Sprzężenie wibronowe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Sprzężenia wibronowe – w chemii teoretycznej, są to oddziaływania pomiędzy elektronowymi i jądrowymi ruchami cząsteczek, a ich spektroskopowym przejawem jest pojawianie się pasma wzbronionego w widmie elektronowym. W przybliżeniu Borna-Oppenheimera oddziaływania te są zaniedbywane.

Kiedy zręby atomowe wykonują drgania, zmienia się elektryczny moment dipolowy "μ" cząsteczki. Dla momentu dipolowego w stanie równowagi drgania (q=0), prawdopodobieństwo przejścia (Rnw) między termami elektronowymi jest równe zero:

 R_{nw} =  \int\limits^\infty_{-\infty}\psi_n^* \mu \psi_w \, dq = 0
Jednak, gdy zręby atomowe są wychylone ze stanu równowagi (q≠0), moment dipolowy (μ) może spowodować, że prawdopodobieństwo to będzie niezerowe:

 R_{nw} \neq 0
W takim przypadku przejście będzie dozwolone.

Dla przejść typu d-d (pomiędzy orbitalami d) lub typu f–f, które zgodnie z regułą Laporte'a są przejściami wzbronionymi, w widmie elektronowym pojawia się jednak pasmo absorpcji o niewielkiej intensywności. Moc oscylatora f takich przejść wynosi około 10-4, a molowy współczynnik absorpcji εmax jest rzędu 10. Sprzężenia wibronowe wynikające z jednoczesnego wzbudzenia elektronów oraz oscylacji cząsteczki są obserwowane dla jonów niektórych pierwiastków bloku d układu okresowego np. Mn2+[1], czy też bloku f układu okresowego np. Nd3+[2].

Przypisy

  1. Własności optyczne związków kompleksowych. [dostęp 2011-05-03].
  2. 5. Opis przejść f↔f w przybliżeniu dipolowym elektrycznym. W: Dawid Piątkowski i Bernard Ziętek: Pracownia Optoelektroniki ŚWIATŁOWODY AKTYWNE. Toruń: Instytut Fizyki Uniwersytet Mikołaja Kopernika, 2005, s. 13-14. [dostęp 2011-05-04].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]