Sporting CP

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Sporting Lizbona)
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Football pictogram.svg Sporting CP
Pełna nazwa Sporting Clube de Portugal
Przydomek Leões (Lwy), Verde-e-Brancos (Zielono-Biali)
Barwy zielono-białe
Data założenia 14 kwietnia 1906
Liga Primeira Liga
Debiut w najwyższej lidze 1934
Adres Rua Prof. Fernando da Fonseca PT – 1600-116 Lisboa
Stadion Estádio José Alvalade
Prezes Bruno de Carvalho
Trener Leonardo Jardim
Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe
Trzeci
strój
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Sporting Clube de Portugal (wym. [ˈspɔɾtĩɡ ˈklub(ɨ) dɨ puɾtuˈɣaɫ]; w Polsce zwany Sportingiem Lizbona) – portugalski klub sportowy, grający obecnie w Portugalskiej Superlidze i mający siedzibę w Lizbonie.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Kiedy Sporting Clube de Portugal został oficjalnie założony, a miało to miejsce 1 lipca 1906 roku, życzeniem głównego założyciela i fundatora klubu – Joségo Alvalade było, aby zespół z Lizbony stał się najlepszym klubem nie tylko w Portugalii, ale i w całej Europie. Alvalade chciał stworzyć ze Sportingu wielki i potężny klub. To właśnie z tą myślą młody wówczas Jose zakładał ekipę ze stolicy Portugalii. Dziś, czyli ponad sto lat później możemy powiedzieć, że jego założenia po części zostały zrealizowane. Sporting jest jednym z najlepszych klubów w Portugalii. W Europie Lwy raczej też są znane.

Dzięki licznym tytułom zdobytym przez klub na przestrzeni dziejów, dziś zielono-biali są bardzo lubianym i szanowanym zespołem. Sporting ma ponad 3 miliony fanów na całym świecie, więc w tym momencie można stwierdzić, że gdyby Jose Alvalade żył, zapewne byłby bardzo zadowolony z tego, w jakim kierunku podążył jego twór, czyli Sporting Clube de Portugal. Klub z Lizbony miał być także w mniemaniu założyciela przedstawicielem wyższych zasad i wartości, które obecnie są raczej lekceważone. Mowa tutaj o honorze, szacunku i lojalności. Trzeba w tym momencie powiedzieć, że to pragnienie Alvalade zostało już całkowicie zrealizowane. Wystarczy tylko spojrzeć na opinie o Sportingu, które w większości są bardzo przychylne. Klub był i nadal jest bardzo lubiany w różnych środowiskach, gdyż posiada bardzo ciekawą i w pewnym sensie wciągającą historię. Zacznijmy jednak od samego początku. Zapraszam do lektury na temat powstania i funkcjonowania Sportingu Lizbona.

Wszystko zaczęło się od pewnej szczytnej inicjatywy. Na początku burzliwych lat XX wieku, a dokładnie w 1902 roku grupa ludzi postanowiła założyć na przedmieściach Lizbony klub piłkarski, który byłby miłą odskocznią od szarej rzeczywistości. Wówczas piłka nożna w Portugalii była raczej mocno raczkującym sportem, ale większość Portugalczyków lubiła w nią grać, toteż zapewne z tego powodu narodził się pomysł założenia klubu piłkarskiego. Nowy zespół otrzymał nazwę – Sporting Club de Belas. Drużyna przeżywała prawdziwy rozkwit szczególnie w okresach letnich. Wtedy w Portugalii nie istniały jeszcze jakieś poważne rozgrywki piłkarskie, toteż ludzie gromadzili się w wakacje i razem grając w piłkę mogli odpocząć, będąc na krótkich urlopach, po ciężkich miesiącach pracy. Jedno z takich spotkań odbyło się 26 sierpnia 1902 roku.

