Sosna plamistokora

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Sosna plamistokora
Pinus bungeana 01.JPG
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad Euphyllophyta
Klad rośliny nasienne
Rząd sosnowce
Rodzina sosnowate
Rodzaj sosna
Gatunek sosna plamistokora
Nazwa systematyczna
Pinus bungeana Zucc. ex Endl.
Syn. Conif. 166. 1847.
Synonimy

Pinus excorticata Lindl. & Gordon

Kategoria zagrożenia

"(systm)" Systematyka w Wikispecies
"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons

Sosna plamistokora (Pinus bungeana Zucc. ex Endl.) – gatunek drzewa iglastego z rodziny sosnowatych (Pinaceae). Występuje w północno-zachodnich i środkowych Chinach (południe Gansu, południe Hebei, zachód Henan, zachód Hubei, południe Shaanxi, Szantung, Shanxi, północ Syczuan). Po raz pierwszy znaleziony na naturalnym siedlisku w 1831 r. niedaleko Pekinu. Wkrótce potem sprowadzony do Wielkiej Brytanii przez botanika Roberta Fortune'a. Gatunek introdukowany w Korei, ale słabo się rozmnaża i nie rozprzestrzenia się.

Spis treści

Morfologia [edytuj]

Pokrój
Korona drzewa szeroko stożkowata lub parasolowata.
Kora
Liście
Pień
Pojedynczy lub podzielony na wiele pni tuż przy podstawie. Osiąga wysokość 24–30 m, średnicę 116 cm (jeśli podzielony, łącznie średnica może dochodzić do 3 m[3]). Kora gładka, szarozielona, łuszczy się nieregularnymi, zaokrąglonymi płatami, odsłaniając bladożółte spodnie warstwy, które pod wpływem światła przybierają kolor rudobrązowy.
liście
Igły zebrane po 3 na krótkopędach. Sztywne, ciemnozielone, długości 5–10 cm, szerokości 0,5–2 mm.
Szyszki
Szyszki żeńskie pojedyncze, na krótkich szypułkach lub półsiedzące, bladozielone, dojrzewając brązowieją. Jajowate, długości 5–7 cm, szerokości 4–6 cm. Nasiona szarobrązowe, o rozmiarach 10 na 5–6 mm, opatrzone luźno umocowanym skrzydełkiem o długości ok. 5 mm.

Biologia i ekologia [edytuj]

Jedna wiązka przewodząca w liściu, 6–7 kanałów żywicznych. Igły pozostają na drzewie przez 3–4 lata. Drzewo jednopienne, wiatropylne. Pylenie od kwietnia do maja, nasiona dojrzewają w październiku-listopadzie następnego roku.

Rośnie w górach, na wysokościach 500–1800(2150[2]) m n.p.m. Często na skałach wapiennych i południowych zboczach, razem z sosną chońską (Pinus tabuliformis) i okrytonasiennymi.

Systematyka [edytuj]

Pozycja gatunku w obrębie rodzaju Pinus[4]:

  • podrodzaj Strobus
    • sekcja Quinquefoliae
      • podsekcja Gerardianae
        • gatunek P. bungeana

Zagrożenia [edytuj]

Międzynarodowa organizacja IUCN przyznała temu gatunkowi kategorię zagrożenia LC (least concern), czyli jest gatunkiem najmniejszej troski, spośród gatunków niższego ryzyka[2].

Zastosowanie [edytuj]

Cenione drzewo ozdobne. Uprawiane powszechnie w Chinach, a także w parkach i arboretach w Europie i Ameryce Północnej.

Przypisy

  1. P. F. Stevens: PINACEAE. W: Angiosperm Phylogeny Website [on-line]. 2001–.
  2. 2,0 2,1 2,2 S. Bachman, A. Farjon, M. Gardner, P. Thomas, D. Luscombe, C. Reynolds: Pinus bungeana (ang.). W: IUCN 2009. IUCN Red List of Threatened Species. Version 2009.1 [on-line]. 2007. [dostęp 2009-08-06].
  3. Pinus bungeana (ang.). W: Flora of China [on-line]. [dostęp 2009-08-06].
  4. Christopher J. Earle: Pinus (ang.). W: Gymnosperm Database [on-line]. [dostęp 2009-08-06].