Spektroheliograf

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Spektroheliografastronomiczny instrument optyczny do rejestracji obrazu Słońca w wąskim przedziale widma elektromagnetycznego. Spektroheliograf jest zmodyfikowanym spektrohelioskopem, a zarejestrowane przez niego obrazy to spektroheliogramy.

Spektroheliograf skonstruowali, w latach 18891894, niezależnie od siebie, George Ellery Hale w Ameryce i Henri-Alexandre Deslandres we Francji. Do czasu wynalezienia filtrów polaryzacyjno-interferencyjnych, spektroheliograf znajdował szerokie zastosowanie w badaniach Słońca. Montowany był w teleskopach wieżowych.

Zasada działania[edytuj | edytuj kod]

W spektrografie szczelinowym, pryzmatycznym lub dyfrakcyjnym o dużej zdolności rozczepiania światła, w miejscu, w którym rejestruje się widmo, umieszcza się drugą szczelinę, wydzielającą z tego widma promieniowanie o bardzo wąskim przedziale fali odpowiadającej szerokości (lub jej fragmentu) linii wodoru serii Balmera (Hα) lub linii K zjonizowanego wapnia. Za drugą szczeliną znajduje się materiał światłoczuły, na którym możemy zarejestrować obraz z wydzielonej z widma linii spektralnej lub jej części. Jeżeli obraz Słońca będzie przesuwany z pewną prędkością przed pierwszą szczeliną, a za drugą szczeliną będzie przesuwana klisza fotograficzna z tą samą prędkością, to powstanie monochromatyczny obraz Słońca w wydzielonej przez spektrograf długości fali.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]