Później założyciele ówczesnej drużyny zaczęli marzyć o coraz to większych laurach swojego klubu, co jest oczywiście zrozumiałe. Sporting Club de Belas był więc oficjalnym przodkiem Sportingu Lizbona. Drugim z nich był Campo Grande Football Club. Nazwa została zaczerpnięta od jednej z dzielnic Lizbony, w której swoją siedzibę ma właśnie obecny Sporting. Z kolei człon "Football Club" pochodzi z języka angielskiego, gdyż założyciele drużyny przez pewien czas przebywali w Anglii. Grupa młodych ludzi, która właśnie powróciła z Anglii założyła Campo Grande w 1904 roku. Z kolei osoby, które były odpowiedzialne za założenie Sporting Club de Belas postanowiły utworzyć inny klub – Clube Internacional de Futebol, który jednak nie ma żadnych historycznych powiązań z obecnym Sportingiem Lizbona.

Siedziba Campo Grande Football Club znajdowała się na drugim piętrze w domu Manora Pinto da Cunhy. W spotkaniu założycielskim uczestniczyli także: José Holtreman Roquette (José Alvalade), José Stromp, i José Alfredo Holtreman (Visconde de Alvalade), który był dziadkiem Jose Alvalade. To właśnie on został powołany na prezydenta ówczesnego klubu ze względu na bezinteresowną pomoc w założeniu drużyny.

W 1906 roku doszło do małej sprzeczki w Campo Grande Football Club. Jedni członkowie chcieli, aby klub był po prostu zwykłym miejscem spotkań i rozrywki, a drudzy pragnęli popchnąć zespół do przodu, aby ten mógł osiągnąć coś znaczącego. Jednym z tych drugich był Julio de Araujo, który nieco później zostanie prezydentem Lwów. Sam Julio wyjaśnił wszystkim, iż spór był na tyle duży, że nie można było kontynuować współpracy pomiędzy ówczesnymi członkami Campo Grande Football Club. Julio de Araujo ma swój duży wkład w założenie Sporting Clube de Portugal, gdyż jest uważany za głównego koordynatora tych działań, ale mimo wszystko to Jose Alvalade jest bardziej rozpoznawalną osobą, jeżeli mówimy o założycielach klubu ze stolicy Portugalii.

Po tym małym konflikcie doszło do całkowitego podziału. José Gavazzo był jedną z pierwszych osób, która opuściła pierwotny klub. Do niego przyłączył się Jose Alvalade i Julio de Araujo. Oprócz nich z Campo Grande odeszło także 20 innych członków. Dziadek Alvalade postanowił wesprzeć wnuka w założeniu nowego klubu, który spełniałby już całkowicie pragnienia Jose. José Alfredo Holtreman pomógł swojemu wnukowi i dał mu znaczną sumę pieniędzy na założenie drużyny. Wówczas to Jose Alvalade wypowiedział chyba najsłynniejsze słowa w ciągu całego swojego życia: "Chcemy, aby ten klub był wielkim klubem, największym w Europie."

W dniu 14 kwietnia nowo utworzona drużyna przyjęła tymczasową nazwę Campo Grande Sporting Club. Wkrótce jednak, bo już 1 lipca tego samego roku Antonio Felix da Costa Júnior zaproponował zmianę nazwy klubu na Sporting Clube de Portugal. Nazwa ta została ostatecznie przyjęta w 1920 roku przez Walne Zgromadzenie, a 1 lipca 1906 roku uważa się za oficjalną datę założenia Sportingu Lizbona. Pierwszym prezydentem drużyny został José Alfredo Holtreman, który już wcześniej pełnił tę funkcję w Campo Grande Football Club.

