Spacja niełamiąca
| Kontekst | Reprezentacja |
|---|---|
| HTML | |
| Windows-1250 | 0xA0 |
| ISO 8859-1 | 0xA0 |
| Edytory | |
| Adobe InDesign | Alt + Ctrl + X (od ver. 5 (CS3)) |
Spacja niełamiąca, spacja nierozdzielająca, spacja niedzieląca, niepopr. spacja niełamliwa, spacja niepodzielna (ang. non-breaking space) – znak spacji, który wygląda na ekranie tak samo, jak spacja zwykła, lecz nie pozwala łamać w danym miejscu wiersza tekstu.
Spacja niełamiąca tym się różni od spacji twardej, że gdy znajdzie się w obrębie tekstu wyjustowanego, ma tę samą szerokość co spacja zwykła, czyli szerokość poprawnie dopasowaną do składu w danym wierszu, podczas gdy spacja twarda zachowuje zawsze nominalną szerokość spacji zwykłej.
Spację niełamiącą można uzyskać w edytorze tekstu lub programie do składu jedną z dwóch metod: wprowadzając odpowiedni znak spacji niełamiącej lub nadając spacji zwykłej atrybut niedzielenia.
Znak spacji niedzielącej istnieje w programie QuarkXPress co najmniej od wersji 4.0. W InDesignie atrybut niedzielenia wprowadzono od wersji 1.0, ale znak takiej spacji dopiero od wersji 5.0 (CS3).
Zachowanie się spacji zwykłej tak, jakby była spacją niełamiącą, można wywołać również poprzez wstawienie, w odpowiednim miejscu składu, znaku wymuszenia łamania wiersza (tzw. miękki enter), co najczęściej jest czynnością znacznie mniej praktyczną (zaburza algorytmy korekty optycznej, utrudnia wprowadzanie poprawek w tekście).
[edytuj] Zastosowanie spacji niełamiącej
Znak ten znajduje powszechne zastosowanie w profesjonalnym składzie tekstu do pozostawiania w jednym wierszu tzw. całostek znaczeniowych, jak również jest stosowany w celach estetycznych. Zakres przestrzegania tej zasady jest uzależniony w praktyce od szerokości składu rozumianej jako ilość znaków w wierszu. W składzie wąskim (np. gazetowym) zasady te są najbardziej poluzowane, w składzie szerokim (np. beletrystyka) zasady są stosowane znacznie bardziej rygorystycznie.
Spacja nierozdzielająca jest wykorzystywana w utrzymywaniu w jednym wierszu m.in. następujących elementów tekstu:
- „wiszące spójniki”
- wyrażenia liczbowe separowane spacjami, np. 1 234 567,89012
- liczby z jednostkami
- inicjały imion z nazwiskami, także skróty tytułów naukowych, stanowisk itp.
- przyimki, zaimki, partykuły itp. wraz z powiązanymi z nimi wyrazami
- inne formy mogące wyglądać nieestetycznie, np. niepozostawianie na końcu wiersza krótkiego wyrazu zapoczątkowującego zdanie lub na początku następnego wiersza wyrazu kończącego zdanie, podobnie - krótkiego wyrazu na początku lub na końcu wyrażenia w nawiasie lub cudzysłowie