Sosna koreańska
| Sosna koreańska | |
|---|---|
 |
|
| Systematyka[1] | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | rośliny |
| Klad | rośliny naczyniowe |
| Klad | Euphyllophyta |
| Klad | rośliny nasienne |
| Rząd | sosnowce |
| Rodzina | sosnowate |
| Rodzaj | sosna |
| Gatunek | sosna koreańska |
| Nazwa systematyczna | |
| Pinus koraiensis Siebold & Zucc. Fl. Jap. ii. 28. t. 116. |
|
| Kategoria zagrożenia | |
|
|
|
 Zdjęcia i grafiki w Commons |
|
Sosna koreańska (Pinus korainensis Siebold & Zucc.) – gatunek drzewa iglastego należący do rodziny sosnowatych (Pinaceae). Sosna koreańska występuje na obszarze wschodniej Azji: Korei, Mandżurii, Japonii, w północnych Chinach, na krańcach wschodniej Rosji.
Spis treści |
Morfologia [edytuj]
- Pokrój
- Drzewo iglaste, wiecznie zielone, wolno rosnące, osiągające wysokość 40–50 m (w uprawie rzadko 35 m[3]). Korona drzewa początkowo stożkowata, z wiekiem staje się owalna lub nieregularna.
- Pień
- Kora szarobrązowa, łuszcząca się.
- Liście
- Igły zebrane w pęczki po 5, sztywne, tępo zakończone, z wierzchu ciemnozielone, na spodzie niebieskawe, osiągają długość 5–12 cm[4].
- Szyszki
- Początkowo zielone do fioletowych, dojrzewając brązowieją. Owalne, długości 9–14, szerokości 6–8 cm, wyrastają pojedynczo lub po 3. Nasiona długości 12–16 mm, bez skrzydełek.
- Gatunki podobne
- Od sosny syberyjskiej (P. sibirica) odróżniają ją większe szyszki i dłuższe igły.
Biologia i ekologia [edytuj]
Drzewo wiecznie zielone. Igły pozostają na drzewie przez 3 lata, następnie opadają. Roślina jest jednopienna, wiatropylna. Kwitnie w maju. Nasiona dojrzewają w ciągu 18 miesięcy od zapylenia, rozsiewane są przez ptaki.
Jedna wiązka przewodząca w liściu, 3 kanały żywiczne. Igły trójkątne w przekroju poprzecznym[5].
Na północnym obszarze występowania porasta obszary na wysokości 600–900 m n.p.m., dalej na południe rośnie na terenach górzystych (2000–2600 m n.p.m.). Tworzy lasy sosnowo-liściaste. Dobrze adaptuje się do nowych warunków, preferuje gleby żyzne i wilgotne, toleruje także gleby piaszczyste, suchsze, ale dobrze drenowane. Lubi stanowiska nasłonecznione i półcieniste. W nieznacznym stopniu toleruje susze, odporna na chłody (do -50 °C).
Duże nasiona są chętnie zjadane przez orzechówki.
Systematyka i zmienność [edytuj]
- Synonimy
Pinus strobus Thunb. non L., Pinus mandschurica Rupr., Pinus cembra var. mandschurica (Rupr.) Carr., Strobus koraiensis (Sieb. et Zucc.) Moldenke, Apinus koraiensis (Sieb. et Zucc.) Moldenke, Pinus prokoraiensis Zhao et al.
- Pozycja gatunku w obrębie rodzaju
Pozycja gatunku w obrębie rodzaju Pinus[6]
- podrodzaj Strobus
- sekcja Quinquefoliae
- podsekcja Strobus
- gatunek P. koraiensis
- podsekcja Strobus
- sekcja Quinquefoliae
Najbliżej spokrewniona jest z sosną himalajską (Pinus wallichiana).
Zagrożenia [edytuj]
Międzynarodowa organizacja IUCN przyznała temu gatunkowi kategorię zagrożenia LC (least concern), czyli najmniejszej troski spośród gatunków niższego ryzyka[2].
Zastosowanie [edytuj]
- Roślina ozdobna
Drzewo sadzone w parkach i w przydomowych ogródkach, cenione głównie za zimowy kolor. Popularne w rejonach o chłodnym klimacie, np. we wschodniej Kanadzie i północno-wschodnich stanach USA. W Europie introdukowane przez angielskiego botanika Jamesa Veitcha w 1861 r.[3]
- Roślina jadalna
Nasiona sosny koreańskiej są zbierane i sprzedawane w Azji jako orzeszki.
- Surowiec drzewny
Drewno stosowane do budowy mostów, konstrukcji drewnianych, mebli[4].
Przypisy
- ↑ P. F. Stevens: Angiosperm Phylogeny Website - PINACEAE. 2001–.
- ↑ 2,0 2,1 Conifer Specialist Group (1998): Pinus koraiensis (ang.). IUCN 2009. IUCN Red List of Threatened Species. Version 2009.1. [dostęp 2009-07-19].
- ↑ 3,0 3,1 Tony Russell, Catherine Cutler, Martin Walters: Drzewa świata. Kraków: TAiWPN, 2008, s. 320. ISBN 9788324208425.
- ↑ 4,0 4,1 Pinus korainensis (ang.). Flora of China. [dostęp 2009-07-19].
- ↑ Christopher J. Earle: Gymnosperm Database - Pinus koraiensis (ang.). [dostęp 2009-07-19].
- ↑ Christopher J. Earle: Gymnosperm Database - Pinus (ang.). [dostęp 2009-07-19].