W klubie zaczęło funkcjonować 5 dyscyplin sportowych, a mianowicie: piłka nożna, tenis, biegi, skoki w dal i gimnastyka. W następnym roku dołączone zostały jeszcze hokej i krykiet. Później doszło jeszcze: kolarstwo, futsal i wiele innych sportów. Nas jednak najbardziej interesuje sekcja piłki nożnej. Zresztą chyba wszystkich kibiców Sportingu najbardziej interesuje właśnie sekcja futbolu. W 1907 roku D. Fernando de Castelo Branco ustalił lwa, jako symbol klubu. Od tego momentu na klub z Lizbony zwykło się mówić "Lwy". Później ustanowiono także barwy drużyny, którymi został zielony i biały, gdyż te barwy w mniemaniu zarządu symbolizowały nadzieję na sukces nowej drużyny. Początkowo jednak barwami klubu miał być niebieski i biały, ale szybko zrezygnowano z tego pomysłu.

3 lutego 1907 roku miał miejsce pierwszy oficjalny mecz Sportingu przeciwko Cruz Negra. Nie można powiedzieć, że Lwy od razu zaczęły odnosić sukcesy, gdyż klub ze stolicy Portugalii przegrał to spotkanie aż 1:5. Należy zaznaczyć, że po stronie zwycięskiego zespołu zagrało kilku piłkarzy, którzy później dołączyli do Sportingu, a byli to: Alipio da Motta Veiga, Octavio Teixeira Bastos i António das Neves Vital. Z kolei autorem pierwszej bramki w historii zielono-białych, czyli w tym przypadku bramki honorowej był D. Joao de Vila Franca.

1 grudnia 1907 roku narodziła się największa rywalizacja w historii portugalskiej piłki. Tego dnia Sporting rozegrał pierwszy mecz z SL Benficą, która później stanie się nieodłączną częścią historii Lwów. Sporting wygrał ten mecz 2:1, a gole strzelali Cândido Rosa Rodrigues i Cosme Damiăo (bramka samobójcza). Był to pierwszy oficjalny mecz dwóch wielkich rywali z Lizbony, który zakończył się triumfem zielono-białych. Sporting wystąpił wówczas w pasiastych zielono-białych koszulkach, które później zostały nazwane "Koszulkami Strompa". Był to hołd dla jednego z najlepszych piłkarzy w historii Lwów – [Francisco Strompa]].

Sezon 1907/1908 zapisał się w annałach historii, jako triumf Sportingu w regionalnych rozgrywkach. Wówczas klub z Lizbony został uznany za najlepszą drużynę w Portugalii, gdyż zespół posiadał w tamtych czasach najlepszy sprzęt i dysponował najlepszymi warunkami do treningów. Klub był wtedy absolutnie bezkonkurencyjny. Duże pieniądze, które w Sporting włożył dziadek Jose Alvalade nie poszły na marne. Lwy dysponowały już wówczas własnym kompleksem sportowym. W 1910 roku Sporting rozegrał także swój pierwszy mecz z klubem z zagranicy, a konkretnie z Recreativo de Huelva. Mecz ten odbył się dokładnie 27 sierpnia, a Portugalczycy wygrali go 4:0 po bramkach Francisco Strompa (dwie) i Antonio Rodriguesa Rosy (dwie). W 1910 roku duże sukcesy odnosiła także sekcja tenisa. Laury były zdobywane także w skoku o tyczce i pchnięciu kulą. 1910 rok to również ważna data z innego powodu. Wtedy to stanowisko prezydenta objął Jose Alvalade i piastował je do 1916 roku.

W 1912 roku Sporting osiągnął pierwszy poważny sukces w sekcji piłki nożnej. Wtedy klub został Mistrzem Lizbony, jednak jest to triumf nieoficjalny. Wyczyn ten Sporting powtórzył w sezonie 1914/1915. Ten sukces jest już w pełni oficjalny i potwierdzony. Sporting wygrał także rozgrywki Taça de Honra, pokonując w finale Benficę Lizbona 3:1. Później przyszły również sukcesy w kolarstwie. Laranjeira Guerra wygrał w 1912 roku konkurs w Porto. Tym samym osoba ta zapoczątkowała erę czterech wielkich kolarzy Sportingu: Alfredo Trindady, Joao Roque, Leonela Mirandy i Marco Chagasa. Najbardziej jednak znanym kolarzem był Joaquim Agostinho, który wiele razy odnosił wspaniałe sukcesy.

