Spektroskopia UV-VIS

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Niskorozdzielcze widmo VIS barwnego kompleksu NiCl2(PPh3)2. Widoczne dwa maksima absorpcji, przy 445 i 658 nm

Spektroskopia UV-VIS – rodzaj spektroskopii świetlnej, w którym wykorzystuje się promieniowanie elektromagnetyczne leżące w zakresie światła widzialnego ("VIS") oraz bliskiego ultrafioletu ("UV") i bliskiej podczerwieni (długość fali od 200 nm do 1100 nm). Urządzeniem służącym do badań za pomocą tej techniki jest spektrofotometr UV-VIS.

Spektroskopia UV-VIS jest rutynowo stosowana w ilościowej analizie roztworów jonów metali przejściowych i złożonych związków organicznych.

W inżynierii materiałowej spektroskopia UV umożliwia wstępne ustalenie przydatności materiałów jako np. filtrów UV, czy też przewodników prądu elektrycznego, a także zbadanie niektórych właściwości ich powierzchni.

Spektroskopia UV-VIS w chemii organicznej[edytuj | edytuj kod]

W chemii organicznej absorpcyjna spektroskopia UV-VIS jest stosowana do wykrywania w związkach chemicznych grup zawierających sprzężone wiązania wielokrotne węgiel-heteroatom lub węgiel-węgiel, występujące w alkenach, arenach i wielu związkach heterocyklicznych. Związki zawierające tego typu ugrupowania mają bowiem zdolność do absorpcji światła UV, a przy układzie wielu sprzężonych wiązań, także światła widzialnego. W absorpcyjnych widmach UV-VIS, w odróżnieniu od widm w podczerwieni, występują zwykle bardzo szerokie piki absorpcyjne, których maksimum i kształt jest jednak charakterystyczny dla danych grup funkcyjnych.