Spawanie łukiem krytym

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Spawanie łukiem krytym

Spawanie łukiem krytym (SAW - Submerged Arc Welding) – metoda spawania polegająca na łączeniu elementów metalowych za pomocą elektrody w otulinie granulowanego topnika. Z powodu wytwarzania wysokiej temperatury przez łuk elektryczny, topnik stapiając się tworzy ochronną warstwę żużla pokrywającego spoinę i nie dopuszcza do utlenienia spawu. Tego typu proces spawania prowadzi się zwykle za pomocą w pełni zautomatyzowanego sprzętu, dostępne są także ręcznie prowadzone uchwyty. Dla zwiększenia wydajności spawania stosuje się rozwiązanie z kilkoma elektrodami. Metoda spawania łukiem krytym, dzięki bardzo dużej szybkości spajania, bardzo dobrze nadaje się do wykonywania długich prostoliniowych złączy w pozycji podolnej. Metoda jest często stosowana w trakcie produkcji zbiorników ciśnieniowych, w zakładach chemicznych, w trakcie wytwarzania dużych konstrukcji stalowych, w pracach naprawczych oraz w przemyśle stoczniowym.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

  • napawanie
  • spawanie blach o dużej grubości (>10 mm)
  • spawanie automatyczne w liniach spawalniczych
  • montaż dużych konstrukcji stalowych

Zalety metody[edytuj | edytuj kod]

  • dobra jakość spoiny
  • dobra wydajność pracy
  • wysoka sprawność energetyczna
  • dobre warunki pracy spawacza - łuk elektryczny schowany jest pod warstwą topnika
  • brak szkodliwych oparów (gazów spawalniczych)

Wady metody[edytuj | edytuj kod]

  • aby spawać w pozycji innej niż podolna, należy zastosować specjalne oprzyrządowanie (w praktyce niestosowane)
  • przed spawaniem topnik musi być odpowiednio przygotowany (konieczne suszenie)