W 1917 roku Sporting miał się przenieść na obiekt Stadium de Lisboa, jednak pewne rozbieżności doprowadziły do tego, iż klub postanowił znaleźć inne rozwiązane. Nowy stadion Sportingu ostatecznie miał powstać w Campo Grande. Architektem był Antonio do Couto. Obiekt ten był częścią ziem, na których obecnie stoi Estadio Jose Alvalade. W sezonie 1922/1923 Sporting wywalczył pierwsze Mistrzostwo Portugalii, jednak jest to tytuł nieoficjalny. Decydujący mecz, który rozstrzygał o wspomnianym tytule odbył się 24 lipca 1923 roku. Sporting grał z Academicą i wygrał 3:0. Skład drużyny wyglądał wtedy następująco: Torres Pereira, Jaime Gonçalves, Francisco Stromp, Joao Francisco Maia, Carlos Fernandes, José Leandro, Filipe dos Santos, Joaquim Ferreira, Cipriano Santos, Jorge Vieira i Henrique Portela. Dwie bramki w tym spotkaniu strzelił Joaquim Ferreira, a jedną Francisco Stromp. Rozkwit w tym okresie przeżywało także pływanie, piłka wodna i rugby.

W 1928 roku Sporting wprowadził koszulki w słynne zielono-białe, poziome pasy. Drużyna odbyła wówczas podróż po Brazylii. Była to pierwsza tego rodzaju wycieczka ekipy portugalskiej. Jeszcze w tym samym roku Sporting grał przeciwko Benfice. Klub powtórzył sukces z pierwszych derbów i ponownie wygrał ten prestiżowy mecz. Niestety 1 lipca 1930 roku miało miejsce tragiczne wydarzenie. Tego dnia samobójstwo popełniła legenda Sportingu – Francisco Stromp. Zarząd klubu zastrzegł na pewien czas numer 3 w hołdzie dla znakomitego piłkarza.

W następnych latach Sporting odniósł kilka ważnych sukcesów. Drużyna zazwyczaj nie miała sobie równych w walce o bardzo prestiżowe wówczas Mistrzostwo Lizbony i Taçę de Honra, którą można by dziś porównać do Pucharu Portugalii. Skład Sportingu w sezonie 1938/1939 wyglądał następująco: Joseph Szabo (trener), Joao Azevedo, Rui Araújo, Aníbal Paciencia, Joaquim Serrano, Jurado, Manecas, Adolfo Mourao, Manuel Soeiro, Fernando Peyroteo, Pedro Pireza i Joao Cruz. Sporting został także w sezonach: 1933/1934, 1935/1936 i 1937/1938 ponownie Mistrzem Portugalii, jednak wszystkie te tytuły są nieoficjalne. Pierwsze oficjalne Mistrzostwo Portugalii datuje się na sezon 1940/1941.

W tamtych czasach rozbłysła gwiazda Fernando Peyroteo, który był najlepszym napastnikiem w Portugalii. W barwach Lwów zadebiutował w 1937 roku i od tego czasu został między innymi królem strzelców z 37 bramkami na koncie. Jeżeli chodzi o inne sekcje, to wówczas sukcesy odnosiły przede wszystkim: gimnastyka, tenis, kolarstwo, szermierka i łyżwiarstwo.

Lata 40. i 50. były chyba najpiękniejszym okresem w historii klubu ze stolicy Portugalii. Sporting wygrał między innymi 10 z 18 krajowych tytułów. Do klubowej gablotki trafiły także 4 z 13 Pucharów Portugalii. Pomiędzy sezonami 1946/1947 a 1953/1954 Sporting wygrał siedem z ośmiu Mistrzostw Portugalii. Przegrany okazał się tylko sezon 1949/1950. Były to czasy słynnych "Cinco Violinos". Tak określano pięciu napastników Sportingu, którzy stali się sławni zarówno w kraju, jak i w całej Europie z powodu swojej znakomitej gry.

