Spotkanie nad morzem

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Spotkanie nad morzem – powieść dla dzieci autorstwa Jadwigi Korczakowskiej. Po raz pierwszy została wydana w 1962 roku przez Naszą Księgarnię. W roku 1994 powstała telewizyjna adaptacja powieści[1].

Spotkanie nad morzem[edytuj | edytuj kod]

Książka opowiada historię dziewczynki o imieniu Danusia, której rodzice zadecydowali, że po anginie powinna pojechać nad morze do przyjaciółki mamy (pani Rudzkiej). Danusia z początku jest samotna, później poznaje Elzę, niewidomą dziewczynkę, którą wychowują starzy państwo Budziszowie, których Elza nazywa "dziadkami", choć dla niej wcale dziadkami nie są (Elza została adoptowana przez Budziszów po śmierci jej matki). Dziewczynki stają się nierozłączne. Danusia uczy Elzę wielu rzeczy: jak wygląda morze, sieci rybackie i o czym dowiaduje się w szkole. Często opowiada jej o Toruniu (Danusia mieszka w Toruniu). Kiedy podczas nieuważnej zabawy Danka topi się, chłopiec o imieniu Piotr, który przedtem był dla niej niemiły, (gdy Piotr gonił dziewczynkę, którą była Elza, Danusia podeszła, mówiąc Elzie, żeby uciekała, a potem Danusia biła się z Piotrem) ratuje ją. Dziewczynka po tej przygodzie choruje, przez co nie może spotykać się z przyjaciółką. Po wyzdrowieniu nie ma już czasu na spotkania z Elżunią (tak postanowiła na nią mówić). Przyjeżdża mama Danki i postanawia, że zostaną jeszcze tydzień. Na pożegnanie Elza daje Danusi swój bursztyn z komarem (który był jej największym skarbem). W dzień wyjazdu okazuje się, że Elżunia jedzie z Danką do Torunia. Ma mieć ona operację, która sprawi, że może zacznie widzieć. Po powrocie z Torunia dziewczynka ma być adoptowana przez panią Rudzką.

Przypisy