Nawłoć
| Nawłoć | |
|---|---|
 Nawłoć alpejska
|
|
| Systematyka[1] | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | rośliny |
| Klad | rośliny naczyniowe |
| Klad | Euphyllophyta |
| Klad | rośliny nasienne |
| Klasa | okrytonasienne |
| Klad | astrowe |
| Rząd | astrowce |
| Rodzina | astrowate |
| Podrodzina | Asteroideae |
| Rodzaj | nawłoć |
| Nazwa systematyczna | |
| Solidago L. Sp. Pl. 878. 1753 |
|
 Zdjęcia i grafiki w Commons |
|
Nawłoć (Solidago L.) – rodzaj roślin z rodziny astrowatych, do którego należy około 100 gatunków[2]. Większość z nich występuje w Ameryce Północnej, kilka tylko gatunków pochodzi z Europy, Azji i Ameryki Południowej[2]. Niektóre gatunki (m.in. nawłoć kanadyjska) przywiezione z Ameryki do Europy zadomawiają się i zagrażają rodzimej roślinności. Gatunkiem typowym jest Solidago virgaurea L.[3].
[edytuj] Systematyka
Brachychaeta Torr. & A. Gray
- Pozycja systematyczna wg APweb (aktualizowany system APG III z 2009)
Angiosperm Phylogeny Website adoptuje podział na podrodziny astrowatych (Asteraceae) opracowany przez Panero i Funka w 2002[5], z późniejszymi uzupełnieniami[6]. Zgodnie z tym ujęciem rodzaj Solidago należy do plemienia Astereae Cass., podrodziny Asteroideae (Juss.) Chev. W systemie APG III astrowate są jedną z kilkunastu rodzin rzędu astrowców (Asterales), wchodzącego w skład kladu astrowych w obrębie dwuliściennych właściwych[1].
- Pozycja w systemie Reveala (1993-1999)
Gromada okrytonasienne (Magnoliophyta Cronquist), podgromada Magnoliophytina Frohne & U. Jensen ex Reveal, klasa Rosopsida Batsch, podklasa astrowe (Asteridae Takht.), nadrząd astropodobne (Asteranae Takht.), rząd astrowce (Asterales Lindl), rodzina astrowate (Asteraceae Dumort.), podplemię Solidagininae O. Hoffm. in Engl. & Prantl, rodzaj nawłoć (Solidago L.)[7].
- Gatunki flory Polski[8]
- nawłoć alpejska (Solidago alpestris Waldst. & Kit.)
- nawłoć kanadyjska (Solidago canadensis L.) – antropofit zadomowiony
- nawłoć pospolita (Solidago virgaurea L.)
- nawłoć późna (n. olbrzymia) (Solidago gigantea Aiton) – antropofit zadomowiony
- nawłoć wąskolistna (Solidago graminifolia (L.) Elliott) – antropofit zadomowiony
- Gatunki uprawiane[9]
- nawłoć Cutlera (Solidago cutleri Fern.)
- nawłoć dwubarwna (Solidago bicolor L.)
- nawłoć gajowa (Solidago nemoralis Ait.)
- nawłoć ogrodowa (Solidago hybrida hort.)
- nawłoć pomarszczona (Solidago rugosa Mill.)
- nawłoć Riddella (Solidago riddellii Frank.)
- nawłoć Shorta (Solidago shortii Torr. et Gray)
- nawłoć szczeciniasta (Solidago hispida Muhl.)
- nawłoć szerokolistna (Solidago flexicaulis L., syn. S. latifolia L.)
- nawłoć sztywna (Solidago rigida L.)
- nawłoć wieczniezielona (Solidago sempervirens L.)
- nawłoć wielkolistna (Solidago macrophylla Pursh.)
- nawłoć wielopromienista (Solidago multiradiata Ait.)
- nawłoć wyrazista (Solidago arguta Ait.)
- Inne gatunki (wybór)
- nawłoć największa (Solidago altissima)
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-04-15].
- ↑ 2,0 2,1 Geoff Burnie i inni: Botanica. Rośliny ogrodowe. Könemann, 2005. ISBN 3-8331-1916-0.
- ↑ Index Nominum Genericorum. [dostęp 2009-03-09].
- ↑ Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-06-15].
- ↑ Panero J.L., Funk V.A.. Toward a phylogenetic subfamilial classification for the Compositae (Asteraceae). „Proceedings of the Biological Society of Washington”. 115 (4), s. 909–922, 2002. Biological Society of Washington.
- ↑ B. Baldwin, J. M. Bonifacino, T. Eriksson, V. A. Funk, C.A. Mannheimer, B. Nordenstam, N. Roque, I. Ventosa: Compositeae classification (ang.). Smithsonian National Museum of Natural History. [dostęp 2010-05-24].
- ↑ Crescent Bloom: Systematyka rodzaju Solidago (ang.). The Compleat Botanica. [dostęp 2009-03-09].
- ↑ Zbigniew Mirek, Halina Piękoś-Mirkowa, Adam Zając, Maria Zając: Flowering plants and pteridophytes of Poland : a checklist. Krytyczna lista roślin naczyniowych Polski. Instytut Botaniki PAN im. Władysława Szafera w Krakowie, 2002. ISBN 83-85444-83-1.
- ↑ Ludmiła Karpowiczowa (red.): Słownik nazw roślin obcego pochodzenia łacińsko-polski i polsko-łaciński. Warszawa: Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego, 1973.