W ówczesnych czasach Sporting posiadał także znakomity sztab szkoleniowy, najlepszy w Portugalii, który walnie przyczynił się do sukcesów klubu. W tamtych latach Sporting grał tak skutecznie, że średnia bramek na mecz wynosiła aż 5 trafień. Wówczas w lidze występowało 14 zespołów, o 2 mniej niż obecnie. W tym okresie nie mogło również zabraknąć rekordu w postaci największego zwycięstwa. W 1942 roku Lwy wygrały z Leça aż 14:0, a 9 bramek strzelił Fernando Peyroteo.

Z kolei rok później, 27 czerwca klub zorganizował festiwal sportowy z okazji 37-lecia klubu. Podczas ceremonii odsłonięto między innymi popiersie Francisco Strompa, który kilkanaście lat wcześniej popełnił samobójstwo. W 1945 roku Sporting wygrał Puchar Portugalii, pokonując w finale ekipę Olhanense 1:0. Także w tym roku ogromny sukces odniosła sekcja tenisa stołowego. Klub zgarnął krajowe mistrzostwo w tej dyscyplinie.

Początek lat 50. to mistrzostwo w piłce ręcznej. W piłce nożnej również było bardzo dobrze. Sporting zgarniał kolejne tytuły, grając porywający i miły dla oka futbol. Ogromny prestiż Lwów spowodował, iż był to jedyny zespół, który w 1952 roku został zaproszony na tak zwane "Złote Obchody" Realu Madryt. Rok 1955 to z kolei inauguracja Pucharu Europy. W rozgrywkach tych nie mogło oczywiście zabraknąć Sportingu, który w ówczesnych latach był jednym z najlepszych zespołów na świecie.

Rok później, a dokładnie 10 czerwca 1956 roku miała miejsce inauguracja nowego obiektu Sportingu – Estadio Jose Alvalade. Nazwa została oczywiście nadana na cześć słynnego fundatora i jednego z założycieli drużyny. Stadion służył Lwom aż do 2003 roku. W 1958 roku Sporting zdobył swój pierwszy tytuł mistrzowski po przenosinach na Estadio Jose Alvalade. Ówczesnymi bohaterami klubu byli Manuel Vasques (20 bramek) i Jose Travassos (8 bramek). Ten drugi zawodnik został w 1955 roku wybrany do jedenastki Europy. Było to pierwsze takie wyróżnienie w historii, które spotkało portugalskiego piłkarza.

Wtedy na salony weszła również akademia Sportingu, która wygrywała kolejne Mistrzostwa Portugalii. Datuje się je na sezony: 1938/1939, 1945/1946, 1947/1948 i 1955/1956. W lekkoatletyce Sporting był bezkonkurencyjny, zdobywając 12 tytułów mistrzowskich między 1940 a 1960 rokiem. Natomiast skład Lwów w piłce nożnej z sezonu 1963/1964 wyglądał następująco: Joaquim Carvalho, Fernando Mendes, Alexandre Baptista, José Pérides, Pedro Gomes, Manuel Marques (masażysta), José Carlos, Osvaldo Silva, Mascarenhas, Ernesto Figueiredo, Geo i Joao Morais. To właśnie ta ekipa osiągnęła chyba największy sukces w historii klubu, wygrywając w 1964 roku Puchar Zdobywców Pucharów. Sporting grał w finale z MTK Budapeszt i w pierwszym meczu padł remis 3:3, ale w drugim Lwy wygrały 1:0 po bramce Moraisa. Należy jeszcze wspomnieć, że w drodze do tego finału zielono-biali pokonali między innymi Manchester United aż 5:0!

