Song Huizong

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Song Huizong
Cesarz Huizong z dynastii Song
Huizong.jpg
Dynastia: Song
Nazwisko rodowe: Zhao (趙)
Imię osobiste: Ji (佶)
Imię świątynne: Huizong (徽宗)
Imię pośmiertne: (w wersji pełnej) Tishen Hedao Junlie Xungong Shengwen Rende Xianci Xianxiao (體神合道駿烈遜功聖文仁德憲慈顯孝)
Cesarz Chin
Okres panowania od 7 lutego 1101
do 18 stycznia 1126
Poprzednik Song Zhezong
Następca Song Qinzong
Dane biograficzne
Urodzony 2 listopada 1082
Zmarł 4 czerwca 1135
Ojciec Song Shenzong
Galeria w Wikimedia Commons Galeria w Wikimedia Commons
Malwa i bażant złocisty – obraz Huizonga z jego charakterystyczną kaligrafią

Huizong, chiń. 徽宗 (ur. 2 listopada 1082, zm. 4 czerwca 1135) – cesarz Chin z Północnej dynastii Song, panujący od 7 lutego 1101 do 18 stycznia 1126.

Uważany za najzdolniejszego z malarzy spośród cesarzy chińskich. Malował przede wszystkim ptaki i kwitnące gałęzie drzew, stając się mistrzem tego gatunku. Był także zdolnym kaligrafem. W roku 1104 ustanowił oddzielną "Akademię Malarską" dla malarzy, obok istniejącej już "Akademii Literatury", grupującej uczonych. W związku z powyższym ustanowił także odpowiedni system egzaminacyjny oraz tytuły przyznawane malarzom. Powiększył także znacznie cesarskie zbiory malarstwa – według katalogu spisanego pod koniec jego panowania liczyły one 6396 obrazów pędzla 231 malarzy.

Na okres jego panowania przypadł atak Dżurdżenów na kitańską dynastię Liao. Cesarz poparł najeźdźców, sprzymierzając się z nimi przeciwko staremu wrogowi dynastii Song. Jednak po pokonaniu Kitanów i założeniu na północy Chin dynastii Jin w roku 1126 Dżurdżenowie uderzyli na Songów, zajmując ich stolicę, Kaifeng. Huizong już 18 stycznia 1126 roku abdykował na rzecz swojego syna, Qinzonga, lecz wraz z nim został ujęty w zdobytym Kaifengu i wywieziony na północ. Zmarł w niewoli na terenie dzisiejszej Mandżurii 4 czerwca 1135 roku.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • C.P. Fitzgerald: Chiny. Zarys historii kultury. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1974.
  • Mieczysław Jerzy Künstler: Sztuka Chin. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Wiedza Powszechna, 1991. ISBN 83-214-0703-X.
  • Pál Miklós: Malarstwo chińskie : wstęp do ikonografii malarstwa chińskiego. (przeł.) Mieczysław Jerzy Künstler. Warszawa: Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, 1987. ISBN 83-221-0353-0.
  • Witold Rodziński: Historia Chin. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich – Wydaw., 1974.
Poprzednik
Song Zhezong
Cesarz Chin
11011126
Następca
Song Qinzong