Song Huizong

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Song Huizong
Cesarz Huizong z dynastii Song
Huizong.jpg
Dynastia Song
Nazwisko rodowe Zhao (趙)
Imię osobiste Ji (佶)
Imię świątynne Huizong (徽宗)
Imię pośmiertne (w wersji pełnej) Tishen Hedao Junlie Xungong Shengwen Rende Xianci Xianxiao (體神合道駿烈遜功聖文仁德憲慈顯孝)
Cesarz Chin
Okres panowania od 7 lutego 1101
do 18 stycznia 1126
Poprzednik Song Zhezong
Następca Song Qinzong
Dane biograficzne
Urodzony 2 listopada 1082
Zmarł 4 czerwca 1135
Ojciec Song Shenzong
Galeria w Wikimedia Commons Galeria w Wikimedia Commons
Malwa i bażant złocisty – obraz Huizonga z jego charakterystyczną kaligrafią

Huizong, chiń. 徽宗 (ur. 2 listopada 1082, zm. 4 czerwca 1135) – cesarz Chin z Północnej dynastii Song, panujący od 7 lutego 1101 do 18 stycznia 1126.

Uważany za najzdolniejszego z malarzy spośród cesarzy chińskich. Malował przede wszystkim ptaki i kwitnące gałęzie drzew, stając się mistrzem tego gatunku. Był także zdolnym kaligrafem. W roku 1104 ustanowił oddzielną "Akademię Malarską" dla malarzy, obok istniejącej już "Akademii Literatury", grupującej uczonych. W związku z powyższym ustanowił także odpowiedni system egzaminacyjny oraz tytuły przyznawane malarzom. Powiększył także znacznie cesarskie zbiory malarstwa – według katalogu spisanego pod koniec jego panowania liczyły one 6396 obrazów pędzla 231 malarzy.

Na okres jego panowania przypadł atak Dżurdżenów na kitańską dynastię Liao. Cesarz poparł najeźdźców, sprzymierzając się z nimi przeciwko staremu wrogowi dynastii Song. Jednak po pokonaniu Kitanów i założeniu na północy Chin dynastii Jin w roku 1126 Dżurdżenowie uderzyli na Songów, zajmując ich stolicę, Kaifeng. Huizong już 18 stycznia 1126 roku abdykował na rzecz swojego syna, Qinzonga, lecz wraz z nim został ujęty w zdobytym Kaifengu i wywieziony na północ. Zmarł w niewoli na terenie dzisiejszej Mandżurii 4 czerwca 1135 roku.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • C.P. Fitzgerald: Chiny. Zarys historii kultury. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1974.
  • Mieczysław Jerzy Künstler: Sztuka Chin. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Wiedza Powszechna, 1991. ISBN 83-214-0703-X.
  • Pál Miklós: Malarstwo chińskie : wstęp do ikonografii malarstwa chińskiego. (przeł.) Mieczysław Jerzy Künstler. Warszawa: Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, 1987. ISBN 83-221-0353-0.
  • Witold Rodziński: Historia Chin. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich – Wydaw., 1974.
Poprzednik
Song Zhezong
Cesarz Chin
11011126
Następca
Song Qinzong