W latach 50. oprócz tytułów w piłce nożnej, Sporting wygrał wiele pucharów w bilardzie, szermierce, strzelectwie i badmintonie. Warto dodać, iż 6 września 1960 roku Sporting stał się Instytucją Użyteczności Publicznej. Rok później Lwy wygrały prestiżowy turniej w La Corunii o trofeum Tereso Herrery. W 1969 roku natomiast Sporting świetnie zainaugurował rozgrywki, wygrywając turnieje w Kordobie i Luandzie. W 1972 roku duży sukces w lekkoatletyce osiągnął Fernando Mamede, który pobił rekord w biegu na 1500 metrów. Rok później sukces osiągnęła także sekcja piłki nożnej, wygrywając Puchar Portugalii. W finale Sporting pokonał Vitorię Setubal.

Między latami 1960 a 1999 Sporting wygrał 7 Mistrzostw Portugalii, a więc można powiedzieć, że w klubie nastały trochę chudsze czasy. Nie zmienia to jednak faktu, że w tamtym okresie Sporting również był jednym z najlepszych zespołów w Europie. Z kolei w latach 1960-1995 Lwy wygrały także 7 Pucharów Portugalii. Młodzież również odnosiła duże sukcesy, wygrywając sześć tytułów mistrzowskich. Z kolei w 1974 roku z 46 bramkami na koncie Hector Yazalde odebrał prestiżową nagrodę – Złotego Buta dla najlepszego strzelca w Europie. Później wyczyn ten powtórzył jeszcze tylko Mario Jardel w 2002 roku.

Lata 1965-1990 to również sukcesy w hokeju na lodzie, gdzie Sporting między innymi został najlepszą drużyną w Europie. Powodem do dumy stała się także lekkoatletyka. Sportowcy osiągali bardzo duże sukcesy na kolejnych zawodach, a także na Igrzyskach Olimpijskich. W tym okresie sekcja piłki nożnej odbyła podróż do Chin.

Sezon 1981/1982 był jednym z lepszych w historii Sportingu Lizbona. Klub wywalczył potrójną koronę: Mistrzostwo Portugalii, Puchar Portugalii i Superpuchar Portugalii. Ówczesny Sporting był nie do zatrzymania. Nikt nie mógł stanąć na drodze rozpędzonym Lwom, co dobitnie potwierdzają osiągnięte wtedy sukcesy. W 1986 roku miał miejsce kolejny historyczny sukces. Tym razem nie chodzi o zdobyte trofea, ale o pojedynczy mecz. Wówczas to Sporting pokonał odwiecznego rywala – Benficę aż 7:1, a 4 bramki zdobył kapitan – Manuel Fernandes.

Rok później miał miejsce kolejny wspaniały mecz przeciwko Orłom. W Superpucharze Portugalii Sporting pokonał Benficę na Estadio da Luz 3:0. W 1990 roku głośno zrobiło się o Luisie Figo, który właśnie w tym roku zaliczył swój debiut w pierwszej drużynie. Portugalczyk jest obecnie uznawany za jednego z najlepszych graczy, którzy kiedykolwiek grali w zielono-białych barwach. W 1995 roku Luis Figo odszedł do FC Barcelony. Z kolei rok przed odejściem Luisa miała miejsce inauguracja muzeum na Estadio Jose Alvalade, gdzie można obejrzeć wszystkie trofea. Wystawę odsłonił ówczesny prezydent – Mário Soares.

W 1998 roku ukazano pierwsze plany dotyczące budowy nowego stadionu Sportingu Lizbona. Wkrótce budowa ruszyła, a stadion został uroczyście otwarty 6 sierpnia 2003 roku. Estadio Jose Alvalade posiada 5 gwiazdek w skali UEFA, czyli stadion należy do elity. Oprócz nowej zielono-białej świątyni futbolu, wybudowano także kompleks sportowy o nazwie Alvalade XXI. Można tam zobaczyć klubowe muzeum i wiele innych rzeczy. W sezonie 1999/2000 Sporting odzyskał tytuł Mistrza Portugalii po dłuższym okresie posuchy. W 2002 roku klub wygrał kolejny tytuł i jak na razie ostatni. Wówczas Lwy wywalczyły także Puchar Portugalii. W tym samym sezonie Mario Jardel zdobył Złotego Buta dla najlepszego strzelca w Europie z 42 bramkami na koncie.

