwóch punktów (5:3).

Wśród Amerykanek pierwszoplanową rolę odegrała Dottie Pepper wygrywając oba swoje mecze. Rano w parze z Brandie Burton pokonała Szwedki Alfredsson i Neumann 2&1. Po południu wraz z Betsy King nie dała szans Neumann i Nilsmark w meczu, w którym Pepper na przestrzeni 6 dołków zrobiła 5 birdie[2].

Laura Davies – największa z europejskich gwiazd i numer 2 listy zarobków LPGA podczas pierwszej sesji grała nierówno i jej para z Alison Nicholas uległa Amerykankom Sheehan i Jones najmniejszym możliwym marginesem 1 dołka. Na szczęście dla drużyny Europy po przerwie obiadowej talent Davies przebudził się i tym razem wraz z Trish Johnson rozgromiły Robbins i Bradley wynikiem 6&5, zaś sama Davies zrobiła 7 birdie na przestrzeni 13 dołków, a na 8. dołku par 4 nieomal trafiła hole in one na albatrosa[2].

Wynik Europejek w popołudniowej sesji byłby jeszcze bardziej przekonujący, jednak amerykańska para Daniel/Mallon uratowała remis dzięki birdie Daniel na ostatnim dołku[3].

Poranne mecze foursome[edytuj | edytuj kod]

Unia Europejska Wyniki Stany Zjednoczone
Sörenstam/Nilsmark remis Robbins/McGann
Davies/Nicholas Stany Zjednoczone 1up Sheehan/Jones
Reid/de Lorenzi Stany Zjednoczone 1up Daniel/Skinner
Alfredsson/Neumann Stany Zjednoczone 2&1 Pepper/Burton
0,5 Foursome 3,5
0,5 Łącznie 3,5

Popołudniowe mecze fourball[edytuj | edytuj kod]

Unia Europejska Wyniki Stany Zjednoczone
Davies/Johnson Unia Europejska 6&5 Robbins/Bradley
Sörenstam/Marshall Unia Europejska 1up Skinner/Geddes
Neumann/Nilsmark Stany Zjednoczone 1up Pepper/King
Alfredsson/Nicholas remis Mallon/Daniel
2,5 Fourball 1,5
3 Łącznie 5

Dzień 2.[edytuj | edytuj kod]

Sobotnie mecze przyniosły kontynuację dobrej gry Europejek. Podczas porannej sesji zrewanżowały się Amerykankom identycznym wynikiem z poprzedniego dnia (3,5 do 0,5), dzięki czemu wyszły na prowadzenie. Przewagę powiększyły wygrywając również sesję fourballs, przez co po dwóch dniach wynik brzmiał 9 do 7 na korzyść Europy[4].

Laura Davies wygrała oba swoje sobotnie mecze. Do południa wraz z Johnson nie dały szans Sheehan i Jones (4&3). Podczas sesji fourballs w parze z debiutantką Hackney rozgromiły Daniel i Skinner 6&5 w meczu, w którym na pierwszej dziewiątce obie Europejki zrobiły po trzy birdie[4].

Mimo że słabe puttowanie Amerykanek było głównym powodem ich słabej gry, to miały one jednak szanse na to żeby zmniejszyć rozmiary porażki, lecz nie potrafiły ich wykorzystać. W porannym meczu Mallon i Geddes prowadziły po 17 dołkach jednym punktem, ale birdie Szwedki Neumann na osiemnastce dało Europejkom remis. Z kolei po południu Mallon tym razem wraz z McGann na cztery dołki do końca prowadziły 3up, jednak Sörenstam i Johnson na każdym z ostatnich czterech dołków zrobiły birdie i ten mecz też zakończył się remisem[4].

Sobotni sukces europejskiej drużyny był rezultatem skutecznej gry nie tylko czołowych zawodniczek, ale też tych mniej znanych golfistek reprezentujących Europę: Hackney, Marschall, Johnson oraz de Lorenzi. Amerykanki w sobotę były w stanie wygrać tylko jeden mecz (Robbins i King w popołudniowej sesji) i wydaje się że jedynym przykrym momentem dla Europejek było użądlenie ich kapitan w powiekę lewego oka przez osę[4].

