Sosna plamistokora
| Sosna plamistokora | |
|---|---|
 |
|
| Systematyka[1] | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | rośliny |
| Klad | rośliny naczyniowe |
| Klad | Euphyllophyta |
| Klad | rośliny nasienne |
| Rząd | sosnowce |
| Rodzina | sosnowate |
| Rodzaj | sosna |
| Gatunek | sosna plamistokora |
| Nazwa systematyczna | |
| Pinus bungeana Zucc. ex Endl. Syn. Conif. 166. 1847. |
|
| Synonimy | |
|
Pinus excorticata Lindl. & Gordon |
|
| Kategoria zagrożenia | |
|
|
|
 Systematyka w Wikispecies |
|
 Zdjęcia i grafiki w Commons |
|
Sosna plamistokora (Pinus bungeana Zucc. ex Endl.) – gatunek drzewa iglastego z rodziny sosnowatych (Pinaceae). Występuje w północno-zachodnich i środkowych Chinach (południe Gansu, południe Hebei, zachód Henan, zachód Hubei, południe Shaanxi, Szantung, Shanxi, północ Syczuan). Po raz pierwszy znaleziony na naturalnym siedlisku w 1831 r. niedaleko Pekinu. Wkrótce potem sprowadzony do Wielkiej Brytanii przez botanika Roberta Fortune'a. Gatunek introdukowany w Korei, ale słabo się rozmnaża i nie rozprzestrzenia się.
Spis treści |
Morfologia [edytuj]
- Pokrój
- Korona drzewa szeroko stożkowata lub parasolowata.
- Pień
- Pojedynczy lub podzielony na wiele pni tuż przy podstawie. Osiąga wysokość 24–30 m, średnicę 116 cm (jeśli podzielony, łącznie średnica może dochodzić do 3 m[3]). Kora gładka, szarozielona, łuszczy się nieregularnymi, zaokrąglonymi płatami, odsłaniając bladożółte spodnie warstwy, które pod wpływem światła przybierają kolor rudobrązowy.
- liście
- Igły zebrane po 3 na krótkopędach. Sztywne, ciemnozielone, długości 5–10 cm, szerokości 0,5–2 mm.
- Szyszki
- Szyszki żeńskie pojedyncze, na krótkich szypułkach lub półsiedzące, bladozielone, dojrzewając brązowieją. Jajowate, długości 5–7 cm, szerokości 4–6 cm. Nasiona szarobrązowe, o rozmiarach 10 na 5–6 mm, opatrzone luźno umocowanym skrzydełkiem o długości ok. 5 mm.
Biologia i ekologia [edytuj]
Jedna wiązka przewodząca w liściu, 6–7 kanałów żywicznych. Igły pozostają na drzewie przez 3–4 lata. Drzewo jednopienne, wiatropylne. Pylenie od kwietnia do maja, nasiona dojrzewają w październiku-listopadzie następnego roku.
Rośnie w górach, na wysokościach 500–1800(2150[2]) m n.p.m. Często na skałach wapiennych i południowych zboczach, razem z sosną chońską (Pinus tabuliformis) i okrytonasiennymi.
Systematyka [edytuj]
Pozycja gatunku w obrębie rodzaju Pinus[4]:
- podrodzaj Strobus
- sekcja Quinquefoliae
- podsekcja Gerardianae
- gatunek P. bungeana
- podsekcja Gerardianae
- sekcja Quinquefoliae
Zagrożenia [edytuj]
Międzynarodowa organizacja IUCN przyznała temu gatunkowi kategorię zagrożenia LC (least concern), czyli jest gatunkiem najmniejszej troski, spośród gatunków niższego ryzyka[2].
Zastosowanie [edytuj]
Cenione drzewo ozdobne. Uprawiane powszechnie w Chinach, a także w parkach i arboretach w Europie i Ameryce Północnej.
Przypisy
- ↑ P. F. Stevens: PINACEAE. W: Angiosperm Phylogeny Website [on-line]. 2001–.
- ↑ 2,0 2,1 2,2 S. Bachman, A. Farjon, M. Gardner, P. Thomas, D. Luscombe, C. Reynolds: Pinus bungeana (ang.). W: IUCN 2009. IUCN Red List of Threatened Species. Version 2009.1 [on-line]. 2007. [dostęp 2009-08-06].
- ↑ Pinus bungeana (ang.). W: Flora of China [on-line]. [dostęp 2009-08-06].
- ↑ Christopher J. Earle: Pinus (ang.). W: Gymnosperm Database [on-line]. [dostęp 2009-08-06].