W 2005 roku Sporting Lizbona doszedł do finału Pucharu UEFA, w którym zmierzył się z CSKA Moskwa. Mecz odbył się na Estadio Jose Alvalade, czyli obiekcie zielono-białych, więc mogłoby się wydawać, że Sporting jest wręcz skazany na sukces. Niestety spotkanie zakończyło się zwycięstwem Rosjan 3:1. W sezonie 2006/2007 Lwy wygrały Puchar Portugalii. Wówczas to rozbłysła gwiazda Naniego, który wkrótce odszedł do Manchesteru United za rekordową sumę rzędu 25,5 milionów euro. Również wtedy Sporting wywalczył Wicemistrzostwo Portugalii.

Kolejny sezon przyniósł te same osiągnięcia, czyli Wicemistrzostwo Portugalii i Puchar Portugalii. Wówczas to z kolei swój nieprzeciętny talent ujawnili Joao Moutinho i Miguel Veloso, czyli kolejni wychowankowie Sportingu. Sezon 2008/2009 to znowu 2. miejsce w lidze, ale tym razem Lwy nie wywalczyły Pucharu Portugalii. Rozgrywki 2009/2010 to z kolei zaledwie 4. miejsce i ogólnie dosyć przeciętna postawa w pozostałych turniejach. Latem 2010 roku zespół objął były piłkarz Vitorii Setubal – Paulo Sérgio. Na początku mogło się wydawać, że jest to odpowiedni trener dla Lwów, gdyż zielono-biali wygrali towarzyski turniej Barclays New York Challenge. W oficjalnych rozgrywkach nie było już jednak tak dobrze.

Sporting ponownie nie wygrał żadnego trofeum, a w lidze rzutem na taśmę zajął 3. miejsce. Nic dziwnego, że Paulo został zwolniony jeszcze przed końcem sezonu. Tymczasowym szkoleniowcem został Jose Couceiro, który właśnie doprowadził Lwy do 3. miejsca. Wiosną 2011 roku wybory na prezydenta Sportingu wygrał Godinho Lopes, który na stanowisko trenera zatrudnił utalentowanego szkoleniowca – Domingosa Paciencię. Portugalczyk wcześniej trenował SC Bragę, z którą między innymi doszedł do finału Ligi Europejskiej. Nowy trener od razu przeprowadził rewolucję w składzie. W 2011 roku w letnim okienku transferom zespół Sportingu zasili między innymi: Fabian Rinaudo, Ricky van Wolfswinkel, Alberto Rodriguez, Valeri Bojinov, Luis Aguiar i Diego Capel, a odeszli przede wszystkim Pedro Mendes i Maniche.

Herb[edytuj | edytuj kod]

Od momentu swojego powstania, czyli od 1 lipca 1906 roku Sporting Clube de Portugal miał 6 herbów, w tym jeden upamiętniający 50. rocznicę powstania klubu. Modernizacja herbu była oczywiście uzależniona od czasu. Logiczne jest, że logo z przed 100 lat będzie dopasowane do tamtej epoki. To obecne jest już bardzo nowoczesne, gdyż każdy szanujący się klub musi dbać o takie rzeczy, jak klubowy herb. Oczywiście przez ponad 100 lat w klubowym godle niezmiennie królował lew, a dominującym kolorem był zielony.

Pierwszy herb Sportingu ustanowili wspólnie: Jose Alvalade oraz jego kuzyni – António Rebelo de Andrade i D. Fernando de Castelo Branco. Początkowo w herbie Sportingu miał dominować kolor niebieski, jednak ostatecznie zdecydowano się na barwę zieloną, gdyż uznano, że ten kolor będzie symbolizował nadzieję na sukces nowego klubu. Pierwsze godło zostało oficjalne przedstawione w 1907 roku w Lizbonie. Było bardzo proste. Okrągła budowa, u góry lew, napis SCP, czyli Sporting Clube de Portugal i zielone tło.

