Solitary Man

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Solitary Man
Singel Neila Diamonda
z albumu The Feel of Neil Diamond
Wydany 4 kwietnia 1996[1]
Format winyl
Gatunek pop/rock
Wytwórnia Bang Records
Produkcja Jeff Barry, Ellie Greenwich
Pozycje

Stany Zjednoczone #55 U.S. pop singles chart, rok 1966
Stany Zjednoczone #21 U.S. pop charts, rok 1970
Stany Zjednoczone #6 Hot Adult Contemporary Tracks, rok 1970

Singel po singlu
Utwór po utworze
Solitary Man
Singel Chrisa Isaaka
z albumu San Francisco Days
Wydany 1993
Gatunek rock
Wytwórnia Reprise Records
Produkcja Erik Jacobsen
Pozycje

Wielka Brytania #85 UK Singles Chart

Singel po singlu
Utwór po utworze
Solitary Man
Singel Johnny’ego Casha
z albumu American III - Solitary Man
Wydany 17 października 2000
Format CD
Gatunek country
Wytwórnia American Recordings
Produkcja Johnny Cash, Rick Rubin
Singel po singlu
Utwór po utworze
Solitary Man
Singel grupy HIM
z albumu And Love Said No - The Greatest Hits 1997-2004
Wydany marzec 2004
Format CD
Gatunek rock alternatywny
Wytwórnia BMG
Produkcja HIM
Singel po singlu
Utwór po utworze

"Solitary Man" (pl: "Samotny człowiek") – piosenka napisana w 1966 roku przez Neila Diamonda. Grana przez wielu różnych muzyków stała się jednym z najpopularniejszych utworów ostatnich pięciu dekad.

Historia utworu[edytuj | edytuj kod]

Wydana 4 kwietnia 1966 roku przez wytwórnię Bang Records piosenka "Solitary Man" była debiutanckim singlem Neila Diamonda (wcześniej muzyk pisał utwory dla innych wykonawców)[1]. W lipcu osiągnęła pierwszy sukces, wzbijając się na #55 miejsce listy U.S. pop singles chart[1]. W sierpniu została zamieszczona na pierwszym albumie Diamonda - The Fell of Neil Diamond[1].

Tekst piosenki mówi o człowieku szukającym szczerej miłości, wciąż zdradzanym przez kolejne kobiety. Nie znosząc kolejnych rozczarowań, decyduje się on pozostać samotnym, choć wie, że będzie to dla niego trudne. Fragment tekstu:

Don't know that I will,
But until, I can find me
...
I'll be, what I am —
A solitary man...
Solitary man.
(Nie wiem czy tego chcę,)
(Ale dopóki potrafię odnaleźć siebie)
...
(Pozostanę tym, kim jestem -)
(Samotnym człowiekiem...)
(Samotnym człowiekiem.)

jest bliżej identyfikowany z Diamondem. W 2008 roku "The Daily Telegraph" napisał o muzyku: "To Samotny Człowiek przedstawiony w przeboju z 1966: oczytany, zamyślony i muzycznie śmiały kompozytor piosenek skrywający nastroje i emocje..."[2]. Wcześniej, w 2000 roku, sam Diamond wyznał dziennikarzom, iż "po czterech latach freudowskich psychoanaliz zrozumiał, że napisał Solitary Man właśnie o sobie"[3].

Dynamiczna melodia "Solitary Man" połączona z melancholijną uniwersalnością uczyniła piosenkę atrakcyjnym kąskiem dla wielu późniejszych interpretatorów.

Pod koniec lat 60. Diamond odniósł kolejny komercyjny sukces, tym razem z wytwórnią Uni Records. W odpowiedzi na to wydarzenie Bang Records ponownie wydało "Solitary Man" jako singel. Latem 1970 roku dotarł on na #21 miejsce listy U.S. pop charts[4].

W 2005 roku magazyn Rolling Stone napisał: "Solitary Man pozostał najbardziej błyskotliwym utworem w dorobku Diamonda. Nie ma zmarnowanych słów i akordów w tym dwu i półminutowym hymnie o złamanym sercu i samozaprzysiężeniu, który wprowadza w melancholię samotną osobę, sprawiając, że powtórnie powraca do całego swojego życia"[5].

Ważniejsze covery[edytuj | edytuj kod]

Chris Issak[edytuj | edytuj kod]

Chris Isaak nagrał swoją wersję "Solitary Man" w 1993 roku. Znalazła się ona na albumie San Francisco Days. Piosenka została wydana jako singel i dotarła do #85 miejsca listy UK Singles Chart. Do utworu powstał teledysk, jego reżyserem był znany amerykański filmowiec - Larry Clark.

Johnny Cash[edytuj | edytuj kod]

Johnny Cash użył tytułu piosenki w nazwie swojego albumu wydanego w 2000 roku - American III - Solitary Man. "Solitary Man" został wydany jako singel, rok później Cash otrzymał za niego nagrodę Grammy w kategorii Best Male Country Vocal Performance.

HIM[edytuj | edytuj kod]

W 2004 roku fiński zespół HIM nagrał swoją wersję "Solitary Man" i zamieścił na swoim pierwszym kompilacyjnym albumie - And Love Said No - The Greatest Hits 1997-2004. Utwór został wydany jako singel, osiągając duży sukces komercyjny. Do piosenki powstał również wideoklip, którego reżyserem był znany skateBam Margera.

Lista utworów[edytuj | edytuj kod]

Europa[edytuj | edytuj kod]
  1. "Solitary Man"
  2. "Please Don't Let It Go" (Live)
  3. "Join Me in Death" (Live)
Wielka Brytania[edytuj | edytuj kod]
Vol. 1 DVD single
  1. "Solitary Man" (video)
  2. "Right Here in My Arms" (video)
  3. Making of "Buried Alive by Love"
  4. Pandora's slideshow
  5. "Your Sweet 666" (Audio-Live 2003)
Vol. 2 CD single
  1. "Solitary Man"
  2. "Please Don't Let it Go" (Punk Rock version - Live 2003)
Vol. 3 7" Vinyl
  1. "Solitary Man"

Pozycje na listach przebojów[edytuj | edytuj kod]

Kraj (2006) Miejsce
Finlandia #2
Wielka Brytania #9
Niemcy #17
Szwajcaria #40
Austria #45

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 William Ruhlmann: Neil Diamond: Biography. Allmusic. [dostęp 2008-04-30].
  2. Neil McCormick: Neil Diamond: the hurt, the dirt, the shirts. The Daily Telegraph, 2008-03-05. [dostęp 2008-05-02].
  3. Pete Paphides: I’ll be what I am. A solitary man. The Times, 2006-04-07. [dostęp 2008-05-08].
  4. Joel Whitburn: The Billboard Book of Top 40 Hits: 1955 to present. Billboard Publications, 1983. ISBN 0-8230-7511-7. p. 88.
  5. Dan Epstein: Neil Diamonds' Jewels. Rolling Stone, 2005-11-03. [dostęp 2008-05-08].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]