Spartak Moskwa (piłka nożna)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy sekcji piłkarskiej klubu Spartak Moskwa. Zobacz też: inne znaczenia tej nazwy.
Football pictogram.svg Spartak Moskwa
Pełna nazwa ОАО Футбольный клуб
«Спартак» Москвa
Przydomek Miaso (Mięso)
Krasno-Belye (Czerwono-Biali)
Narodnaya komanda (Drużyna narodu)
Barwy czerwono-białe
Data założenia 1922
Liga Rosyjska Premier Liga
Stadion Stadion Olimpijski Łużniki
Prezes Rosja Leonid Fiedun
Trener Rosja Walerij Karpin
Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Spartak Moskwa (ros. Футбольный клуб «Спартак» Москвa, Futbolnyj Kłub „Spartak” Moskwa) – rosyjski wielosekcyjny klub sportowy z siedzibą w Moskwie, znany z sukcesów sekcji piłkarskiej. Występuje w rozgrywkach Rosyjskiej Premier Ligi. W swojej historii dwunastokrotnie zdobywał mistrzostwo Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich, dziewięciokrotnie mistrzostwo Rosji. Ponadto dziesięciokrotny triumfator Pucharu ZSRR oraz trzykrotnie Pucharu Rosji.

Dotychczasowe nazwy[edytuj | edytuj kod]

  • 1922: MKS Moskwa (ros. МКС («Московский кружок спорта») Москвa)
  • 1923–1925: Krasnaja Priesnia Moskwa (ros. «Красная Пресня» Москвa)
  • 1926–1930: Piszczewiki Moskwa (ros. «Пищевики» Москвa)
  • 1931–1934: Promkoopieracyja Moskwa (ros. «Промкооперация» Москвa)
  • Od 1935: Spartak Moskwa (ros. «Спартак» Москвa)

Historia[edytuj | edytuj kod]

Spartak był założony 1 stycznia 1922 roku[1] przez braci Starostinów pod nazwą „Moskiewskie kółko sportowe dzielnicy Krasnopriesnienskiej” (MKS). Do 1935 roku występował pod nazwą Krasnaja Priesnia, Piszczewiki, Dukat, Promkoopieracyja. W czasach Związku Radzieckiego klub oficjalnie był amatorski, chociaż faktycznie prawie zawsze funkcjonował profesjonalnie. W 1936 roku zdobył swoje pierwsze mistrzostwo ZSRR, a jego popularność cały czas rosła. W latach 60. drużyna Spartaka wywalczyła dwa razy mistrzostwo kraju. Kolejna dekada przyniosła wielki kryzys i w 1976 roku Spartak spadł z elity. Powrót Spartaka był natychmiastowy i w 1979 roku zdobył on mistrzostwo pokonując Dynamo Kijów. Nową historię klub pisał już po rozpadzie Związku Radzieckiego, kiedy to stał się hegemonem nowo utworzonej Top Dywizji w Rosji. W pierwszych 10 latach jej istnienia zespół Spartaka wywalczył 9 razy mistrzostwo i reprezentował Rosję w rozgrywkach Ligi Mistrzów, Pucharu UEFA i Pucharu Zdobywców Pucharów.

Problemy zaczęły się wraz ze śmiercią prezesa klubu Nikołaja Starostina, który powierzył całą opiekę nad drużyną trenerowi Olegowi Romancewowi. Spartak popadł w kłopoty finansowe, a przejął go bogaty biznesmen Andriej Czerwiczenko, który traktował klub jako pralnię brudnych pieniędzy. Wraz z jego odejściem 2004 roku Spartak zaczął powoli odzyskiwać dawną pozycję i w 2005 zdobył wicemistrzostwo Rosji, pozbawiając go w ostatniej kolejce Lokomotiw Moskwa i kwalifikując się do eliminacji do Ligi Mistrzów 2006/2007. Od jesieni 2003 roku do końca 2007 roku podstawowym bramkarzem klubu był reprezentant Polski, były zawodnik Szachtara Donieck i Legii Warszawa - Wojciech Kowalewski.

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

Europa
ZSRR
  • Mistrzostwo ZSRR (12 razy): 1936 (jesień), 1938, 1939, 1952, 1953, 1956, 1958, 1962, 1969, 1979, 1987, 1989
  • Wicemistrzostwo ZSRR (11 razy): 1937, 1954, 1955, 1968, 1974, 1980, 1981, 1983, 1984, 1985, 1991
  • III miejsce w Wyższej Lidze ZSRR (11 razy): 1936 (wiosna), 1940, 1946, 1948, 1949, 1957, 1961, 1963, 1970, 1982, 1986
  • Zdobywca Pucharu ZSRR (10 razy): 1938, 1939, 1946, 1947, 1950, 1958, 1963, 1965, 1971, 1992
Rosja
  • Mistrzostwo Rosji (9 razy): 1992, 1993, 1994, 1996, 1997, 1998, 1999, 2000, 2001
  • Wicemistrzostwo Rosji (3 razy): 2005, 2006, 2007
  • III miejsce w Rosyjskiej Premier Lidze (2 razy): 1995, 2002
  • Zdobywca Pucharu Rosji (3 razy): 1994, 1998, 2003

Trenerzy[edytuj | edytuj kod]

Piłkarze[edytuj | edytuj kod]

Kadra 2013/14[edytuj | edytuj kod]

Stan na 29 sierpnia 2013

Nr Poz. Piłkarz
1 BR Rosja Nikolaj Zabolotnyj
2 OB Argentyna Juan Manuel Insaurralde
3 OB Rosja Siergiej Bryzgalow
4 PO Rosja Emin Machmudow
5 PO Argentyna Alberto Costa
6 PO Brazylia Rafael Carioca
7 PO Rosja Kiriłł Kombarow
8 PO Irlandia Aiden McGeady
9 NA Paragwaj Lucas Barrios
10 NA Armenia Jura Mowsisjan
11 PO Armenia Aras Özbiliz
14 NA Rosja Pawieł Jakowlew
15 PO Brazylia Romulo
17 OB Czechy Marek Suchý
Nr Poz. Piłkarz
19 PO Hiszpania José Manuel Jurado
21 PO Szwecja Kim Källström
22 NA Rosja Aleksandr Kozłow
23 PO Rosja Dmitrij Kombarow
25 PO Rosja Dinijar Bilaletdinow
28 NA Ghana Abdul Majeed Waris
30 BR Rosja Siergiej Pesjakow
31 BR Ukraina Andrij Dykań
32 BR Rosja Artjom Rebrow
33 OB Włochy Salvatore Bocchetti
34 OB Rosja Jewgienij Makiejew
35 OB Niemcy Serdar Tasci
55 OB Brazylia João Carlos
88 PO Rosja Dienis Głuszakow

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]