Spółgłoska uderzeniowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Spółgłoska uderzeniowaspółgłoska, artykulacja której polega na zwarciu narządów mowy, od spółgłoski zwartej różni się:

  • krótkim czasem trwania zwarcia
  • mniejszą siła zwarcia

Spółgłoski uderzeniowe występują rzadko w językach europejskich, głównie jako allofony głoski [r]; spotykamy je natomiast na przykład w języku japońskim i językach indoaryjskich oraz drawidyjskich, także w niektórych językach australijskich i afrykańskich.

Przykłady[edytuj | edytuj kod]

Istnieją następujące spółgłoski uderzeniowe:

Teoretycznie możliwe, ale niespotykane w żadnym języku naturalnym są: spółgłoska uderzeniowa podniebienna, miękkopodniebienna i języczkowa.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Kazimierz Polański (red.), Encyklopedia językoznawstwa ogólnego, Ossolineum, Wrocław, 2003, ISBN 83-04-04680-6