Drugi herb Sportingu był już bardziej wyszukany, jeżeli można użyć takiego sformułowania. Co ciekawe, wkład w powstanie nowego loga miał bramkarz, Hugo Morais Sarmento, który wracał z Niemiec. Właśnie z tego kraju został zaczerpnięty pomysł na nowy herb. Nowy symbol klubu z Lizbony został zaprezentowany 1 kwietnia 1913 roku. Teraz mieliśmy lwa na zielonym tle, wszystko było otoczone czarną obwódką, a w niej widniała nazwa klubu.

Ogromny sukces, jaki odniosło logo zaczerpnięte z Niemiec spowodował, że w 1923 roku klub zdecydował się jeszcze je ulepszyć. Cztery modele herbu zostały odrzucone, w tym jeden autorstwa założyciela klubu – Julio de Araujo. Ostatecznie przyjęto trzeci model i w 1930 roku klub zaprezentował nowy herb, który był teraz nieco inny. Przede wszystkim kształt loga nie był już całkowicie okrągły. Reszta jednak była trochę podobna do pierwszego herbu. Lew na zielonym tle z napisem SCP.

W 1945 roku zdecydowano się na kolejną modernizację herbu. Kształt loga nie różnił się zbytnio od poprzedniego. Jedną z większych zmian było umieszczenie inicjałów klubowych u góry herbu, podobnie jak mamy obecnie. Dodano także białą obwódkę.

W 1956 roku klub stworzył specjalne logo z okazji 50. rocznicy powstania zespołu. Z powodu takiego wydarzenia nie mogło oczywiście zabraknąć koloru złotego, który teraz zaczął wyraźnie dominować. Herb był otoczony wieńcem laurowym, a lew i inicjały znajdowały się w środku, a dokoła widniał napis: "Dla kraju i sportu".

Wreszcie, 4 lipca 2001 roku zaprezentowano logo, które obowiązuje do dziś. Jest to herb bardzo nowoczesny, posiadający stylizowany obraz graficzny, który został odpowiednio usytuowany. Klub zdecydował się na umieszczenie w herbie nazwy "Portugal", podkreślając związek drużyny z krajem. Zarząd chciał podnieść świadomość kibiców na temat przywiązania zespołu do Portugalii.

Nowe rozwiązanie graficzne jest jednolite i spójne. Prezentuje się bardzo współcześnie, jednocześnie zachowując cechy historyczne. W herbie dominuje kolor zielony z małą domieszką białego. Nie mogło oczywiście zabraknąć lwa i inicjałów SCP. Nowością jest właśnie wspomniany napis "Portugal". Teraz klub jest jeszcze bardziej utożsamiany z Portugalią, czego chciało właśnie kierownictwo ekipy z Lizbony.

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Obecny skład[edytuj | edytuj kod]

stan na 23 marca 2014

Nr Poz. Piłkarz
1 BR Portugalia Rui Patrício (kapitan)
2 OB Brazylia Welder
3 OB Brazylia Mauricio
4 OB Brazylia Jefferson
6 PO Portugalia Vítor Silva
7 NA Egipt Shikabala
8 PO Portugalia André Martins
9 NA Algieria Islam Slimani
10 PO Brazylia Gérson Magrão
11 NA Hiszpania Diego Capel
14 PO Portugalia William Carvalho
Nr Poz. Piłkarz
17 NA Kolumbia Fredy Montero
18 NA Peru André Carrillo
20 NA Republika Zielonego Przylądka Héldon Ramos
22 BR Brazylia Marcelo Boeck (wicekapitan)
23 PO Portugalia Adrien Silva
28 NA Portugalia Wilson Eduardo
30 OB Paragwaj Iván Piris
36 NA Portugalia Carlos Mané
41 OB Portugalia Cédric Soares
77 PO Portugalia Nani (wyp. z Manchesteru United)

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]