Sportowe ratownictwo wodne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Sportowe ratownictwo wodne – dyscyplina sportu, której polskie początki sięgają roku 1900, kiedy to zostały rozegrane w Warszawie pierwsze zawody ratowników[1]. Od tamtej pory dyscyplina ta cały czas ewoluuje: zmieniają się zasady rozgrywania konkurencji, wprowadzane są nowe, a inne powoli odchodzą w niepamięć (jak rzut kołem lub piłką ratowniczą).

Od 2009 roku Mistrzostwa Polski rozgrywane w czerwcu odbywają się na basenie 50-metrowym, na zasadach Interational Life Saving Federation (Międzynardowej Federacji Ratownictwa),a na koniec roku na basenie 25-metrowym. Ratownicy współzawodniczą w sześciu konkurencjach indywidualnych oraz trzech sztafetach[2]. W 2009 roku pierwszy raz rozegrano konkurencję SERC (Symulowana akcja ratownicza), po czym weszła do corocznego planu konkurencji Mistrzostw.[potrzebne źródło]

Sprzęt, z którego zawodnicy korzystają na basenie, w zależności od konkurencji to:

  • płetwy;
  • pas ratowniczy typu "węgorz";
  • przeszkody zanurzone na głębokość 70 cm;
  • manekin ważący około 70 kg po napełnieniu wodą;
  • lina 15 m

Zawody mogą być też rozgrywane na plażach, wtedy sprzętem, z którego zawodnicy korzystają, w zależności od konkurencji może być:

  • pas ratowniczy typu "węgorz";
  • płetwy;
  • deska ratownicza;
  • kajak ratowniczy;
  • łodzie IRB;
  • łodzie morskie;
  • łodzie typu BL;
  • pałeczki (do biegów plażowych)[3]

Polskie sportowe ratownictwo wodne ma w swoim kilkudziesięcioletnim dorobku mistrzów świata (Zofia Krawczyk, 1978 Londyn, Wojciech Blechar, 1983 Warszawa i 1987 Warendorf oraz Krzysztof Wabicz Niemcy 1988), Jarosław Mazurek Niemcy 2008

Planowane jest włączenie sportowego ratownictwa wodnego do dyscyplin pokazowych na Olimpiadzie w Londynie w 2012 r.

Przypisy