Split levels

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Split levels (ang.) – w architekturze układ kondygnacji w budynku polegający na ich wzajemnym zazębianiu się. Najczęściej spotykaną formą jest przesunięte o wysokość połowy kondygnacji położenie stropów jednej połowy rzutu budynku w stosunku do drugiej, przy czym poszczególne półpiętra mogą tworzyć odrębne jednostki funkcjonalne lub stanowić całość. Taki układ ma Dom dla samotnych zbudowany dla wystawy WUWA we Wrocławiu w 1929. Temat split levels był bardzo popularny w architekturze modernizmu krytycznego i poszukującego, z lat 50. i 60. XX w.. W Polsce rozwiązanie to spotyka się często w domach jednorodzinnych.

Zobacz też Antresola