Poranne mecze foursome[edytuj | edytuj kod]

Unia Europejska Wyniki Stany Zjednoczone
Davies/Johnson Unia Europejska 4&3 Sheehan/Jones
Sörenstam/Nilsmark Unia Europejska 1up Pepper/Burton
Neumann/Marshall remis Mallon/Geddes
Alfredsson/de Lorenzi Unia Europejska 4&3 Robbins/McGann
3,5 Foursome 0,5
6,5 Łącznie 5,5

Popołudniowe mecze fourball[edytuj | edytuj kod]

Unia Europejska Wyniki Stany Zjednoczone
Davies/Hackney Unia Europejska 6&5 Daniel/Skinner
Sörenstam/Johnson remis Mallon/McGann
de Lorenzi/Morley Stany Zjednoczone 2&1 Robbins/King
Nilsmark/Neumann Unia Europejska 3&1 Sheehan/Geddes
2,5 Fourball 1,5
9 Łącznie 7

Dzień 3. – mecze singlowe[edytuj | edytuj kod]

Singlowe mecze ostatniego dnia znowu okazały się być domeną amerykańskich golfistek. Mimo że po dwóch dniach traciły dwa punkty do Europejek, to stratę tę szybko zniwelowały i wygrały 9 spośród 12 pojedynków; w pozostałych trzech jeden wygrała Annika Sörenstam, a dwa zakończyły się remisem. Golfistki USA wygrały cały turniej 17 do 11 i pierwsze w historii triumfowały jako drużyna przyjezdna[5].

Pomeczowe komentarze jako przyczynę porażki Europejek wskazywały zmęczenie ich kluczowych zawodniczek. Cztery najlepsze europejskie golfistki (Davies, Sörenstam, Neumann i Nilsmark) przez pierwsze dwa dni grały po dwa mecze dziennie i ostatniego dnia wyraźnie opadły z sił – w efekcie z wyjątkiem Sörenstam przegrały one swoje pojedynki. Najbardziej bolesna była porażka Davies, która w niedzielę nie była w stanie zrobić ani jednego birdie i uległa najdalej uderzającej Amerykance Michelle McGann 3&2[2][6].

Z kolei taktyką amerykańskiej kapitan Judy Rankin było rozłożenie sił gwiazd swojej drużyny aby ostatniego dnia mogły skuteczniej walczyć o punkty. W efekcie zarówno Pepper, King, Jones i Daniel wygrały swoje mecze singlowe. Tylko jedna z ich golfistek w niedzielę grała swój piąty mecz – Kelly Robbins, która zremisowała z Alison Nicholas[2][5][6].

Unia Europejska Wyniki Stany Zjednoczone
Sörenstam Unia Europejska 2&1 Bradley
Marshall Stany Zjednoczone 2&1 Skinner
Davies Stany Zjednoczone 3&2 McGann
Neumann remis Daniel
Hackney Stany Zjednoczone 1up Burton
Johnson Stany Zjednoczone 3&2 Pepper
Nicholas remis Robbins
de Lorenzi Stany Zjednoczone 5&4 King
Morley Stany Zjednoczone 5&4 Jones
Reid Stany Zjednoczone 2up Geddes
Nilsmark Stany Zjednoczone 2&1 Sheehan
Alfredsson Stany Zjednoczone 4&2 Mallon
2 Pojedynki 10
11 Łącznie 17


Przypisy

  1. Solheim Cup Results (ang.). LPGA Tour. [dostęp 2009-01-29].
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 John Garrity. Lone Stars. „Sports Illustrated”, 1996-09-30 (ang.). [dostęp 2009-01-29]. 
  3. Americans Lead Solheim Cup. „The New York Times”, 1996-09-21 (ang.). [dostęp 2009-02-08]. 
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 Christopher Clarey. Europeans Survive Americans And Wasp. „The New York Times”, 1996-09-22 (ang.). [dostęp 2009-02-08]. 
  5. 5,0 5,1 Christopher Clarey. Americans Bring Solheim Cup Back Home. „The New York Times”, 1996-09-23 (ang.). [dostęp 2009-02-08]. 
  6. 6,0 6,1 Ian Thomsen. U.S. Women Trounce Europeans to Retain Solheim Cup. „International Herald Tribune”, 1996-09-23 (ang.). [dostęp 2009-02-08].