Sparassis

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Siedzuń
Siedzuń sosnowy (Sparassis crispa)
Siedzuń sosnowy (Sparassis crispa)
Systematyka
Królestwo grzyby
Gromada grzyby podstawkowe
Klasa pieczarniaki
Rząd żagwiowce
Rodzina szmaciakowate
Rodzaj siedzuń
Nazwa systematyczna
Sparassis Fr.
Novit. fl. svec. 5(cont.): 80 (1819)
Typ nomenklatoryczny
Sparassis crispa (Wulfen) Fr.
"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons

Sparassis Fr. (siedzuń) – rodzaj grzybów z rodziny szmaciakowatych (Sparassidaceae)[1].

Systematyka i nazewnictwo[edytuj | edytuj kod]

Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Sparassidaceae, Polyporales, Incertae sedis, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi[1].

Nazwę polską podał Henryk Orłoś w 1949. W polskim piśmiennictwie mykologicznym należące do tego rodzaju gatunki opisywane były także jako płaskosz, sorokop, siedź, szmaciak, strzępiak[2]. Synonim naukowy Masseeola Kuntze[3]:

Cechy charakterystyczne[edytuj | edytuj kod]

Pasożyty korzeni i Saprotrofy powodujące brunatną zgniliznę drewna. Owocniki gąbczaste, ze zrośniętymi elementami kędzierzawymi, falisto-tasiemkowatymi (po obu stronach pokrytymi warstwą rodzajną), wyrastającymi ze wspólnego trzonu. Wysyp zarodników żółtawokremowy, nieamyloidalny. Zarodniki eliptyczne, gładkie, bez pory rostkowej[4].

Gatunki[edytuj | edytuj kod]

Wykaz gatunków (nazwy naukowe) na podstawie Index Fungorum. Obejmuje on wszystkie gatunki występujące w Polsce i niektóre inne. Uwzględniono tylko gatunki zweryfikowane o potwierdzonym statusie[5]. Nazwy polskie według checklist Władysława Wojewody[2].

W Polsce występują 4 gatunki: S. brevipes, S. crispa, S. laminosa i S. nemecii[2]. Wszystkie gatunki w Polsce objęte są ścisłą ochroną na mocy Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 9 lipca 2004 r. w sprawie gatunków dziko występujących grzybów objętych ochroną[6].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Index Fungorum (ang.). [dostęp 2013-11-12].
  2. 2,0 2,1 2,2 Władysław Wojewoda: Checklist of Polish Larger Basidiomycetes. Krytyczna lista wielkoowocnikowych grzybów podstawkowych Polski. Kraków: W. Szafer Institute of Botany, Polish Academy of Sciences, 2003. ISBN 83-89648-09-1.
  3. Species Fungorum (ang.). [dostęp 2013-11-12].
  4. Ewald Gerhardt: Grzyby – wielki ilustrowany przewodnik. KDC, s. 592. ISBN 83-7404-513-2.
  5. Index Fungorum (gatunki) (ang.). [dostęp 2013-10-20].
  6. Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 9 lipca 2004 r. w sprawie gatunków dziko występujących grzybów objętych ochroną (Dz. U. z 2004 r. Nr 168, poz. 1765)