Sonata wiolonczelowa (Chopin)
Sonata wiolonczelowa g-moll op. 65 - sonata skomponowana na fortepian i wiolonczelę przez Fryderyka Chopina w 1846. Utwór ten ukazał się jako opus 65 i było ostatnim, jakie wyszło za życia Chopina (każde kolejne nazywane jest opusem pośmiertnym (op. posth). Prawykonanie miało miejsce 16 lutego 1848 w Sali Pleyela. Brali w nim udział Chopin oraz Franchomme. Sonata jest jednym z niewielu utworów kameralnych stworzonych przez kompozytora. Dzieło to pobudziło twórcę do rozbudowy swojej twórczości kameralnej, której efektem była m. in. nigdy nie ukończona sonata na skrzypce i fortepian, której plany nie wyszły poza jedną stronę papieru nutowego i która nie jest powszechnie uznawana "pełnowartościową" w jego twórczości. Został on stworzony z myślą o przyjacielu Chopina, któym był francuski wiolonczelista i kompozytor Auguste Franchomme. Większość dzieł Chopina poświęconych na fortepian oraz inny instrument powstało w jego młodości, na ten czas przypadała właśnie przyjaźń z wieloma muzykami.
Sonata wymaga od wykonawców dużej sprawności technicznej głównie ze względu na skomplikowaną polifonię. Pewne szczególnie skomplikowane miejsce w utworze zostały pominięte podczas jego prawykonania.
Budowa [edytuj]
- I Allegro moderato - część pierwsza utrzymana jest w typowej formie sonatowej z dwoma tematami przedstawionymi za pomocą technik kontrapunktu i harmonicznych modulacji
- II Scherzo, Allegro con brio - część druga posiada formę scherza w tonacji d-moll (we fragmencie pojawia się jej durowy odpowiednik - D-dur)
- III Largo - część trzecia została napisana na temat marsza żałobnego z II Sonaty fortepianowej b-moll op. 35 który powstał w 1837
Nagrania [edytuj]
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
