Spawanie MIG/MAG

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
1 – kierunek spawania
2 – końcówka prądowa
3 – elektroda (drut)
4 – gaz
5 – stopiony metal tzw. "jeziorko"
6 – gotowa spoina
7 – podłoże
Spawarka do spawania MIG/MAG (Miller D60)
Spawanie metodą MIG/MAG

Spawanie MIG/MAG (ang. Metal Inert Gas / Metal Active Gas) – spawanie elektrodą topliwą w osłonie gazów obojętnych (MIG, metoda 131) lub aktywnych (MAG, metoda 135)[1]. Jako gazy osłonowe obojętne najczęściej stosuje się argon lub hel. Natomiast jako gazy osłonowe aktywne – dwutlenek węgla lub jego mieszaninę z argonem.

W metodzie MIG/MAG łuk elektryczny jarzy się między spawanym materiałem a elektrodą w postaci drutu. Łuk i jeziorko ciekłego metalu są chronione strumieniem gazu obojętnego lub aktywnego. Metoda nadaje się do spawania większości materiałów, dobierając druty elektrodowe odpowiednie dla różnych metali.

Parametry spawania[edytuj | edytuj kod]

Zastosowanie metody[edytuj | edytuj kod]

  • w liniach technologicznych i pracach montażowych
  • do spawania automatycznego i półautomatycznego

Zalety metody[edytuj | edytuj kod]

  • dobra jakość spoin
  • duża wydajność
  • możliwość zrobotyzowania metody
  • możliwość spawania elementów o szerokim zakresie grubości
  • możliwość spawania we wszystkich pozycjach

Wady metody[edytuj | edytuj kod]

  • przeznaczona jest wyłącznie do spawania stali niestopowych (MAG)
  • w czasie spawania przy osłonie dwutlenku węgla występuje duży rozprysk metalu (MAG)
  • konieczność stosowania osłony przed wiatrem w czasie spawania na przestrzeni otwartej

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]